Kijk, ik ben best een happy person. Wel een emotioneel gevoelige overdenker met ADHD, zeg ik altijd, maar ik zie daar de voor- en nadelen wel van.
Ik kan best depressieve gevoelens of periodes hebben, maar ook vaak periodes waarin ik mega blij ben. Zelfdoding of automutilatie heb ik dan nooit, maar dan ook nooit, echt overwogen. Behalve op de piek van mijn afkick van spice, twee weken voor mijn eerste detox, nu 19 maanden geleden.
Ik was zó in paniek. Ik had het gevoel dat het echt niet langer kon, dat ik voor het eerst even dacht: Zal ik een mes pakken en mezelf zó verwonden dat ik WÉL NU DIRECT word geholpen?
Door met mensen te bellen die in mijn inner circle zitten, en veel te praten, ben ik die dag doorgekomen. Er deed niets pijn, ik was niet depressief, niet moe, maar het was puur paniek. Angst voor de angst en alles daaromheen. Angst om gek te worden, angst om de controle totaal te verliezen, angst of ik wel ooit weer normaal wordt enz enz
Dat gaat inderdaad gepaard met lichamelijke verschijnselen: pure misselijkheid, buikkrampen, koud zweet, trillen, een ongecontroleerde hartslag. Maar om het nogmaals te zeggen: lichamelijk was het een hel, maar niet te vergelijken met de paniek. Ik weet niet hoe en waarom dit bij spice zo extreem is , van heroïne word je lichamelijk heel ziek en (daarna) depressief, van speed word je zwaar vermoeid en depressief , maar ik kan geen middel bedenken waarbij paniek tijdens afkick zó prominent is.
Het is echt bizar wat voor paniek er bij een afkick kan ontstaan. Pure, onversneden, onbelemmerde paniek. Het is eigenlijk niet in woorden te beschrijven, en ik had nooit geweten dat zulke paniek kon bestaan.