Geloof jij in behandeling op afstand, of iemand die je energie kan geven op afstand?
Ik ben niet zo spiritueel aangelegd. En ik weet ook dat ik nooit meer de oude zal worden.
Maar een ex veteraan waar ik mee sport legt vaker contact met een paranormaal iemand.
Via een foto kan degene hem energie of rust geven.
Bijvoorbeeld bij belangrijke gesprekken, of bij een aanval van onze PTSS.
Ik heb hier wel eens van gehoord en altijd weg gelachen.
Maar vraag me nu af of dit bij die beste man tussen de oren zit, of dat er echt mensen zijn die via een foto extra energie kunnen geven / rust kunnen geven / minder pijn kunnen bieden.
Sure geloof ik daarin, want ik geloof niet in afstand. Niet écht.
Wat is afstand? Je (hoofd) creëert zelf afstand. Er is niet daadwerkelijk afstand. Want hoe ver is een perceptie van je af? Dit is niet "spiritueel" trouwens, maar daadwerkelijk: waar zie je dat wat je ziet? waar hoor je dat wat je hoort? Niet "daar" toch? Maar altijd hier, waar je bent. Alles is op géén afstand van jezelf. Om afstand te creëren, moet er eerst een gedachte zijn die alles opdeelt: zelf (lichaam), de wereld, anderen, objecten. Zonder dat opdelen is er geen afstand. Je kunt het voor jezelf zien, als je even stopt alles te labelen en vraagt: "waar is deze perceptie die ik zie?" Antwoord: hier.
Het is toepasbaar op alles. Alles is hier (er is geen afstand), alles is nu (er is geen tijd).
Dat gezegd hebbende, geloof ik er niet in dat de daadwerkelijke genezing door de ander gedaan wordt. Genezing kan alleen van binnenuit komen, maar het kan wel zo zijn dat jouw geloof in dat iemand anders jou kan genezen, jou daadwerkelijk geneest. Ik denk hierbij uit iets uit de Bijbel:
Het verhaal van de blinde man, die weer kon zien nadat Jezus modder in zijn ogen wreef.
Jezus gebruikte die modder, om het tastbaar te maken. Het was niet de modder die de blinde weer deed zien. Het was zelfs niet Jezus die de blinde weer deed zien. Het was de blinde zélf, die gelóófde dat Jezus hem met die modder genas.
Imo.