DMT: ronde 1 â Aangeshoten bergschaap
Thuis gaan we even chillen en eten (thanks voor de culinaire hoogstandjes
@Eik!) en daarna is het tijd voor het echte werk. We gooie een matras in de woonkamer op de grond. Bee gaat als een ware pro bezig met het prepareren van de DMT-pijp. Omdat het nu de real deal betreft moeten we opnieuw de Bee Beginnerstest doorstaan, alleen nu de pure DMT versie. We krijgen 40 mg, Bee 50 mg. Pedro mag toekijken vanaf de tafel. Eik gaat als eerste. Held! OkĂ©, ik neem alles terug: Eik is geen softie! Ik daarentegen ben wel een softie, zeg maar gerust een enorme schijterd, en net als bij de changa wil ik laatste, want ik wil eerst zien of er geen doden vallen (weet ik veel wat Bee allemaal met die pijp uitgevoerd heeft). Dan gaat het ritueel beginnen. Het valt me wel een beetje tegen dat Bee geen sjamanenjurk aan heeft getrokken moet ik zeggen, ik neem het allemaal toch wel beduidend minder serieus op deze manier! Maar het laatste wat ik op dit moment wil is ruzie met de almachtige DMT-pijp-beheerder, dus deze kritische aantekening laat ik voor nu maar even wat het is. De ervaringen van Eik en Bee zijn in hun eigen reports terug te lezen. Voor mij is het in ieder geval erg vermakelijk om hierbij aanwezig en toeschouwer te zijn. Met als absolute hoogtepunt het verschrikte âNO WAY, MOOI NIET BRUHâ-hoofd van Eik als Bee hem na drie hijsen opnieuw de pijp voorhoudt (waarop ik denk: nondeju, dat spul is dus Ă©cht heftig...) (of is Eik tĂłch wĂ©l een softie?). Die heftigheid is van de buitenkant trouwens niet af te lezen. Beide zien er sereen en vredig uit tijdens hun trip. Vooral Bee ligt er doodstil bij, en doordat Eik en ik er zwijgend met zo ernstig mogelijke gezichten naast zitten krijg ik een beetje een mortuarium-vibe van. :â) (Sorry Bee.) Gelukkig weet ik de opkomende lachbui te onderdrukken, geen grappen nu, spirit molecules zijn serieuze business yo, daar moet je niet mee fucken. Met dooie mensen trouwens ook niet. En met de combinatie spirit molecules en dooie mensen al helemĂĄĂĄl niet.
Dan ben ik aan de beurt. Ik ga op de matras zitten. Noob als ik natuurlijk ook weer ben m.b.t. het hijsen aan pijpen begin ik me lichtelijk zorgen te maken over de inhalatie-procedure. Dit wil je goed doen, anders moet je een uur wachten tot de volgende ronde i.v.m. tolerantie. En ik ben zacht uitgedrukt nu niet een persoon met een uitmuntend praktisch inzicht â voor wie dit nog niet doorhad. Bee legt ongeveer drie keer in Jip en Janneke-taal uit hoe de pijp werkt en dan denkt deze Einstein het wel te snappen. De eerste twee hijsen gebeurt er weinig. Pas bij de derde hijs begint de werkelijkheid flink te vervagen. De rest kijkt verbaasd hoe ik een derde, vierde, vijfde en zesde hijs naar binnen werk. âWow, diehard!â Haha thanks voor de eer Eik, maar de realiteit is eerder dat mijn eerste twee pogingen finaal de mist in gaan, waardoor ik deze valse start met een paar extra hijsen moet compenseren.
![:yum:]()
Na de +/- zesde hijs heb ik geen adem meer en lijk ik alle praktische intelligentie, voor zover ik die ĂŒberhaupt al had, te zijn verloren. De bodyload van DMT wordt voelbaar en het hele fenomeen âpijpâ is spontaan hogere wiskunde geworden, ik snap er namelijk geen reet meer van. Het ding lijkt ook ineens 100 kilometer te zijn, waar is het uiteinde?? En wat moest ik daar ook alweer mee?... Fuck. Zoveel vragen. Ik begin enigszins te panikeren want ik ben te ver heen om te bedenken of ik nog een hijs wil of moet gaan liggen. Als een verdwaasd, aangeschoten bergschaap blijf ik een paar seconden gedesoriĂ«nteerd rechtop zitten. Total brain failure. Besluiteloos en steeds harder trippend probeer ik contact te maken met Eik en Bee in de hoop wat aanknopingspunten te vinden voor hoe nu verder, waarop Bee gelukkig de keuze maar voor mij maakt door de pijp â die inmiddels de lengte van de Chinese Muur heeft aangenomen â weg te halen. Aangezien ik werkelijk geen flauw idee meer heb van wat er allemaal aan de gang is, ga ik toch maar liggen en sluit mân ogen.
Al kwam het bij mij meer hier in de buurt: ![:nomouth:]()
Ik kan me later van deze ervaring het volgende herinneren (weliswaar allemaal erg wazig): er is minder WOESJ en implosie-gebeuren dan bij changa, maar het er is wel een ander soort wereld. Ik bevind me in een pikzwarte ruimte, en in die ruimte bevindt zich een soort toren van lichte witte platen boven elkaar. De platen bewegen ten opzichte van elkaar, waardoor ze een steeds van vorm veranderende geometrische figuur vormen. Als ik inzoom op de toren, of als de toren op zichzelf inzoomt, of ik als de toren zijnde inzoom op mezelf, WHATEVER, kan ik recht op de platen kijken, deze bevatten allemaal in meervoud dezelfde tweedimensionale roze afbeelding die nog het meest lijkt op het roze olifantje van het speciaalbier Delirium Tremens (omg ik heb mezelf getript!) (haha nee, er was wel een duidelijke link met de normale wereld aangezien ik dit bier had meegenomen naar Eik) (ik heb dus geen narcistische persoonlijkheidsstoornis ofzo) (hoop ik). Er is ergens rechts vaag in beeld ook nog een kubus met daarin een paar hokken/kamers met felle kleuren, maar dit beeld is te wazig om te beschrijven â het is wel mooi! Deze bescheiden dosis DMT is niet eng of te heftig. Gedurende de hele ervaring voelt het alsof er een wolk van happiness om me heen hangt. Als ik â POEF â ineens weer terug ben na slechts een minuut of vier (het leek voor mij inderdaad niet veel langer, dus tijdsperceptie was vrijwel normaal) hoor ik van de rest dat ik de hele tijd een big smile op mijn gezicht had. Zo voelde het ook.
![:hearteyes:]()
DMT: ronde 2 â ????????????????? (kon geen betere samenvatting bedenken)
Deze ronde verloopt betrekkelijk heftiger voor ons alledrie. We krijgen nu weer de Bee Test deel 2 voorgeschoteld, de wat meer advanced dosis van 50 mg. Eik wil deze keer graag wat meer badasss doorhijsen dan de eerste keer en vraagt of Bee hem vriendelijk wil aanmoedigen op het moment dat het mentaal moeilijk wordt. Dit lukt aardig, blijkt wel als hij even later uit zijn trip komt. Ik heb denk ik nog nooit eerder zoân verdwaasd iemand gezien. En ik heb ook nog nooit iemand zo vaak achter elkaar 'HEEEEEEEH???????' en 'WTF???????' en 'WAAAAAAAATTTT' en 'NEEEEEE' en 'DIT KANNN NIETTTTT' horen roepen. (Even hoor, Eik heeft sĂ©rieus letterlijk minstens anderhalf uur lang alleen de voorgenoemde kreten uitgeslaakt, op willekeurige volgorde. Haha.) Als je meer wil weten over de dimensie/voorportaal/wachtkamer inclusief entiteiten die Eik bezocht heeft moet je zijn eigen tripreport maar effe lezen.
Als Eik enigszins is bijgekomen, en wij van onze lol om Eik, is Bee weer aan de beurt. Ook Bee is deze keer achteraf enorm onder de indruk en helemaal verbluft en moet even bijkomen. Ik word lichtelijk bang van een Bee die onder indruk is, want we weten allemaal dat Bee best wel een doorgewinterde oppersjamaan is, en dan is onder de indruk zijn geen vanzelfsprekende zaak. Als we vragen wat hij heeft meegemaakt duurt het even, maar uiteindelijk luidt de samenvatting 'Ik was in een kamer met shit en die shit was belangrijk'. Wie of wat was die shit? 'Geen idee man.' Wat was er belangrijk? 'Weet ik niet.' Maar⊠wat dan? 'Pfff ik weet het echt niet man.'
![:thinking:]()
* krekelgeluiden * Goed, het lijkt erop dat we op dit moment even niet al teveel wijze inzichten kunnen verwachten van onze persoonlijke DF-Dalai Lama, maar vraag het hem later nog eens. (Zie Bee's report.)
Oké dames en heren, tot zover het DMT-journaal, wij wensen u nog een prettige avond en tot ziens. Oh wacht. Nee, we hebben mij nog. Crap. Ik moet ook nog een tweede keer. Ik durf eigenlijk serieus niet meer nu, maar ik kan er niet zomaar meer 'tussenuit chickenen' om maar even Eik's uitdrukking te jatten. Dus raap ik me bij elkaar en neem ik maar weer op de matras plaats. Vooruit dan maar, kom maar op met die entiteiten en kamers met belangrijke shit. Ik vraag Bee of hij me tijdens het proces van het roken van de pijp (ik wilde pijp-proces typen maar ehhh, ja goed) van praktische instructies wil voorzien als het weer in de soep dreigt te lopen met mijn hijs-technieken. Na een hijs of drie voel ik de WOESSSJ als een soort tornado over me heen denderen en in één klap verandert de pijp ook weer in een mysterie dat de regisseur van the Da Vinci Code niet bij elkaar had kunnen verzinnen. Na eerder op de dag van de changa DMT les één 'Jij = weg' geleerd te hebben, is dit misschien DMT les twee: 'Come up = tijdverspilling'. Hier heeft het niet echt van gehoord namelijk. Het gaat als een raket steil omhoog. Ik weet niet of je ooit geprobeerd hebt cool een pijpie te roken op het moment dat je met 40.000 kilometer per uur richting outerspace werd gelanceerd. Nou precies, ik tot voor kort ook niet, en ik kan alvast een tipje van de sluier geven: dat is best wel een beetje lastig.
Dus, waar was ik. Oja, ik heb op dit moment fysiek zoân beetje het idee dat ik door drie universums tegelijk vlieg, want WOESJ, maar maar nog steeds in de kamer ben en tegelijkertijd zie ik de pijp ook nog half voor me waar ik geloof ik ook nog iets mee moet. Aaaah too much. Ik snap er opnieuw geen ene anus meer van, wat was de bedoeling van dat rare voorwerp nou? Maar dan hoor ik ergens in de verte redder in nood, hulplijn Bee: "vinger op," "vinger af," "inademen," "ja, vinger op," etc. OJA, de instructies! Amen! Dit helpt echt, dat kleine beetje aardse sturing. Hierdoor weet ik nog net een paar IQ-punten te behouden om nog een paar halfslachtige hijsen erbij te nemen, niet zoveel als ik had gewild, want mijn adem is op (voor olifantenbegrippen laat mijn longinhoud het aardig afweten), maar wel genoeg omâŠ
Ja om wat eigenlijk. Daâs nog de beste vraag misschien. Want wat ik gelezen had over DMT en me amper kon voorstellen is dus gewoon wel waar: waar andere drugs een laag leggen over de gewone werkelijkheid, is dit gewoon een heel andere wereld. EN DIE WERELD IS ECHT. EN JE BENT DAAR. ECHT. In hoofdletters: want probeer je even te beseffen hoe fucking wacko dat is. Terwijl je ego je dus een soort van verlaten heeft, want daar gaan we nog weer een keer, jij = weg [Eik et al., 2018], voelt het 'daar zijn' in ieder geval net zo echt als dat jij je op dit moment echt in deze werkelijkheid bevindt. Dat = rĂĄĂĄr, vooral omdat het dus eigenlijk niet meer voelt als trippen. Je wordt nuchter uit deze werkelijkheid geplukt en in een andere dimensie geplaatst. En ja, I know, je bent niet nuchter, want je hebt zojuist aan een pijp met DMT erin zitten zuigen. Maar hoe dan dan ook voelt dit als echt. Dit zijn geen dromen, visuals. Dit is een realiteit die je ervaart. Ja, best wel holy fuck.
Achteraf ben ik er trouwens vrij zeker van dat zowel Eik als Bee een level verder zijn geweest dan ik. Ik wilde wel verder maar ik was gewoon een te slechte pijphijser en daardoor kreeg ik het niet voor elkaar. Too bad! Desondanks, ook sub-breakthrough, doet elke poging om de ervaring in woorden te vatten het tekort. Toch een poging bij deze.
In tegenstelling tot wat ik Eik en Bee heb horen beschrijven, is mijn wereld tweedimensionaal. Ik heb dus niet het gevoel dat ik zou kunnen rondlopen zoals Eik, want ik kan me in eerste instantie niet in de ruimte bewegen. Desondanks lijkt alles compleet tastbaar. Er is een gigantische plaat met daarop complexe voorstellingen, scĂšnes, als op schilderijen, en al die scĂšnes bestaan uit kleine vlakjes, fluoriserende vlakjes, mozaĂŻek-like, cartoon-style. Er zijn ook 'poppetjes' op de plaat, al kan het ook steeds hetzelfde poppetje in meervoud zijn geweest. Ik zie deze poppetjes eerst alleen van zij-aanzicht. Ze lijken een hoofddeksel/hoofddoek te dragen. Het zijn zeker vrouwen, maar afgezien van tweedimensionaal zijn en deel uitmaken van de plaat doen ze eigenlijk niet zo veel boeiends. Ik voel niks bij ze en ik heb geen interactie met ze. Wel â en nu wordt het weird â kan ik âĂnâ die poppetjes gaan, dit is echt heel lastig uit te leggen maar als ik door de kern van de poppetjes vormen ze een soort draaiende poort die toegang geeft tot een âdieptedimensieâ die zich voor mij ontvouwt en haaks staat op de tweedimensionale-platen-wereld. Hierdoor wordt het via een soort bypass toch mogelijk voor mij om ruimtelijk door al die platen reizen (snapt iemand dit nog?) (mooi, ik ook niet). Dit gaat heel snel, en die snelheid is fysiek voelbaar. Het is weer diezelfde buzz/woesj-bodyload in de basis denk ik die deze âvliegendeâ sensatie geeft, poppetje na poppetje, poort na poort, plaat na plaat, steeds opnieuw als in een bizarre abstracte achtbaan. Ik krijg weinig tijd om te focussen op de voorstellingen op de platen, want het gaat allemaal veel te snel. Maar ik kan er wel glimpen van opvangen. Ze bevatten veel informatie maar hebben allen dezelfde âstijlâ.
Ik heb me rotgezocht maar het was natuurlijk weer te optimistisch om te denken dat ik mijn DMT-trip wel effe op Google kon vinden. Omdat Eik en Bee allebei zo'n andere trip hadden (en Bee dit in 20+ keer changa en DMT nog niet meegemaakt had) was ik toch wel benieuwd of 2D-trippen vaker voorkomt op DMT. Blijkbaar wel. Op een website werd gesproken over 'Egyptische tweedimensionale cartooneske kunst'. Inderdaad lijkt deze stijl nog het meest in de buurt te komen van wat ik op die platen zag:
Alleen veel helderdere en meer gesatureerde kleuren. En complexer, veel meer scĂšnes.
En dit doet me er ook wel ergens aan denken:
De volgende afbeelding lijkt niet echt op wat ik gezien heb (niks lijkt erop), maar geeft wel Ă©nigszins een idee bij de twee dimensies die haaks tegenover elkaar staan. De verhoudingen kloppen een beetje. Alleen was de omgeving bij mij niet zo kleurig (alleen de platen) en waren die muren ook niet zozeer zichtbaar. Het bewoog gewoon ten opzichte van elkaar waarbij die horizontale dimensie 2-D was en die verticale dimensie 3-D. Naja, alsnog was het dus totaal anders eigenlijk. :â)
Ik ben het besef van tijd helemaal kwijt, wat eigenlijk wel een beetje gek is, want schijnbaar alleen of vooral gebruikelijk na een doorbraak. Het âdoor de poppetjes/poorten/platen vliegenâ-avontuur duurt voor mijn gevoel jaren en jaren en jaren. Steeds zie ik dezelfde volgorde van gebeurtenissen en beelden voorbij komen, in een zichzelf continu herhalende loop. Hier komt ook nog een gevoel van dĂšja vu bij: alsof ik dit eerder heb gedaan. Of misschien zelfs nooit iets anders heb gedaan. Misschien heb ik altijd door deze poorten gevlogen en zal ik ook nooit meer anders doen. Que?
De totale afwezigheid van begrenzing in tijd, het gevoel van herhaling en oneindigheid in toekomst en verleden is... tja. Eh. Er zijn eigenlijk geen woorden die dit kunnen beschrijven. Op een bepaald ogenblik komt er een âhelp?â-gevoel in me op maar er is geen echte angst. Ik heb misschien geluk dat DMT mijn ego grotendeels weggevaagd lijkt te hebben want met ego zou dit gewoon scary as fuck zijn geweest denk ik. Het is trouwens de eerste keer ooit dat ik ĂŒberhaupt een loop-achtig iets heb ervaren op psychedelica dus dit is sowieso een primeurtje voor de DMT.
Op een zeker moment temidden van alle hectiek zie ik het poppetje/de poppetjes (ik weet nog steeds niet of het nou Ă©Ă©n en hetzelfde poppetje is of niet) ook even van vooraanzicht en in meer close-up. Knalgeel lang haar, rood/blauwe kleding. Rode getuite lipjes. Maar nog steeds geen contact of gevoel, waarover je mensen die entiteiten hebben ervaren op DMT nu juist vaak hoort. Dit mist echt volledig gedurende de hele ervaring. Nu ben ik altijd wel een erg visuele en misschien minder dan gemiddeld mentale tripper geweest, maar dit totale gebrek aan interactie is toch gek, ik kan zelfs niet echt bepalen of deze poppetjes ĂŒberhaupt wel een levende kern hebben, wezens zijn. Het feit dat ze tweedimensionaal zijn maakt dat ook niet makkelijker. In onze aardse wereld leven tweedimensonale zaken per definitie niet, maar wie zegt dat het daar ook geldt?
(Plot twist: misschien was ik wel gewoon in DMT-wereld in het plaatselijke Rijksmuseum naar schilderijen gemaakt door de daar aanwezige aliens aan het kijken. Op een druilerige zondagmiddag.) ![:smirk:]()
Dan ben ik ineens uit het niets half terug in de normale realiteit. Oja, pffffff goeiemorgen zeg, das waar, die bestaat ook nog, hoi Eik en Bee. Ze zien dat ik weer enigszins op aarde ben want ik hoor ze in de verte verbaasd zeggen âwow, nu al? drie minuten maar! zo kort!â en ik ben echt totaal perplex op dit moment, zelfs ergens enigszins verontwaardigd, want ik denk: hoezĂł nou, drie minuten?! Kom mij hier niet vertellen dat dit drie minuten waren bro, ik heb hier net minstens honderd jaar door tweedimensionale shit heen zitten te vliegen, dat fix je niet even in een paar minuten, joe, de groeten. Sterker nog, ik heb het idee dat ik nog stĂ©Ă©ds door poppetjes en poorten aan het vliegen ben. WTF? Ik ga half rechtop zitten en brabbel iets over platen, poppetjes en honderd jaar, ik wil het heel graag uitleggen allemaal, maar ik kom niet ver, want error.
(Achteraf gezien probeerde ik waarschijnlijk ook gewoon net wat te vroeg te verwoorden wat ik had meegemaakt, was denk ik beter nog even blijven liggen, het was nog niet afgelopen. Doordat ik die tijd niet nam bevond ik me gevoelsmatig kort in twee werkelijkheden/dimensies tegelijkertijd, gewoon met mân ogen open. In de kamer bij Eik en Bee maar op het zelfde moment ook nog steeds sjezend door die verrekte oneindige platen aan het reizen. Kan dus ook nog.) (Is er ĂŒberhaupt iets dat nĂet kan op DMT?)
Als ik wat nuchterder word en door begint te dringen hoe de zaken ervoor staan, doorloop ik een soortgelijke âWTF just happened-faseâ als Eik. HEEEE????? HOE DE FUCK.... MAAR... NEEEEEE. HE???????? WAT?? HEEEEEEEEEE, HOEEEE, HUHHHHH. Totaal flabbergasted. Verder dan dit komt je nietige apenbrein gewoon niet, thanks Bee voor deze beschrijving. Dat spul showt je een glimp van een andere realiteit, kort (hoewel het zo dus niet bepaald hoeft te voelen), en dan ben je weer terug in je beperkte brein en is het niet meer interpreteerbaar. Het ongrijpbare zorgt voor een soort frustratie en de eerste tien minuten wil ik eigenlijk alleen maar terug, om meer te zien en meer te begrijpen van die wereld, hoe leip en gestoord die ook is. En dan dus te bedenken dat dit allemaal nog veel verder kan gaan dan dit. Echt fascinerend. Ik wil dit sowieso verder verkennen in de toekomst en ooit gaan meemaken wat een DMT-doorbraak is! Maar ja... die stomme pijp hĂš. Die fucking pijp. Die snap ik dus gewoon niet meer! Driedimensionaal door tweedimensionale shizzle reizen, GEEN PROBLEEM, in twee dimensies tegelijk zijn, KOMT IN ORDE, maar die pijp?!? Vinger op/vinger af-shit? Te ingewikkeld! Ik ben te simpel om intellectueel beperkt om het proces tot de gewenste dosis praktisch te doorlopen, te...
âTe dom om te pijpen,â vult Eik op dat moment behulpzaam aan.
Ja, precies, dank voor deze wijsheid Eik, daarom mag ik je kerel, te dom om te pijpen, dat ben ik.
Mijn hoofd ongeveer tijdens het DMT-pijpen:
Eh ja, daar laat ik het voor vandaag maar even bij wat betreft DMT. xD
Hierna roken we nog een hasj-jointje buiten (ik maar twee trekjes, mijn keel had hier Ă©cht geen zin meer in na al het pijpgeweld) en lurken we vervolgens op de bank hangend lui, gaar en hersenloos nog wat lachgasballonnen naar binnen terwijl The Matrix â die ik schandalig genoeg nog nooit gezien heb â opstaat. Ik blijk voor het inhaleren van lachgasballonnen alleen helaas al net zoân afwezig talent te hebben als voor DMT-pijpen. Want terwijl de overige twee al dertig jaar klaar zijn met hun ballon zit ik nog altijd als een astmatische walrus in mijn roze exemplaar te ademen terwijl de piep/ruis in mijn oren steeds oorverdovender wordt en ik geen benul meer heb van of die ballon nu nog wel leegloopt of niet...! Aaaargh, zucht, gelukkig kunnen we er zelf om lachen. (Vooral Eik.) (Eik kan er echt hĂ©Ă©l hard om lachen.) (Iets te hard!) (Beetje stoned misschien, Eik?!)
Rond 4.30 uur âs constateren we dat the Matrix helemaal afkijken voor nu misschien iets te hoog gegrepen is, en gaan we slapen. Dankbaar voor deze ervaring ben ik, als ik in mân bed lig, en de volgende morgen word ik ook in een dankbare afterglow wakker die nog dagenlang heeft aangehouden! De frustratie over het âniet wetenâ is een beetje weggeĂ«bt en verwondering is overgebleven, want ook al weet ik nog steeds geen ene fluit (WAT WAS DIT???), ik weet wel dat ik nu dus echt helemaal niets meer zeker weet. Alleen 1) mijn pijp-skills vereisen oefening, en 2) DMT is vet. Maar daar houdt het dan ook wel ongeveer op. En weten dat je geen fuck weet, is toch ook iets weten.
Van welk helder licht uit de oudheid was die uitspraak ook alweer,
âAll that we know is that nothing can be known?'
Nou, diegene had dus een punt. Blijkt.
Maar is dat erg? Neuh, denk ât niet, want als we de antwoorden toch nooit gaan vinden, dan kunnen we maar beter gewoon in het bos met onze reet op vochtig mos tussen de pissebedden gaan chillen met een jointje en de nietigheid van ons eigen apenbreintje omarmen, lekker filosoferen over zaken die we nooit gaan begrijpen, en weer nieuwe vragen stellen waar we nooit antwoorden op gaan krijgen omdat we maar een stel simpele zieletjes op Ă©Ă©n aardbol zijn.
Conclusie
Dit was een onwijs bijzondere ervaring en ik was (ben) nog steeds onder de indruk! Heb nog een paar dagen lang een beetje verdwaasd in een soort dankbaar roze wolkje rondgelopen, het is fijn om weer als een kind zo verwonderd te mogen zijn over nieuwe ervaringen.
@Eik: ik had jou natuurlijk al eens ontmoet (en hoe xD) en je bent nog steeds een even chille en open-minded gast. Bedankt voor je gastvrijheid Ă©n bedankt voor je wijze levenslessen.
@Psychedelibee: jou had ik nog nooit eerder in RL gezien maar toch voelde het vertrouwd. De meest directe van ons mods, maar stiekem een klein hartje. (Toch ook een softie dus! Verdorie krijgt die Eik op de valstreep toch nog gelijk!) Bedankt voor de gezelligheid, je kennis/ervaring en voor hoe je ons op een veilige manier heb laten kennismaken dit bijzondere molecuultje.
![:hearteyes:]()
