#1
hmm ja.Daarbij ook een best intense existentiële angst.
Bijzonder fascinerend hĂš?
Die âoh ja!â is erg herkenbaar. Daarbij ook een best intense existentiĂ«le angst. Het is zĂł overweldigend. Ook al was het waarschijnlijk inderdaad âmaarâ de wachtkamer en komt er nog veel meer aan in de toekomst. Pfoeh.
Ja. Ik ga deze keer ook zeker weer op m'n 'gemakkie'
Wel een aardig verhaal over mijn laatste 'echte' trip. Was al diverse keren op visite geweest in de wachtkamer die iedere keer weer zo super bijzonder waren en altijd heel positief als ik eenmaal van de overdondering hersteld was haha. De breakthrough die ik daarna heb gehad was van een geheel andere orde. Ik kon me, op m'n rug liggend, in een laatste reflex nog net met m'n armen vastgrijpen aan m'n matras voordat m'n mind uit elkaar gerukt werd en als een glasplaat op een betonplaat uit elkaar spatte. Maar dat mocht uiteraard niet baten. Resistance is futile zullen we maar zeggen. Daar gelanceerd, geheel weg uit m'n lichaam en ego, met nog wel een lijntje ,kwam ik in gesprek met een prachtig wezen van onmetelijke intelligentie. En vol liefde. Ik voerde een gesprek, gedeeltelijk met mezelf, want tegelijk was ik ook 'het' op hetzelfde moment. Hier en daar en overal. De visuele ervaring was hier aan onderhevig ofzo tijdens die trip. Het ging om de communicatie rondom die blokkade van alcohol die mijn geest gedeeltelijk verdoofde.
edit: Ik herrinner me nu dat ik in feite in een tweede wachtkamer werd opgevangen, al was ik gedeeltelijk gefuseerd met deze intelligentie die me opving en hielp. Het voelde als een beloning die me in het vooruitzicht werd gesteld met verdere toegang tot de dimensie om doorheen te reizen wanneer ik daar klaar voor was.
Ik had die dag gedronken, en alhoewel ik zonder die Dutch courage wellicht niet in dat moment voor nog een extra grote hijs was durven gaan uit de zak, was de boodschap duidelijk. Ik moest daar mee breken. Dat en dat ik hier was om te leren. En met een openstaande invitation onder de arm om terug te keren wanneer ik los was van die verslaving daalde ik weer terug in mijn lichaam.
Los van die persoonlijke missie heb ik ondertussen ook wel veel meer ervaring opgedaan met trippen , communicatie, verbinden en ook nog een paar andere losse eindjes kunnen afsluiten in m'n mentale ontwikkeling. En op vele momenten werd ik herrinnerd aan deze uitnodiging, onder andere ook via mijn ketamine experimentjes
Anno nu breekt het moment zo ongeveer dus aan, om, met al dit nieuwe, bovenop de heuvel van m'n persoonlijke groei, terug te keren. En mission alcohol en andere bedwelmende middelen accomplished
Ja mooi is dat.Ik heb ongeveer hetzelfde als jij: nu al heel lang niet meer gedaan (wel na die eerste keer nog een tweede ervaring gehad zoân twee jaar later, wederom overweldigend en daarbij had ik dus die oh ja-ervaring), maar mân hoofd begint er nu al een hele tijd weer meer en meer mee bezig te zijn!
Het is altijd bij me gebleven. Het is er altijd. Dat gevoel heb ik altijd gehouden. Je hebt het altijd geweten in een ander register van je brein waar je hier niet (altijd) bij kunt. Alles gebeurt tegelijkertijd in a way ofzo. Maar nu zit je in dit schouwspel, dit kostuumdrama zullen we maar zeggen, een (ogenschijnlijk) stukje lineair verloop, wat niet wil zeggen dat je er dan los van bent. Dat 'Strangely familiar' gevoel als je er bent geweest. Hoe is dat bij jou geweest sinds die eerste keer?
Ik ben heeeeeel benieuwd naar je ervaring. Laat het ons zeker weten!
Ga ik doen.