JJJ

"Eesje zei: de ongezondste verslaving volgens mij is: verslaafd zijn aan onophoudelijk denken. Een dwangmatige denker zijn. Elke dag identificeren met je verstand. Het kan iemand totaal slopen, in het ergste geval dan. Klik om te vergroten... Die is heel goed vind ik. Absolute identificatie met je verstand is een gewoonte die zeer moeilijk af te leren is (omdat je absoluut niet wil geloven dat er meer is dan dat), en berooft het leven van alle zin en schoonheid."

"Ik zou erg kijken naar welk middel je gebruikt. Het ene kan vaker dan het andere. Informeer je goed. Cannabis kan in principe wel wekelijks of een paar keer per week, maar xtc, mephedrone, methylone en dat soort middelen moet je gewoon minstens 1-2 maanden tussentijd bij in acht nemen, wil je geen schade oplopen. Onderschat dat niet, die middelen zijn niet onschuldig. Maar verslaving is dan dus ook niet zo'n gevaar, als je het verantwoord houdt. Sowieso omdat die middelen wanneer je het wekelijks of vaker gebruikt, niet meer leuk zijn en je alleen depressief maken als je weer nuchter bent. Kijk ook eens naar de meer interessante middelen. Psychedelica (paddo's, LSD enz.) zijn lichamelijk niet schadelijk, en kunnen je veel betekenisvollere ervaringen geven. De gouden regel zou in mijn ogen altijd moeten zijn: kan ik mijzelf nog vermaken als ik nuchter ben, of heb ik daar een middel bij nodig. Gaat het naar het tweede neigen dan ligt volgens mij verslaving op de loer. Blijf eerlijk tegen jezelf. [edit] ik zie nu pas je laatste bericht, klinkt hel verstandig ."

"fatsoen1 zei: Mijn vraag in concreto, kan een mens voor zijn kinderen afkicken als tie het niet voor zichzelf kan opbrengen de motivatie? Klik om te vergroten... Ligt aan hoe veel ie van zijn kinderen houdt? Jij houdt vast genoeg van je kinderen, misschien is het belangrijkste dat je een manier vindt om jezelf daar aan te blíjven herinneren, en het niet weg te stoppen voor je verslaving. Je zou ook kunnen inzien dat je kinderen wel je eerste motivatie zijn, maar dat je het uiteindelijk voor veel méér doet. Het is de keus voor hoe de rest van je leven wordt: het leven van iemand die, uiteindelijk, trots op zichzelf kan zijn, of dat van iemand die nooit meer opstond. Met kiezen voor je verslaving, kies je er voor om de rest van je leven weg te gooien. En ja, 'kiezen voor je verslaving': het is een keuze, en wat je ook kiest, confronteer jezelf met het feit dat dit écht een keuze is, die jíj maakt. Verder, genoeg voorbeelden van mensen die het ook konden, om je aan op te trekken."

"Ik denk dat dit per persoon heel erg verschilt. Zelf ben ik erg gevoelig voor koffieverslaving. Vóór afgelopen zomer dronk ik elke dag één kop koffie. Dat voelde echt alsof het heel erg nodig was, en ik genoot ook altijd erg van het ritueel van koffie zetten, van de smaak, en van het energieke gevoel, dat bij mij meestal erg merkbaar komt opzetten (om mijn tolerantie laag te houden dronk ik maar 1 kop per dag). Als ik een dag geen koffie dronk, dan voelde ik echt dat er iets miste. Ik had dan duidelijk minder energie, en vaak kwam er in de loop van de dag ook een vervelende hoofdpijn opzetten. Maar het vervelendst was, dat ik dan vaak moest denken aan koffie, en het idee had dat ik me alleen beter kon voelen, of iets bepaalds die dag alleen 'aan kon' als ik eerst een kop koffie had gehad. Nu ben ik ermee gestopt, omdat ik het een vervelend idee vind om niet zonder iets te kunnen, en omdat koffie voor mij volgens mij echt niet gezond is. Ik moet er b.v. altijd erg veel door plassen. Ik heb ook het idee dat het me geestelijk een beetje blokkeerde, het is toch een beetje een nerveuze toestand die je krijgt van koffie, het geeft me een beetje een gejaagd gevoel. Ik wilde juist meer ontspannen worden. Op dit moment drink ik al een paar maanden amper koffie, soms nog wel als ik echt te weinig heb geslapen, of iets moet doen waarvoor ik echt veel concentratie of een positieve stemming nodig heb (leren, tentamen maken, sociale bezigheid doen). Ik heb op dit moment het gevoel, dat dat een veel betere manier is om koffie te gebruiken dan de dagelijkse! In het begin was het wel moeilijk, ik heb ook het idee dat ik me echt weken best wel slechter heb gevoeld doordat ik geen koffie meer dronk. Maar nu heb ik niet echt meer een dagelijkse behoefte aan koffie Ik heb ook het gevoel, dat koffie één van de oorzaken ervan is, dat onze maatschappij zo gejaagd is. Het is wel fijn om wat meer energie en concentratie te hebben, maar het zorgt er tegelijk voor, dat je een bepaalde 'ontspanning', die in het leven ook belangrijk is, gaat verliezen... Koffie is volgens mij het enige middel waaraan ik ooit verslaafd ben geweest."

"TechNora zei: Lijkt me best tof om cafeine es een keer te snuiven, maar is zeker nergens te krijgen in poedervorm... Klik om te vergroten... Ik heb een potje, geruild tegen wat zelfgekweekte paddo's ooit... Maar ik weet niet hoe diegene eraan kwam. In de V.S. zijn geloof ik wel cafeinepillen te koop. Maar ik heb het idee dat pure cafeine wel wat anders werkt dan koffie, je wordt er volgens mij nog meer nerveus van, en het geeft minder de euforie die koffie bij mij vaak geeft. Ik denk dat er in koffie nog een aantal stofjes zit, die nog een extra invloed hebben op de werking van de cafeine. (heb bv wel eens van iemand gehoord dat er ook zwakke opiaten in koffie zitten)"

"Je kunt wel degelijk hulp zoeken hier voor, dat is geen schande en kan je zeker helpen. Alleen zal de benadering van dit probleem anders moeten zijn dan die van een standaard drugsverslaving, denk ik. Misschien is je probleem niet zo zeer dit middel, DMT is immers niet lichamelijk verslavend. Je moet misschien van het verslavings-idee af stappen, en zoeken naar een diepere oorzaak. Waarschijnlijk ben je gewoon ten eerste depressief. Dat maakt dat je niet goed meer kunt genieten van de wakkere, echte wereld. Denk je dat daar oorzaken voor kunnen zijn? Denk daar over, werk aan jezelf! Er is namelijk werk aan de winkel, zo veel is duidelijk! En je uitdaging is waarschijnlijk iets breders, diepers dan het afkicken van dit middel. En hoe, tja! Professionele hulp inschakelen kan je een stuk verder brengen. Een middel als ayahuasca kan je helpen (maarja dan ben je wel weer met 'drugs' bezig). Willen kan je helpen: als je met deze manier wil stoppen, weer wil leren genieten van het gewone leven, dan moet je dat gewoon doen, nu, vandaag. Het is mogelijk om lekker een stukje buiten lopen in een fijne, frisse, heldere ochtend als vandaag net zo mooi te laten zijn als een DMT-hallucinatie. Je kunt ook in het echte leven volstrekt zorgeloos en gelukkig zijn. Daarvoor is wel het omgekeerde gedrag nodig van wat je nu doet: jezelf overal mee confronteren en nergens voor weglopen. Het belangrijkste lijkt mij: uitzoeken wat nu precies de oorzaak van je probleem is; waar het in diepere zin uit bestaat. En je zult daarbij vast meer onder ogen moeten zien dan alleen deze verslaving."

"Mayan zei: Funny dat een droom maar ettele seconden duurt. Zo rond 1 seconde. Funny hoe je die droom dan ervaart als langer he Klik om te vergroten... Dat is niet waar, maar een fabeltje! Tijd in dromen duurt ongeveer even lang als echte tijd, dat is door experimenten inmiddels bewezen"

"Je normale zoekplekken voor eekhoorntjesbrood etc liggen waarschijnlijk in het bos? Kaalkopjes groeien in weilanden waar koeien of paarden of schapen op gepoept hebben!"

"Ik snap niet zo goed dat mensen hier geen indicaties zijn voor verslaving. Elke dag gebruiken=verslaafd, wat mij betreft. De ernst van de verslaving daar kun je over twisten vervolgens, en dat hangt ook af van of je de persoon kent of niet. Ik denk dat elke dag blowen hoe dan ook slecht is voor je dagelijks functioneren. Elk weekend mdma en/of speed al helemaal. Tegelijk geldt natuurlijk dat zo iemand nog niet meteen voorbestemd is om een junk te worden. Wat je kunt doen is diegene confronteren met zijn gedrag, bv. (als dat zo is) hem duidelijk laten zien dat hij zijn school nooit gaat halen, dan de terugweg alleen maar moeilijker wordt als hij hem uitstelt, enz. En wijs diegene op z'n zelfbewustheid, maak duidelijk dat hij vooral moet gebruiken wat hij wil maar dat hij daarbij moet onthouden wat de mogelijke gevolgen zijn en zich daarvoor niet moet afsluiten; dat z'n gebruik een bewuste keuze moet zijn. Confronteer hem bv. met het feit dat elk weekend mdma gebruiken, hoe dan ook je hersenen sterk beschadigt en onafwendbaar na een tijdje je denken/geheugen en gedrag gaat beïnvloeden, en je depressief gaat maken. Sommige mensen kan zo'n aanpak misschien helpen; voor de meesten moet er gewoon tijd overheen gaan. En hoeveel tijd en ellende er voor nodig is voordat iemand inziet dat het een doodlopende weg is, dat verschilt geweldig per persoon. Vrienden hebben daar vaak geen invloed op."