CaRRita

"Mindless zei: Is echt de sensatie zelf pure doodsangst? Of is het aangekoppelde verhaal dat we onszelf vertellen óver die sensatie dat? Klik om te vergroten... Ik ken deze tactiek van Byron Katie, die wel eens heeft verteld dat ze onder schot gehouden werd. Doordat ze niet geloofde in het verhaal dat ze dood zou gaan, was ze niet bang en kon ze nog steeds van de prachtige avondlucht genieten. Dus wellicht is dit geweldig haalbaar als je Byron Katie bent, of Eckhart Tolle ofzo, maar ik als gewone sterveling kan niet mijn verhaal naar believen in- en uitschakelen. En stel dat ik dat wel zou kunnen, dan is er toch geen koppeling tussen mijn persoonlijkheid (het verhaal) en de sensatie? Wat heeft het dan voor nut om dat door te maken? Het is als een ritje in de 8baan, je staat even doodsangsten uit, maar omdat die niet gekoppeld zijn aan een verhaal, kun je er verder ook niets mee, je groeit er niet door ofzo. Nu ik zo nadenk, is het ook zo dat mijn verhaal niet 1 verhaal is. Het is 18 jaar (mijn hele jeugd) van allemaal verhaaltjes/situaties die dagelijks voorkwamen. Het is mijn wereldbeeld geworden, het is een stoornis in de ontwikkeling van mijn persoonlijkheid geworden. Er zijn bepaalde neuronen snelwegen in mijn hersenen ontstaan, die niet zomaar omgelegd kunnen worden. Is misschien ook weer een verhaal, maar dan eentje met een wetenschappelijke achtergrond. Heb jij zelf ervaring met het verhaal ontkrachten door de sensatie te doorvoelen? Was dat bij een eenmalig verhaal (PTTS) of ook bij chronisch trauma? Of denk jij dat daar niet echt in een verschil in zit bij deze strategie?"

"Volgens mij is dit 100% waar. Ik denk alleen wel dat het misschien ook genetisch is in die zin dat er al een aantal generaties van problemen met veilige hechting zijn en dat daardoor het trauma een zwakke plek is. Dat bepaalde neurologische verbindingen in de hersenen al niet optimaal zijn bij de geboorte, omdat het bij de ouder(s) al niet helemaal jofel zit. De verslavingsgevoeligheid. Die bekende 'cycle'; de ene generatie geeft het door aan de volgende enz. Ik vind het werkelijk raar om te denken dat verslaving een bewuste keuze is. Zoals Kurt Vonnegut zo mooi zegt: "een mens kan doen wat hij wil, maar hij kan niet willen wat hij wil." Met andere woorden: je kunt misschien wel eten wat je wilt, maar je kunt niet je eigen smaak kiezen - je vindt iets lekker of niet. Ik denk dat het ook zo is met wel of niet verslaafd raken, dat kun je niet zelf bepalen. Maar ik ben benieuwd naar andere ideeën hierover. Het filmpje was in ieder geval een genot om naar te kijken, wat erg mooi getekend allemaal!"

"Ik denk dat het heel belangrijk is dat je helder hebt waarom je het vervelend vindt. Doglover zei: Maar ik heb er wel iets op tegen dat hij dagelijks wiet rookt en hier zo afhankelijk van is om zich goed te voelen. Daarentegen, heeft hij een goede job, werkt hard en is hij niet lui nadat hij gerookt heeft. Klik om te vergroten... Het is voor mij niet duidelijk wat je er op tegen hebt en ik kan me voorstellen dat het voor hem ook niet duidelijk is."

"Wat mij opvalt, is dat de cocaïneverslaving nu de oorzaak lijkt te zijn, maar dat dit eigenlijk al jaren lang een dysfunctioneel gezin is. Of het nou door oorzaak linksom of rechtsom komt, feit is dat de TS al jarenlang getrouwd is met iemand die zich als een tiener gedraagt. Hoezo vindt de TS het normaal dat zij alle taken doet en agressief gedrag tolereert? Dat is niet normaal natuurlijk. Iemand met voldoende eigenwaarde en eigenliefde zou niet op deze manier willen leven. Het lijkt me eigenlijk dat dit vooral bekeken moet worden. Wat weerhoudt de TS ervan om te kiezen voor een volwaardige relatie? Is er inderdaad sprake van co-depentie? Hoe kan hij zelfstandig worden, maar ook hoe kan zij zelfstandig worden? De verslaving is naar mijn mening een symptoom en geen oorzaak van de problemen in dit gezin. (zoals verslaving heel vaak een symptoom is en geen oorzaak)."

"Dag KatootjeP, Ik heb zelf een keer geprobeerd om af te bouwen, van zeg maar 30 mg per dag naar 5. Ik ben toen tot 10 gekomen (één dagje met 5), maar ik zit nu al weer tijden op 20. Aan het begin van de maand, als ik nieuwe voorraad heb, neem ik vaak 30 of 35 en dan vervolgens moet ik aan het einde van de maand weer tellen en een aantal dagen 15 nemen. Natuurlijk neem ik me dan voor om op de 15 te blijven, maar dat lukt gewoon niet. Het is bij mij vooral geestelijk, de oxy maakt dat ik er niet echt hoef te zijn, niet zo bewust te zijn van mijn gevoelens. Dat maakt het stoppen zo moeilijk. Ik ben nu een half jaar in therapie en ik hoop daardoor straks sterk en positief genoeg te zijn om weer serieus te gaan afbouwen. Zou je nog wat meer over jouw situatie qua afbouwen willen vertellen?"

"Ik heb niet het hele topic gelezen, want ik vond dat er weinig emphatie voor de verslaafde partner werd getoond. Dit verbaast me nogal; hoezo bashen ex- verslaafden andere verslaafden? Ik las dat hij een hoog functionerende heroine verslaafde was/is en eerlijk gezegd heb ik daar best respect voor. Het is niet zo gebruikelijk om bij deze drug toch te kunnen werken, een huis te hebben, schoon te zijn, een partner te hebben en diens moeder zelfs met mantelzorg te helpen. Maar in plaats van kudo's, las ik vooral afkrakerij en wantrouwen dat hij het niet zou redden. Dit kan natuurlijk een paar blz. verderop veranderd zijn, maar zover ben ik dus niet gekomen. Maar evengoed heb ik een vraag en mijn excuses als ik dus iets vraag wat op blz. 5,6 en 7 al aan de orde is geweest. Ik vraag me namelijk af: kan de partner (of inmiddels ex-partner, dat weet ik ook niet, sorry) geen medicinale heroine krijgen? Het lijkt me dat na 36 jaar gebruik hij daar wel voor in aanmerking zou kunnen komen? En dan is dit hele gedoe met wel niet afkicken niet meer aan de orde lijkt me, toch?"

"De Zandman zei: Want doordat zij hun naasten continue belogen, bedrogen en bestolen hebben, en dit mag beslist niet onderschat worden! Dit naast een zeer grillig en gecompliceerd gedragspatroon te vertonen, narigheid alom en dus komt er een moment dat de grens van het ( nog) kunnen accepteren, voor de naaste(n) gepasseerd is. Definitief. Klik om te vergroten... Als dat gebeurd is, dan is het aan de naasten om daar een oordeel over te hebben. Ik vind het niet gepast om hier, op deze site waar verslaafden zich veilig zouden moeten voelen, een mentaliteit te hebben dat verslaafden allemaal junks zijn en deze keiharde oordelen aan zichzelf te danken hebben. Dat is al het oordeel van de samenleving en dat hebben we juist hier niet nodig. Ik verwacht hier een menselijke benadering, iets met hoor en wederhoor of in ieder geval niet iemand aan de schandpaal nagelen op basis van onderbuik gevoelens. Probeer dit topic eens te lezen zonder dat het specifiek over een verslaafde gaat, maar gewoon over een mens in moeilijke omstandigheden. Dan worden er echt hele rare en nare dingen gezegd."

"Over de medicinale heroine: mijn vraag ging erover of hij wellicht in aanmerking zou komen. Zijn er hier mensen die daar iets over kunnen zeggen?"

"Ik herken het deel van bepaalde gevoelens niet willen (kunnen) voelen en daardoor moeten kiezen tussen de regen of de drup. Voel ik me totaal afgestompt door de oxy of voel ik me kut omdat ik mezelf voel? En toch is het laatste aanpakken (dus bij mezelf te kunnen zijn) het enige dat mijn leven kan verbeteren. Daarom zou ik je willen aanraden alles op alles te zetten om van jezelf te leren houden. Om jezelf te leren zien zoals je echt bent en niet wat anderen aan beeldvorming hebben gedaan. (het klinkt een beetje alsof je ouders ook wel negatief over je waren). Maar dit kun je inderdaad niet alleen doen. Ik zit nu bijna 2 jaar in therapie en ik begin een beetje te begrijpen wat er met me is. Ik heb nu ook een diagnose en voor mij is het heel fijn om te weten dat ik bepaalde dingen doe vanuit mijn ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Dus vanuit mijn stoornis en niet vanuit mijn karakter. Hierdoor kan ik eindelijk ook begrijpen dat hoe mijn jeugd was, echt heel erg onveilig was. En dat het dus best logisch is dat ik strategieen heb ontwikkeld zoals: 'ik ben er niet', 'dit kan niet mijn leven zijn' en 'ik ga later mijn leven wel leiden, nu niet.' Vluchtgedrag omdat de werkelijkheid onverdragelijk was. Ik ben nog steeds aan het vluchten via mijn verslaafdheid aan de oxy, maar afkicken is iets wat ik nu even laat rusten (ook omdat ik een redelijk functionerende verslaafde ben). Mindless zei: Het is niet echt ingewikkeld wat ik zeg. Wat het is: Een emotie is een sensatie + verhaal eraan vast. Dus een gevoel, maar ook een context, een door jou toebedeelde betekenis ván dat gevoel. Neutrale observatie van je emoties is dus even (tijdelijk) dat verhaal gedeelte aan de kant zetten en puur de sensatie voelen. Klik om te vergroten... Het is inderdaad niet ingewikkeld wat je zegt. Maar het is wel veel te moeilijk voor mij. Die sensatie is pure doodsangst; er niet kunnen zijn en die kan ik niet zomaar even voelen. Dat gaat gewoon niet, dat is veel te heftig en overweldigend. Ik heb het vroeger gevoeld en ik heb mezelf zo enorm beschermd om dit nooit meer te hoeven voelen, dat ik alles uit de kast zal halen om deze sensatie te vermijden. Het is te vergelijken met een drukke snelweg te moeten oversteken, zonder links of rechts te kijken en erop vertrouwen dat de auto's wel voor je zullen stoppen. Ik kan dat alleen maar samen met een kordon van mensen en die ben ik nu aan het verzamelen. Ik hoop zó dat jij dat ook kunt gaan doen, Fairflower! Ik vind je ongelovelijk dapper en moedig om zo je verhaal te doen. Je bent een heel sterk persoon, dat kan niet anders. Ik wens je al het beste, maar dan nog beter, toe!"