Hallo allemaal ik ben nieuw hier. Ik ben een aantal jaar verslaafd aan oxycodon en het lukt me maar niet om af te bouwen. In zou graag in contact komen met lotgenoten die ook willen afkicken of dat hebben gedaan.
Hoi hoi, hier iemand die er al het 1 en ander ellende mee gehad heeft.
Ik heb het 6 jaar gebruikt ( zonder het voorgeschreven te krijgen) ook zelfstandig pogingen gedaan om eraf te komen want tja... ik wil niet dat het in mijn dossier komt bij de huisarts en ook wel schaamte.
Nu heb ik voor mijzelf een goede verdragelijkere manier gevonden om er af te komen met buprenorfine 2mg.
Ik heb 24 uur gewacht na de laatste oxy ( ik was van rond de 140 mg, de volgende dag naar 60 gegaan, vervolgens de dag erna 30 mg en de dag erna maar 1 van 10 mg) dit voelde niet al te best natuurlijk maar ik ben koppig en wil niet lang lijden met langzaam afbouwen. Dus na 24 uur geen oxy gehad te hebben heb ik 2 pillen van buprenorfine genomen. ( via verslavingsarts zal dit hoger gaan om eerst te stabiliseren, dan onderhoud en dan afbouwen. )
Maar dit wil ik niet want buprenorfine is niet zo makkelijk om vanaf te komen als je dit een paar weken al neemt.
Na 7 dagen wordt je lichamelijk afhankelijk van de buprenorfine en tja dan ga je ook erg beroerd worden.
Dus ik heb 2 dagen op 2 stuks buprenorfine gezeten ( ja ik voelde nog wel wat klachten maar de scherpe randjes waren er vanaf, ik kon zelfs wat kleine dingetjes in huis doen. Na die 2 dagen ben ik naar 1 buprenorfine gegaan en dat ook weer voor 2 dagen.
Daarna 2 dagen een halve buprenorfine, en vervolgens niets meer. Ik heb toen 2 dagen lichte klachten gehad maar dragelijk. Wat mij ook vooral mentaal hielp was ondertussen een lijstje maken, welke doelen wil je bereiken en wordt je gemotiveerd van, maar ook een lijstje met welke doelen je niet kan behalen doordat de afhankelijkheid en alle dingen die je belemmeren van de oxycodon gebruik je in de weg staan.
En nee ik zeg niet dat dit voor iedereen weg gelegd is, maar ik zelf ben liever kort beroerd maar dragelijk dan lange weg met afbouw waardoor t nog langer duurt.
Ik hoop dat ik je misschien iets van een tip ofzo heb kunnen geven. En ik hoop echt dat het je lukt. Maar probeer juist doelen voor je te houden, probeer iets te vinden wat je passie is en waarvoor je het over hebt om even door te bijten, het is eng en het voelt alsof je alleen bent maar echt, er zijn er zoveel! En als je je alleen erin voelt ga dan contact opnemen met een arts, die kunnen je ook steunen door te bellen tijdens het proces wat erg kan helpen. Daarbij gezegd, je mag ook altijd contact opnemen met mij al is het voor de steun, want geloof me het is fijn als mensen je tussendoor vertellen dat je het goed doet, dat je moet doorbijten ect ect.
Ik wens je heel veel succes en je kan het echt!! Als je maar voor je houd dat je daarna zoveel meer kan bereiken hoe moeilijk dat ook nu lijkt. Het gaat beter worden
