De hoop verloren ooit te kunnen stoppen, ik ben wanhopig...

18-5-2026

AI Samenvatting

"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."

01-01-2024, 00:00

Hey allemaal,

Mijn wil om te stoppen met mijn verslaving is helemaal weg. Ik ben verslaafd aan Concerta in de eerste plaats en gebruik pseudo efedrine en speed als ik geen Concerta heb.

Ik weet niet eens of ik ooit wou stoppen, ik moest 2 maal stoppen met gebruik. De eerste keer omdat ik zo verslaafd was dat ik niet meer oppaste bij het doktersshoppen en betrapt werd, ik wou dat ik toentertijd nooit eerlijk was geweest, maar langs de andere kant kon ik psychisch niet meer met het middel om. Ik nam 7 a 10 Concerta s per dag voor een 3 a 4 tal dagen en wisselde dit af met 3 a 4 dagen 10 tot 20 pseudoefedrines. Daarnaast was ik al een aantal keer op spoed beland. 1 of 2 maal met ongeveer 28 concerta s op een dag binnen (1 maal was ik gewoon blijven slikken omdat ik zo bang was om te moeten stoppen met Concerta) en 2 andere malen met veel te veel pseudoefedrines. Ook had ik mijn gedrag niet meer onder controle of kreeg ik onder gebruik een alter ego dat zonder anderen te storen weliswaar bepaalde dingen deed die ik me nooit had kunnen voorstellen.

Ondanks dat dit punt al ernstig genoeg was en ondanks dat mijn middelen vandaag nog nauwelijks werken wegens te hoge tolerantie ben ik de moed helemaal verloren om te stoppen. Bij de vorige paragraaf kan ik nog een hele hoop nadelen zetten gaande van de dag dat ik door een afkickhel ging na 3 dagen 30 concerta s genomen te hebben, tot plots niet meer kunnen praten, enz... plots niet meer kunnen stappen,...angsten zoals enorme hoogtevrees waardoor ik niet meer staand van een trap kon van de eerste verdieping...

Dan zijn er nog de nadelen van t milieu waar ik in kom nu het doktershoppen niet meer kan en ik bijgevolg naar speed zoek of Concerta s koop van iemand, ik voel me allesbehalve goed in die wereld, het gaat helemaal tegen mijn natuur in om contacten te hebben tot soms samen te gebruiken met iemand voor een product vast te krijgen, ik ontmoet mensen die ik niet wil kennen, ik rijd mee met iemand die zwaar onder invloed is en nachten niet geslapen heeft en zie mezelf nog hetzelfde snuifbuisje gebruiken van iemand die ik niet vertrouw....

Ook geef ik er veel meer geld aan uit dan toen het doktershoppen nog kon.

Als ik dit allemaal bij elkaar lees wat ik hierboven geschreven heb, zou het logisch zijn dat ik stop...maar na ettelijke hervallen en 2 maal op een PAAZ waarbij ik tijdens een verblijf van een maand tijdens herviel en vlak na, weet ik gewoon niet meer of ik het kan, ik ben alle vertrouwen kwijt in mezelf.

Ik heb me 3 maal kort bij NA aangesloten maar ik vind het te sektarisch en heb er nog andere vervelende gevoelens bij. Dit is niet mijn manier.

Daarnaast zie ik anderen met een verslaving telkens terug opgenomen worden en ik zie mijn verslaving of voel ze als heel erg ernstig aan...

De voorbije 4 dagen heb ik 20 pseudoefedrines gebruikt, 3 concerta s, minstens een gram coke en zeker 8 gram speed(weliswaar van geen al te goeie kwaliteit deze keer) gebruikt. Dit was een herval na 2 en een halve week clean...mits 1 concerta die ik s morgens haalde bij de apotheker...gisteren was ik erg angstig van gewoonweg teveel speed binnen gehad te hebben en suïcidaal...

Ik weet niet meer wat ik wil doen, ik wil eigenlijk stoppen met te stoppen, ben het zat, geloof er in mijn geval echt niet meer in, ben op bepaalde momenten niet meer te houden, contacteer om aan gerief te geraken iemand die ik nooit meer terug wou zien met gegronde redenen, gewoon omdat ik speed waar ik eigenlijk niet zo n goede ervaring mee heb 2 uur sneller kon krijgen dan mijn geliefde Concerta die toch nog een uurtje een goed gevoel geeft waarna er een ernstige comedown komt...ik heb pogingen en pogingen gedaan om deze Concerta terug door te slikken zodat het een minder verslavende werking heeft en geen piek heeft maar kauw ze toch steeds weer kapot voor een snelle piek en jammer genoeg hevige comedown.

Gisteren was ik door een andere emotionele omstandigheid erbij zo wanhopig dat ik zin had te OD'en als dat kan met speed...

Sociaal loop ik ook helemaal vast want mijn vrienden gebruiken niet, ik heb dit maar zelden gebruikt om uit te gaan, meestal om gewoon te functioneren en me beter te voelen. Zij begrijpen niet wat een verslaving is, ik zie het niet zitten om hier over te blijven zagen of te liegen of eerlijk te zijn over weeral herval...

Ik wil niet meer denken aan stoppen maar gebruiken gaat gewoon niet meer en de verkeerde richting uit, toch kan ik mezelf niet tegenhouden, soms lijkt t of elk stukje verstand weg is als ik mijn middel wil...

Tot voor deze terugval bleef ik vechten om te stoppen en dat is al van september 2020...

Ik vertrouw mezelf helemaal niet meer, ben de moed totaal kwijt...gebruik gevaarlijk hoge dosissen uit te hoge tolerantie en heb pas ten vroegste over een maand maar waarschijnlijk pas over 3 maanden kans op een langer durende opname waarvoor ik een intake deed, die noodzakelijk zal zijn...deze tijd kan ik niet overbruggen

Wat moet ik in godsnaam doen? Op darkweb gaan bestellen als me dat al lukt zodat ik uit die wereld blijf en blijven gebruiken terwijl mijn product niet meer werkt en ik er zo zware nadelen aan heb?

In ieder geval heb ik de moed niet meer om te stoppen...ik ontgoochel mezelf alleen maar.

Een reactie plaatsen

Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren op dit onderwerp.

Inloggen Registreren

01-01-2024, 00:00

Fairflower zei:

Hey allemaal,

Mijn wil om te stoppen met mijn verslaving is helemaal weg. Ik ben verslaafd aan Concerta in de eerste plaats en gebruik pseudo efedrine en speed als ik geen Concerta heb.

Ik weet niet eens of ik ooit wou stoppen, ik moest 2 maal stoppen met gebruik. De eerste keer omdat ik zo verslaafd was dat ik niet meer oppaste bij het doktersshoppen en betrapt werd, ik wou dat ik toentertijd nooit eerlijk was geweest, maar langs de andere kant kon ik psychisch niet meer met het middel om. Ik nam 7 a 10 Concerta s per dag voor een 3 a 4 tal dagen en wisselde dit af met 3 a 4 dagen 10 tot 20 pseudoefedrines. Daarnaast was ik al een aantal keer op spoed beland. 1 of 2 maal met ongeveer 28 concerta s op een dag binnen (1 maal was ik gewoon blijven slikken omdat ik zo bang was om te moeten stoppen met Concerta) en 2 andere malen met veel te veel pseudoefedrines. Ook had ik mijn gedrag niet meer onder controle of kreeg ik onder gebruik een alter ego dat zonder anderen te storen weliswaar bepaalde dingen deed die ik me nooit had kunnen voorstellen.

Ondanks dat dit punt al ernstig genoeg was en ondanks dat mijn middelen vandaag nog nauwelijks werken wegens te hoge tolerantie ben ik de moed helemaal verloren om te stoppen. Bij de vorige paragraaf kan ik nog een hele hoop nadelen zetten gaande van de dag dat ik door een afkickhel ging na 3 dagen 30 concerta s genomen te hebben, tot plots niet meer kunnen praten, enz... plots niet meer kunnen stappen,...angsten zoals enorme hoogtevrees waardoor ik niet meer staand van een trap kon van de eerste verdieping...

Dan zijn er nog de nadelen van t milieu waar ik in kom nu het doktershoppen niet meer kan en ik bijgevolg naar speed zoek of Concerta s koop van iemand, ik voel me allesbehalve goed in die wereld, het gaat helemaal tegen mijn natuur in om contacten te hebben tot soms samen te gebruiken met iemand voor een product vast te krijgen, ik ontmoet mensen die ik niet wil kennen, ik rijd mee met iemand die zwaar onder invloed is en nachten niet geslapen heeft en zie mezelf nog hetzelfde snuifbuisje gebruiken van iemand die ik niet vertrouw....

Ook geef ik er veel meer geld aan uit dan toen het doktershoppen nog kon.

Als ik dit allemaal bij elkaar lees wat ik hierboven geschreven heb, zou het logisch zijn dat ik stop...maar na ettelijke hervallen en 2 maal op een PAAZ waarbij ik tijdens een verblijf van een maand tijdens herviel en vlak na, weet ik gewoon niet meer of ik het kan, ik ben alle vertrouwen kwijt in mezelf.

Ik heb me 3 maal kort bij NA aangesloten maar ik vind het te sektarisch en heb er nog andere vervelende gevoelens bij. Dit is niet mijn manier.

Daarnaast zie ik anderen met een verslaving telkens terug opgenomen worden en ik zie mijn verslaving of voel ze als heel erg ernstig aan...

De voorbije 4 dagen heb ik 20 pseudoefedrines gebruikt, 3 concerta s, minstens een gram coke en zeker 8 gram speed(weliswaar van geen al te goeie kwaliteit deze keer) gebruikt. Dit was een herval na 2 en een halve week clean...mits 1 concerta die ik s morgens haalde bij de apotheker...gisteren was ik erg angstig van gewoonweg teveel speed binnen gehad te hebben en suïcidaal...

Ik weet niet meer wat ik wil doen, ik wil eigenlijk stoppen met te stoppen, ben het zat, geloof er in mijn geval echt niet meer in, ben op bepaalde momenten niet meer te houden, contacteer om aan gerief te geraken iemand die ik nooit meer terug wou zien met gegronde redenen, gewoon omdat ik speed waar ik eigenlijk niet zo n goede ervaring mee heb 2 uur sneller kon krijgen dan mijn geliefde Concerta die toch nog een uurtje een goed gevoel geeft waarna er een ernstige comedown komt...ik heb pogingen en pogingen gedaan om deze Concerta terug door te slikken zodat het een minder verslavende werking heeft en geen piek heeft maar kauw ze toch steeds weer kapot voor een snelle piek en jammer genoeg hevige comedown.

Gisteren was ik door een andere emotionele omstandigheid erbij zo wanhopig dat ik zin had te OD'en als dat kan met speed...

Sociaal loop ik ook helemaal vast want mijn vrienden gebruiken niet, ik heb dit maar zelden gebruikt om uit te gaan, meestal om gewoon te functioneren en me beter te voelen. Zij begrijpen niet wat een verslaving is, ik zie het niet zitten om hier over te blijven zagen of te liegen of eerlijk te zijn over weeral herval...

Ik wil niet meer denken aan stoppen maar gebruiken gaat gewoon niet meer en de verkeerde richting uit, toch kan ik mezelf niet tegenhouden, soms lijkt t of elk stukje verstand weg is als ik mijn middel wil...

Tot voor deze terugval bleef ik vechten om te stoppen en dat is al van september 2020...

Ik vertrouw mezelf helemaal niet meer, ben de moed totaal kwijt...gebruik gevaarlijk hoge dosissen uit te hoge tolerantie en heb pas ten vroegste over een maand maar waarschijnlijk pas over 3 maanden kans op een langer durende opname waarvoor ik een intake deed, die noodzakelijk zal zijn...deze tijd kan ik niet overbruggen

Wat moet ik in godsnaam doen? Op darkweb gaan bestellen als me dat al lukt zodat ik uit die wereld blijf en blijven gebruiken terwijl mijn product niet meer werkt en ik er zo zware nadelen aan heb?

In ieder geval heb ik de moed niet meer om te stoppen...ik ontgoochel mezelf alleen maar.

Klik om te vergroten...

Als ik dit zo lees, kan ik je maar 1 raad geven. Vertel dit aan uw ouders en kijk of je een gedwongen opname kan regelen. Gaat meestal sneller dan 3maand.

Heel veel succes.

01-01-2024, 00:00

Fairflower zei:

Het probleem is de immense kostprijs van de klinieken die jij opgeeft. Dit kan ik niet betalen. Hoe zit t met die kostplaatjes exact, bv per maand of per week? Ik ben van België trouwens...
Ik heb niet zozeer angst om te stoppen zelf, maar voor bepaalde gevoelens, gedachten en vooral herinneringen die naar boven komen of specifieke zaken die getriggerd worden en die onder controle geraken door het gebruik van mijn middelen. Dit gebeurt na een tijd gestopt te zijn. Dit gaat niet van korte duur zijn die momenten, ik ga die angsten nog lange tijd meemaken en wss mee moeten leren of specifieke therapie rond volgen.

Klik om te vergroten...

Hoe denk je over de dingen besproken in je eigen "mindfuck me harder" topic? Deze gelden nog steeds hè.

Je bent bang voor gevoelens, gedachten, herinneringen. Maar zijn elk van deze dingen eigenlijk ooit écht ondraaglijk? De anticipatie ze te hebben laat ze ondraaglijk lijken, maar eenmaal je ze hebt draag je ze eigenlijk al. Het mag dan zeer onprettig voelen, maar je voelt ze.

Ik blijf dan ook naar hetzelfde terugkomen: scheid de sensaties van deze gevoelens van het verhaal dat eraan is gekoppeld. Zeg tegen jezelf dat je tijdelijk even alleen de pure sensatie van een emotie gaat voelen en dat je daarna wel weer jouw lijden omtrent die sensatie oppakt. Want dat is het vaak: we wíllen niet ons lijden opgeven en verwarren de eigenlijke kern van de emotie met het verhaal (het lijden) dat we onszelf over die emotie vertellen.

Weet je die twee te scheiden, dan maak je het mogelijk om dieper die specifieke emotie te voelen. Daar ligt de sleutel voor verwerking. Met het verhaal dat we onszelf vertellen óver de emotie kunnen we nooit diep genoeg de emotie ervaren om tot die verwerking ervan te komen. Neutrale observatie is daarvoor nodig. Dat is vaak moeilijk omdat dat je het gevoel kan geven dat je je eigen emoties niet serieus neemt. En dus houden we liever vast aan wat die emotie voor ons persoonlijk betekent: het verhaal dus. Maar daarom dus: zeg tegen jezelf dat je dat persoonlijke verhaal tijdelijk even loslaat. Je mag het daarna weer oppakken. Maar misschien zie je in de tussentijd dat alle lijden over een emotie komt vanuit dat verhaal, niet vanuit de pure sensatie van de emotie zelf. De pure sensatie is absoluut draaglijk. Hoewel misschien intens, is het maar slechts een onpersoonlijk gevoel. En dán kan dat gevoel compleet toegelaten en verwerkt worden.

Therapie kan denk ik veel goed doen, maar komt vaak niet tot dit niveau. Het blijft in het verhaal zoeken. Dit heeft waarde, maar het is proberen het probleem op te lossen op het niveau waarop het gecreëerd is. Voor een grondige aanpak moet je daar voorbij, wat je simpelweg doet door de persoonlijkheid van gevoelens (tijdelijk) opzij te leggen.

Hoop dat je begrijpt wat ik hiermee bedoel(?)

01-01-2024, 00:00

Mindless zei:

Hoe denk je over de dingen besproken in je eigen "mindfuck me harder" topic? Deze gelden nog steeds hè.

Je bent bang voor gevoelens, gedachten, herinneringen. Maar zijn elk van deze dingen eigenlijk ooit écht ondraaglijk? De anticipatie ze te hebben laat ze ondraaglijk lijken, maar eenmaal je ze hebt draag je ze eigenlijk al. Het mag dan zeer onprettig voelen, maar je voelt ze.

Ik blijf dan ook naar hetzelfde terugkomen: scheid de sensaties van deze gevoelens van het verhaal dat eraan is gekoppeld. Zeg tegen jezelf dat je tijdelijk even alleen de pure sensatie van een emotie gaat voelen en dat je daarna wel weer jouw lijden omtrent die sensatie oppakt. Want dat is het vaak: we wíllen niet ons lijden opgeven en verwarren de eigenlijke kern van de emotie met het verhaal (het lijden) dat we onszelf over die emotie vertellen.

Weet je die twee te scheiden, dan maak je het mogelijk om dieper die specifieke emotie te voelen. Daar ligt de sleutel voor verwerking. Met het verhaal dat we onszelf vertellen óver de emotie kunnen we nooit diep genoeg de emotie ervaren om tot die verwerking ervan te komen. Neutrale observatie is daarvoor nodig. Dat is vaak moeilijk omdat dat je het gevoel kan geven dat je je eigen emoties niet serieus neemt. En dus houden we liever vast aan wat die emotie voor ons persoonlijk betekent: het verhaal dus. Maar daarom dus: zeg tegen jezelf dat je dat persoonlijke verhaal tijdelijk even loslaat. Je mag het daarna weer oppakken. Maar misschien zie je in de tussentijd dat alle lijden over een emotie komt vanuit dat verhaal, niet vanuit de pure sensatie van de emotie zelf. De pure sensatie is absoluut draaglijk. Hoewel misschien intens, is het maar slechts een onpersoonlijk gevoel. En dán kan dat gevoel compleet toegelaten en verwerkt worden.

Therapie kan denk ik veel goed doen, maar komt vaak niet tot dit niveau. Het blijft in het verhaal zoeken. Dit heeft waarde, maar het is proberen het probleem op te lossen op het niveau waarop het gecreëerd is. Voor een grondige aanpak moet je daar voorbij, wat je simpelweg doet door de persoonlijkheid van gevoelens (tijdelijk) opzij te leggen.

Hoop dat je begrijpt wat ik hiermee bedoel?

Klik om te vergroten...

Ik heb hierin zeer veel werk te leveren, in dat omgaan met emoties, gedachten die opkomen proberen te stoppen (of van me af te laten glijden) of afleiding nog te kunnen zoeken op de ergste momenten...heel veel werk...zoveel werk aan mezelf en aan veel aspecten van mezelf...zoveel dat ik denk dat het tot mijn pensioenleeftijd gaat zijn als t ooit stopt...ik wil leven, tenminste een deel van de tijd zorgeloos zijn...ik weet gewoon niet of ik dat verwerkingswerk of het moeilijke leren ermee omgaan zie zitten........
En ja, na een aantal dagen niks dan afzien is het vooral voor mijn misbruik van Concerta tot situaties gekomen dat ik bonkte met mijn hoofd op de muur tot een punt dat de pijn me rust boodt, automutilatie, intoxicaties die heel zwaar waren om alles lam te leggen....
In die zin verkies ik het afzien van gebruik en afkick eigenlijk boven het onder ogen zien, ik ga door heel hevige ontwenningsverschijnselen en dit op heel regelmatige basis door herhalende hervallen, maar dat is simpelweg "afkick" te noemen....ik voel me veiliger bij deze gevoelens dan bij de onderliggende emoties en nog lange weg hier mee om te kunnen gaan. Ik vind dit leefbaarder.
Mss klinkt dit laf dat ik er niet voor kies (of vandaag niet of nog niet terug na mijn laatste herval en eerder zeldzaam wel) om de onderliggende dingen aan te pakken....ik zie een herval bijna als een noodzakelijke redding na bv 4 dagen teveel afzien en ik oefen zo ook met het omgaan met de emoties die er wel doorkomen en vindt hier met gebruik voor mij toch veiliger een weg in. Ik heb meer het vertrouwen dat het veilig blijft voor me, ondanks dat ik weet dat gebruik met enorme gewenning en soms allesbehalve goede controle over hoeveel ook niet bepaald veilig is.
Met gebruik verlies ik ondanks alles nooit de moed, heb ik geen doodswensen en houd ik vol...ik ben er redelijk van overtuigd dat dit voor mij de veiligste optie is...of ben er bang voor dat dit zo is...
Toch ga ik een langdurigere opname proberen om te stoppen in een veilige context daarvoor, ik kan op zijn minst proberen het tegendeel te bewijzen dat het mss niet enkel aan het misbruik ligt van de middelen dat ik niet meer zo zelfdestructief ben, maar door andere factoren zoals gevolgde therapie die misschien toch veel resultaat had?

01-01-2024, 00:00

#11

Mindless zei:

Het is niet echt ingewikkeld wat ik zeg. Wat het is:

Een emotie is een sensatie + verhaal eraan vast. Dus een gevoel, maar ook een context, een door jou toebedeelde betekenis ván dat gevoel.

Neutrale observatie van je emoties is dus even (tijdelijk) dat verhaal gedeelte aan de kant zetten en puur de sensatie voelen.

En wees gerust, je hoeft je lijden niet permanent op te geven. Na zo'n sessie van neutrale observatie kun je gewoon weer het verhaal, de context, het lijden op je nemen. Dit staat er misschien raar, maar is dit niet precies hoe we met emoties omgaan? We willen het verhaal niet loslaten. We voelen ons gerechtvaardigd in ons lijden. Maar je moet dat verhaal loslaten, al is het maar tijdelijk, om de rauwe sensatie te voelen en verwerken. Valt eenmaal die rauwe sensatie weg, dan heeft het verhaal geen grond meer om op te staan. Het verhaal móet die weerstand hebben, daar haalt het zijn leven uit.

Hoop dat je het zo nog iets beter begrijpt? En anders, stel gerust meer vragen.

Tja lectuur, dit is zeg maar de essentie van meditatie en inderdaad mindfulness. Daar zijn genoeg dingen over te vinden.

Klik om te vergroten...

Ik doe mijn best te vatten en geeft hoop, lijkt de pijnlijke ervaring of gedachte een slachtoffer geweest te zijn van bepaalde situaties weg te nemen en dat betekent veel...dan is het gewoon pijn als ik het goed begrijp zonder de kwelling van het verhaal er extra bovenop en dat is net wat ik te verdragen vind aan de pijn van bv de afkick ook al is die soms heel zwaar, het is draaglijk omdat t geen verhaal mee draagt...bij t laatste heb ik wel de gegarandeerde zekerheid dat t overgaat en maar 1 dag echt piekt. Het is voorspelbaar...en bekend.

Hoedanook, mijn lichaam is zo uitgeput geraakt, ik zal geen keuze hebben en voor dat onbekende moeten gaan. Ik kan altijd een tijd terug naar gebruik, hiermee kan ik mezelf geruststellen...ik ben toch graag terug fit en wil meer dan t minimum niet meer dreigen te kunnen natuurlijk...

Dank voor een handvat met hoop!

01-01-2024, 00:00

#15

Ik herken het deel van bepaalde gevoelens niet willen (kunnen) voelen en daardoor moeten kiezen tussen de regen of de drup. Voel ik me totaal afgestompt door de oxy of voel ik me kut omdat ik mezelf voel? En toch is het laatste aanpakken (dus bij mezelf te kunnen zijn) het enige dat mijn leven kan verbeteren. Daarom zou ik je willen aanraden alles op alles te zetten om van jezelf te leren houden. Om jezelf te leren zien zoals je echt bent en niet wat anderen aan beeldvorming hebben gedaan. (het klinkt een beetje alsof je ouders ook wel negatief over je waren).

Maar dit kun je inderdaad niet alleen doen. Ik zit nu bijna 2 jaar in therapie en ik begin een beetje te begrijpen wat er met me is. Ik heb nu ook een diagnose en voor mij is het heel fijn om te weten dat ik bepaalde dingen doe vanuit mijn ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Dus vanuit mijn stoornis en niet vanuit mijn karakter. Hierdoor kan ik eindelijk ook begrijpen dat hoe mijn jeugd was, echt heel erg onveilig was. En dat het dus best logisch is dat ik strategieen heb ontwikkeld zoals: 'ik ben er niet', 'dit kan niet mijn leven zijn' en 'ik ga later mijn leven wel leiden, nu niet.' Vluchtgedrag omdat de werkelijkheid onverdragelijk was. Ik ben nog steeds aan het vluchten via mijn verslaafdheid aan de oxy, maar afkicken is iets wat ik nu even laat rusten (ook omdat ik een redelijk functionerende verslaafde ben).

Mindless zei:

Het is niet echt ingewikkeld wat ik zeg. Wat het is:

Een emotie is een sensatie + verhaal eraan vast. Dus een gevoel, maar ook een context, een door jou toebedeelde betekenis ván dat gevoel.

Neutrale observatie van je emoties is dus even (tijdelijk) dat verhaal gedeelte aan de kant zetten en puur de sensatie voelen.

Klik om te vergroten...

Het is inderdaad niet ingewikkeld wat je zegt. Maar het is wel veel te moeilijk voor mij. Die sensatie is pure doodsangst; er niet kunnen zijn en die kan ik niet zomaar even voelen. Dat gaat gewoon niet, dat is veel te heftig en overweldigend. Ik heb het vroeger gevoeld en ik heb mezelf zo enorm beschermd om dit nooit meer te hoeven voelen, dat ik alles uit de kast zal halen om deze sensatie te vermijden. Het is te vergelijken met een drukke snelweg te moeten oversteken, zonder links of rechts te kijken en erop vertrouwen dat de auto's wel voor je zullen stoppen. Ik kan dat alleen maar samen met een kordon van mensen en die ben ik nu aan het verzamelen. Ik hoop zó dat jij dat ook kunt gaan doen, Fairflower!

Ik vind je ongelovelijk dapper en moedig om zo je verhaal te doen. Je bent een heel sterk persoon, dat kan niet anders. Ik wens je al het beste, maar dan nog beter, toe!

01-01-2024, 00:00

#19

Dopemonster zei:

Wil je niet van het ene middel aan het andere middel krijgen maar is anti depressiva misschien voor jou niet een medicatie om te proberen?
Misschien pas wanneer je in opname zit zodat je meer grip kunt krijgen op het stabiel worden in je leven.
Hoop dat je snel rust en verbetering zult vinden, te gek van woorden dat de wachtlijsten altijd nog zo lang zijn.
Hoeveel mensen eigenlijk wel niet met zulke problemen rondlopen, vreselijk!

Klik om te vergroten...

Toen ik ben ging afkicken van mijn speedverslaving(ruim 8 jaar) kreeg ik een enorme zware depressie.
Door de speed waren al die jaren mijn emoties afgevlakt.
Nu kwam alles ineems keihard binnen en werd ik overspoeld met emoties.
Hier was ik ook al heel bang voor tijdens mijn gebruik.
Angst voor wat ga ik allema voelen kwa emoties...
Ga ik alle pijn, verdriet en angst van mijn trauma's wel aan kunnrn nuchter.

Toen ik 2 mnd nuchter was ben ik aan de antidepressiva gegaan.
Dat ook antidepressiva je emoties afvlakt klopt.
Maar je moet het ook gebruiken in combinatie met theraphie.
Je moet aan jezelf blijven werken en aan de onderliggende redenen van je verslaving.

Door de antidepressiva kan ik nu werken aan mijn trauma's.
En zo ook aan de onderliggende problemen die achter mijn verslaving zaten.

Mijn leven is nu stuk dragelijker geworden.
Ik kan weer genieten van de kleine dingen in het leven.
Het geeft me net ff dat zetke in mijn rug.
Ondertussen probeer ik mijn leven weer wat op te pakken.
Ik krijg opnieuw trauma theraphie, ben weer begonnen met sporten, wandel veel en zoek naar nieuwe doelen.

Ik sta niet in jouw schoenen en draag niet jouw bagage...
Ik heb ook veel bagage en had nooit verwacht dat ik zonder de speed zou kunnen.
Ik dacht dat het juist de speed was welke mij de kracht nog gaf om door te gaan ondanks alle pijn en verdriet.
De speed onderdrukt het inderdaad maar het haalt je problemen zeker niet weg.

Ik kan je met zekerheid zeggen uit eigen ervaring..
Ga de strijd aan en vind jezelf terug.
Je kunt zoveel meer aan dan jezelf denkt.
Het zal heel zwaar zijn maar er is een beter leven. 🙏😘❤️