Wat een prachtig mooie omschrijving
@Roze olifant. Je hebt hier de kern geraakt van wat mijn changa ervaring met mij deed. De overgang die ik had bij het roken van changa was subtieler, dat gevoel dat jij beschrijft van het kwijt raken van de ervaring herken ik wel. Bij changa duurt het misschien langer. Ik heb minutenlang in mijn stoel gezeten wetende dat mijn trip voorbij was. Tegelijkertijk wist ik dat beginnen met praten mijn trip zou doen vergeten.
Mooi beschreven.
Interpreteren van changa trips (en ik denk ook DMT trips, want die ken ik nog niet) begint bij het ervaren van je trip nadat je hem hebt gehad. Je tijd nemen. Afwachten dus.
Is de wereld daar de juiste plek voor?
Duidelijk weer late to the party want ik lees deze reactie nu pas. Shit, moet beter opletten hier, mis allerlei boeiends.
Yep, de overgang van changa was een factor tien (minimaal) subtieler dan die van pure DMT. Als ik ze heel kort zou moeten samenvatten - en ik ben niet heel goed in kort samenvatten, zoals menigeen bij het moeizaam doorploegen van dit report wellicht al heeft mogen ervaren, lol - valt changa te beschrijven als mooier, fijner, aardser, en pure DMT als abstracter, vreemder, ongemakkelijker, buitenaardser, ‘whatthefuckingfuck’-isher.
Nog korter? Oké. Dan: changa = mooi, DMT = weird.
Bij changa vond ik de euforie en de positieve afterglow opvallend. Bij DMT ging die euforie op hogere dosis verloren omdat het zo alien wordt dat je brein te overweldigd is om te begrijpen hoe emoties als euforie ook alweer werken. Ik weet niet of dit altijd zo blijft, ik ben nog maar een bange DMT-feut, het einde van de ontgroening nog lang niet in zicht. Ik denk dat pure DMT ook euforie kan oproepen als je de schrik van de eerste keer (keren) te boven bent.
Changa <3 Ik denk nog vaak terug aan het bos op changa, misschien wel het mooiste wat ik ooit in mijn leven heb gezien. En zo dichtbij onze eigen aarde/natuur nog. Toch had die changa-ervaring bij de hogere dosis ook echt al wel zeker DMT-trekjes. Voor mijn gevoel heb je op een schaal de meer klassieke bekende psychedelica zoals psilo, LSD aan de linkerkant en aan de rechterkant DMT, en dan in het midden heb je changa (en wellicht dan ook ayahuasca). De sfeer zit echt tussen het bekende van een psychedelische trip en het totaal onbekende van een DMT-ervaring in.
Damn, nu wil ik changa.
Je vraag aan het einde was denk ik retorisch, maar ik ga er toch heel irritant een antwoord op proberen te bedenken.
![:)]()
Nee, de wereld is niet echt de juiste plek om af te wachten en de tijd te nemen, althans dat hebben we onszelf wijs gemaakt. We denken dat alles altijd maar meer, sneller, vaker moet. Psychedelica gaan daarin (i.t.t. veel andere drugs) totaal hun eigen gang, die dwingen je net even die paar stapjes terug te doen en te ervaren, te verwerken, de tijd te nemen, nog een paar stapjes terug, nog een beetje ervaren... traaaaaag, tot je genoeg ervaren hebt (bent) om weer het diepe in te springen. Ze maken de wereld weer een beetje een plek waar de tijd genomen kan, en moet worden.
Zo, nu heb ik wel weer genoeg langdradige en semi-filosofische onzin uitgekraamd voor vandaag. Ik ga maar eens slapen.
![:sunglasses:]()
Ben wel nog zeer benieuwd: waar sta jij nu in de verwerking van je changa-ervaring?
