Wat is "bad" gaan?

Een bad trip is als je achteraf zegt dat het nare tot een zeer nare trip was.

Ik heb wel een een bad trip gehad, in de zin van een soort slaap wandelen, zonder droombeelden. Ik zei dingen die niks met de werkelijkheid te maken hadden, totaal uit de lucht gegrepen. Deze trip was op 3 lsd zegels en kwam door omstandigheden. Zet je telefoon altijd uit en je antwoordapparaat!

Je hebt ook bad trip waar je je hallucinaties ontvlucht. Dit heb ik een kleine halve minuut gehad toen in stond te pissen, terwijl ik gelijktijdig een beetje stond te hallucineren op paddo's en lsd. Het hallucineren ging lekker hard tot ik op een gegeven moment een duivel zag.

Ik heb wel eens een verhaal gehoord van iemand die door de stad aan het rennen was op de vlucht voor gehallucineerde monsters die achter hem aan zaten.

Als je maar flink wat lsd en paddo's neemt in je leven, dan komt het er vanzelf van!

Dione zei:

en dan heb je ook nog het soort bad gaan waarin je niet alleen denkt dat je dood gaat, maar dat je ook letterlijk dood gaat in jouw beleving.

Klik om te vergroten...

Oh god, dat is zo afschuwelijk. Ik heb wel is een keer gehad dat ik mezelf zag doodbloeden in een trip. Opeens was ik heel mager en goot er bloed uit m'n hand over m'n arm heen. Alles werd grauw en donker, ik probeerde mezelf te redden door snel een flinke dosis anti-psychotica te nemen maar daar kwam ik niet bij omdat ik niet meer kon staan. Voordat ik 't wist was ik ingestort en lag ik knock-out.

Die tijd dat ik knock-out heb gelegen was...leegte...Het was net als of ik in het voorgeborchte was. Alles was donker en ik kon nog heel vaag mijn omgeving zien en dingen horen. Het voelde als of ik daar voor uren opgesloten was. Toen ik eenmaal wakker werd was alles heel grauw, het leek wel als of ik in een oude zwart-wit film leefde.

Ik heb toen 2 uur moeten wachten voordat het effect weg ging, iedere keer als ik naar m'n hand keek kwam er weer een vulkaan van bloed uit, zelfs als ik er een foto van maakte bewoog het bloed op de foto.

Het is zo moeilijk om de realiteit te bevatten, al je zintuigen zeggen dat je aan het doodbloeden bent - m'n smaak, m'n reuk, m'n tast, ogen, oren, alles. En als dan iemand zegt "Nee je bent niet aan het doodbloeden" dan kun je dat gewoon niet geloven want op dat moment leef jij in die realiteit waar jij dood gaat.

bij mij is het idd het gevoel van
kuutt, dit gaat niet goed, hoelang duurt dit nog (want dat is het ergste, meestal heb je tijdens een bad trip even heldere gedachten waarin je je beseft het mis gaat, en dan zak je weer weg in die bad trip). en je voelt je helemaal afgesloten van de echte werkelijkheid, alsof je daar nooit meer zult komen.
maar gelukkig ben ik alleen bad gegaan op salvia en dat duurt maar heel even... moet er niet aan denken dat ik dit gevoel heb op iets dat een aantal uur duurt...
het heeft me zelfs een beetje bang gemaakt om nog vaker truffels of iets anders te nemen, ondanks het feit dat ik dat altijd leuk heb gevonden... de gedachten dat het uren zo mis kan gaan is gewoon kut

nouja, dat is dus hoe ik een bad trip ervaar en wat eht daarna met me heeft gedaan

hallo trouwens, eerste post hier

KoxBox zei:

En zo kan ik nog wel even doorgaan maar het ligt allemaal in dezelfde lijn.

Klik om te vergroten...

Tripper zei:

Het hallucineren ging lekker hard tot ik op een gegeven moment een duivel zag.

Klik om te vergroten...

Oef, dat heb ik ook meegemaakt. Dat was wel een van de engste dingen die ik heb ervaren op acid.
Echt pure doodsangsten schoten door me lichaam.

KoxBox zei:

Axxess zei:

Verklaar je nader...

Is het een soort van verwarring?

Klik om te vergroten...

Het is nogal moeilijk uit te leggen. Het is volgens mij ook een beetje persoonlijk hoe je het ervaart.

Verhaal.

En zo kan ik nog wel even doorgaan maar het ligt allemaal in dezelfde lijn.

Klik om te vergroten...

Ja fuck, dat heb ik de vorige keer met truffels gehad.
Nooit verwacht dat dit zou gebeuren.
Ik was buiten met degene waarmee ik ging trippen, en diegene werd verschrikkelijk para.
Ik had nergens last van, maar doordat hij zo para werd, gebeurde dat ook bij mij.
Toen we thuis aangekomen waren, ging ik op bed liggen, en ik voelde mezelf gewoon niet meer.
We wouden gaan slapen, want we dachten echt dat we dan misschien dood zouden gaan en het zou stoppen.
Ik keek op de klok, en het was iets over 11, en voor mij gevoel 3 uur later, was het pas 17 minuten over 11.
Fuck, wat voel je je dan kut.
Ik dacht echt, ik word gek, ik kom hier nooooit meer uit, als de tijd nu al zo lang duurt, hoe overleef ik dit? Neeee dat kan gewoon niet..
Ik praatte met mijn mede-tripper, en ik begreep hem, ookal brabbelde we alleen maar wat.

Ik lag met mijn hoofd op zijn borst, en ik voelde gewoon helemaal niks meer.
Ik heb peuken op mezelf afgetikt, mezelf geknepen en geslagen om te kijken of ik nog wat voelde, maar ik voelde gewoon helemaal niks meer.
Ik herkende de slaapkamer niet meer, ik heb zelfs nog een moment gedacht dat ik naakt in de huiskamer lag, of buiten. Dat wist ik niet eens.

Op een gegeven moment ging ik recht op zitten, en begon ik weer wat te herkennen.
Ik was zó blij, serieus zo blij ben ik nog nooit in mijn leven geweest.
Ik herkende zijn gezicht weer, ik zag weer wat normaler (dat wil zeggen: niet alleen maar patronen en vage kleuren, maar ook weer zijn gezicht etc.) en jeez dat was gewoon echt hemels.

Degene waarmee ik tripte heeft zichzelf op bed zien liggen, maar dit had ik zelf niet.
Ik wist helemaal niks. Ik wist niet wat ik was, wie ik was, waarom ik er was, hoe ik hier was gekomen etc.
Ik wist niet eens dat ik een mens was, ik wist überhaupt niet wat een mens was.
Ik wist gewoon helemaal niks meer. Ja, in m'n hoofd wel, maar ik herkende gewoon echt niets meer.

Ik heb toen gezegd dat ik dit noooooit meer wou doen, maar nu het weer voorbij is,
vond ik het eigenlijk best interessant.
Niet dat ik dit graag nog een keer mee wil maken, maar ik ben aan de ene kant wel blij dat ik het mee gemaakt heb.
Het klinkt misschien heel zweverig, maar ik ben sindsdien wel gaan beseffen hoe fijn ik het vind dat ik leef, en dat ik zo blij ben dat ik überhaupt nog leef.

Ik snap mensen die zelfmoord plegen in een badtrip serieus wel, want je bent gewoon zo de weg kwijt dat je niet meer weet of het ooit wel goed komt.
Je denkt echt : Ik ben straks een of andere mongool die op straat kwartjes aan het zoeken is, met een kwijldraad aan d'r smoel die iedereen uitlacht. En pfoeh, wat ben ik blij dat ik geestelijk (behoorlijk ) in orde ben.

Ik ben wel 100% zeker dat het de setting was die mijn badtrip heeft veroorzaakt, want
nadat ik mijn omgeving weer herkende was er niks aan het handje en heb ik voor de rest een heerlijke trip gehad.

Maar pff, i'm alive :P
(sorry trouwens mensen, voor het lange verhaal. Had misschien beter een (bad)tripreport kunnen schrijven. hihi.

Bad trip is denk ik echt pure angst, angst ervaren in zijn meest onverdunde vorm. Je wil met alles dat je bent niets liever dan weer normaal zijn, maar de tijd staat volledig stil en je denkt dat het nooit voorbij zal gaan. Een vervelend of ongemakkelijk gevoel tijdens een trip is iets anders .

Ik heb een keer een bad trip gehad van LSD, die duurde 50 uur. Ja je leest het goed, 50 uur.

Ik had geen grip meer op mezelf, het leven, de lucht, apparaten, voorwerpen. Alle stabiliteit is verdwenen. Ook suisde mijn hoofd en ik zag alle beelden in mijn hoofd die ik ooit in mijn leven had gezien en eng vies of gruwelijk had gevonden. Het was alsof er een film vol gruwelijkheden zicht afpeelde in mijn hoofd. Ik was bang, doodsbang. Ik zag alles in beelden, niet als 1 geheel. Hoewel het allemaal erg naar was, heb ik nooit het idee gehad dat het nooit over zou gaan of dat ik dood wilde. Misschien komt dat omdat ik in mijn hoofd een soort stemmetje kan oproepen dat tegen me zegt dat het drugs is en dat ik me echt wel weer goed ga voelen. Een soort aangeboren nuchterheid :P

Dit is bad gaan qua trip, maar je kan ook gewoon bad gaan van wiet of alcohol en gaan kotsen en flauwvallen. Dat is een ander soort bad gaan, in mijn vriendenkring :P

Overigens, een bad trip is niet alleen maar vervelend. Je leert er ook heel veel van. Ik heb bijvoorbeeld geleerd dat ik niet moet denken dat ik drugs kan controleren en dat ik sterker ben dan drugs. Je moet je als het ware onderwerpen en ik deed dat niet en nam gelijk veel te veel omdat ik dacht dat ik het wel aankon. De bad trip heeft me weer met beide benen op de grond gebracht, me als het ware terecht gewezen.

Ik heb enkele tripreports hierover geschreven en ga misschien alles samenvatten in "een boek".
Bad gaan, is dat je bang bent gek te worden of te sterven.
Je gaat één worden met je omgeving. Ik ga deze ervaringen nog in detail in andere teksten beschrijven. Ik ga ze op facebook posten denkik.
Je moet het aanvaarden.
http://www.hofmann.org/papers/fisher/fisher_8.htm
In dit verslag van de arts Gary Fisher lezen we dat het gevoel "dood te gaan" een essentieel onderdeel is van een succesvolle lsd-therapie is. We lezen dit ook in verschillende andere tripreports van de beste man en zijn patiënten, of beter gezegd consulenten.
Wat dood gaat, is je identiteit. Jij en ik zijn slechts mensen, net zoals die 6 miljard anderen. En we gaan allemaal dood, dat moet je durven aanvaarden. We zijn werkelijk één. je zal het voelen als je de "kleine dood" kan aanvaarden. Totale verwarring, gevolgd door totale extase.
wat gebeurt is volgens mij, dat je tot het besef komt dat wat je hele leven lang voor jou het belangrijkste was, jouw eigenbelang, jouw grootste belemmering was in onvoorwaardelijke liefde, begrip en respect voor al het andere leven op aarde.
"als jij de dood kan aanvaarden, dan worden die duivels in feite de engelen die je losmaken van de aarde." zingt Def P in "geboren, rappen, sterven."
Misschien is dit wel wat de Oude Egyptenaren bedoelden met het "wegen van het hart." Of zoals in het verhaal van vrouw Holle (de Godin holda, heeft best wel wat sjamanistische trekjes) het eerlijke meisje wordt beloond en het hebzuchtige meisje wordt gestraft in de "onderwaterwereld."
peace! en doe het veilig! zorg dat je omringt bent met een vertrouwenspersoon die weet wat je meemaakt en doe het in een omgeving die je prettig maakt!

Ervaren jullie het dan wel als een les? of is het gewoon een nare toestand wat je zomaar overkomt?

Heel veel pure wiet + een tripmiddel nemen op een indoor feest waar iedereen aan de drank en pepmiddelen zit en dan met mensen oog contact maken om vervolgens hun karakter proberen te doorgronden en door te denken. Zal niet lang duren voordat je weerkaatsingen krijgt van de donkere karakteristieken van het mensdom dankzij een specifiek individu.

Bedankt voor jullie antwoorden!

Ik kan hier wel enige conclusies uit trekken.

Oke, dan heb ik gelijk een vraag die hier wel op aansluit.

Volgende week ga ik ook zoiets proberen en wat ik hieruit opmaak.
Het dan om waarschijnlijk truffels/paddo's.

Nu ben ik niet bang om ''bad'' te gaan, maar een risico is er altijd.
Nu vraag ik mij dus af, als het zo zou mogen gaan, dan is het slimste dus je eraan over te geven als je bad gaat?

Of heb ik dat nu verkeerd begrepen?

Olijfboompje zei:

Oke, dan heb ik gelijk een vraag die hier wel op aansluit.

Volgende week ga ik ook zoiets proberen en wat ik hieruit opmaak.
Het dan om waarschijnlijk truffels/paddo's.

Nu ben ik niet bang om ''bad'' te gaan, maar een risico is er altijd.
Nu vraag ik mij dus af, als het zo zou mogen gaan, dan is het slimste dus je eraan over te geven als je bad gaat?

Of heb ik dat nu verkeerd begrepen?

Klik om te vergroten...

Daar komt het op neer ja, maar het is niet zo makkelijk als het lijkt op dat moment.

Het beste is iemand die je vertelt wat er aan de hand is, en dat het allemaal wel over gaat na een tijdje.
Kijk anders dit filmpje even, waarin filemon lsd en probeert
http://www.youtube.com/watch?v=aWyD36rYhmI

KoxBox zei:

Olijfboompje zei:

Oke, dan heb ik gelijk een vraag die hier wel op aansluit.

Volgende week ga ik ook zoiets proberen en wat ik hieruit opmaak.
Het dan om waarschijnlijk truffels/paddo's.

Nu ben ik niet bang om ''bad'' te gaan, maar een risico is er altijd.
Nu vraag ik mij dus af, als het zo zou mogen gaan, dan is het slimste dus je eraan over te geven als je bad gaat?

Of heb ik dat nu verkeerd begrepen?

Klik om te vergroten...

Daar komt het op neer ja, maar het is niet zo makkelijk als het lijkt op dat moment.

Klik om te vergroten...

Hmm, dat begrijp ik.
Naja het is sowieso jezelf in het diepe gooien.
Je kan slechts alleen van tevoren proberen vast te stellen of je het echt wilt en dergelijke.
Nu moet ik zeggen dat ik nu al zit te stuiteren omdat ik het graag wil proberen haha :P

clockcable zei:

Het beste is iemand die je vertelt wat er aan de hand is, en dat het allemaal wel over gaat na een tijdje.
Kijk anders dit filmpje even, waarin filemon lsd en probeert
http://www.youtube.com/watch?v=aWyD36rYhmI

Klik om te vergroten...

Dat gaat ik nu doen!
Dankje

Toevallig nog een filmpje gevonden op bnn.nl de gaat specifiek over bad trips
http://www.bnn.nl/sens2009/video/?v=fce ... f2e6896ba7

2keer een badtrip gehad, echt ontzettend naar. Naast die badtrips heb ik tijdens de paddo's nog wel vervelende periodes gehad, maar dat waren geen badtrips.
Ik denk dat je een badtrip krijgt als je je niet goed genoeg kunt 'overgeven'.

Toen ik de eerste keer een badtrip had, kwam het doordat ik mij niks meer kon herinneren, en ik wilde dat wel, mijn geheugencapaciteit fors naar beneden ging, alles in mijn hoofd 'los' was, en ik had het gevoel dat ik gek werd. En dat het voor altijd zo zou blijven. En ik had superspijt van alles, maar er was geen weg meer terug. Nu moest ik wel dood, en ik had het gevoel dat ik dood ging gaan. Eerst was het dat ik me slecht voelde door alles, en zelf graag dood wilde. Maar dan wat later was het alsof ik echt dood ging, en niet dood wilde!!! En ik vond het allemaal supererg voor mijn ouders.
Ik dacht dat ik gek was geworden, altijd zo zou blijven, iets aan mijn hart zou krijgen (omdat dat zo raar klopte, en vreemd voelde), en dat als ik zou slapen, de volgende dag verlamd wakker zou worden. Dat ik naar een instelling moest, mijn ganse leven lang verzorgd moest worden door mensen, ... ik dacht: nu moet ik wel dood, er is geen weg terug. Maar ik wilde niet dood! Ik dacht dat ik op dat moment nog wel zelfmoord kon plegen, maar de volgende dag (dankzij mijn verlamming), niet meer.
Ik voelde mij minder energierijk, steeds minder, en ik dacht dat dat kwam omdat ik verlamd aan het worden was.

Het was zo vreselijk! Zo vreselijk, vreselijk, vreselijk. Ik wilde graag zelfmoord plegen, mijn vriend wilde dat natuurlijk niet (die ging ook half bad, maar niet zo sterk als ik). Mijn vriend had ook tijdens de trip 'voor de grap' keiharde metal opgezet, en hijzelf wist het op een gegeven moment niet meer, dat die muziek op stond, en ging er ook gewoon bad op... toen hebben we de muziek veranderd, dat was beter. Toen zei mijn vriend: lichamelijk gebeurt er niets. Sowieso niets. Echt. En opeens voelde dat als een vreselijke opluchting, echt ontzettend hemels dat het allemaal niet echt was!!!! Happy end.

De tweede keer dat ik bad ging, kwam denk ik ook gedeeltelijk omdat ik mij lichamelijk niet okee voelde: misselijk + maagpijn. Kon mij ook helemaal niet overgeven, ik was bang om mij over te geven, ik was bang dat als ik zelf de controle niet meer had, ik uit het raam zou springen (ofzo). Dood zou gaan. Mijn lichaam voelde alsof het aan het uitdrogen was, het voelde heet, de kamer werd steeds kleiner en kleiner, overal was blauwe rook, ... De trip leek niet te stoppen, leek nog een eeuwigheid te duren, ik dacht dat ik zou sterven, ik dacht dat mijn geest misschien niet meer goed in mijn lichaam ging raken, en dat het zo zou blijven. Supernaar alweer. Intense slechtheid et cetera. Bahbahbah.

Wiesje zei:

2keer een badtrip gehad, echt ontzettend naar. Naast die badtrips heb ik tijdens de paddo's nog wel vervelende periodes gehad, maar dat waren geen badtrips.
Ik denk dat je een badtrip krijgt als je je niet goed genoeg kunt 'overgeven'.

Toen ik de eerste keer een badtrip had, kwam het doordat ik mij niks meer kon herinneren, en ik wilde dat wel, mijn geheugencapaciteit fors naar beneden ging, alles in mijn hoofd 'los' was, en ik had het gevoel dat ik gek werd. En dat het voor altijd zo zou blijven. En ik had superspijt van alles, maar er was geen weg meer terug. Nu moest ik wel dood, en ik had het gevoel dat ik dood ging gaan. Eerst was het dat ik me slecht voelde door alles, en zelf graag dood wilde. Maar dan wat later was het alsof ik echt dood ging, en niet dood wilde!!! En ik vond het allemaal supererg voor mijn ouders.
Ik dacht dat ik gek was geworden, altijd zo zou blijven, iets aan mijn hart zou krijgen (omdat dat zo raar klopte, en vreemd voelde), en dat als ik zou slapen, de volgende dag verlamd wakker zou worden. Dat ik naar een instelling moest, mijn ganse leven lang verzorgd moest worden door mensen, ... ik dacht: nu moet ik wel dood, er is geen weg terug. Maar ik wilde niet dood! Ik dacht dat ik op dat moment nog wel zelfmoord kon plegen, maar de volgende dag (dankzij mijn verlamming), niet meer.
Ik voelde mij minder energierijk, steeds minder, en ik dacht dat dat kwam omdat ik verlamd aan het worden was.

Het was zo vreselijk! Zo vreselijk, vreselijk, vreselijk. Ik wilde graag zelfmoord plegen, mijn vriend wilde dat natuurlijk niet (die ging ook half bad, maar niet zo sterk als ik). Mijn vriend had ook tijdens de trip 'voor de grap' keiharde metal opgezet, en hijzelf wist het op een gegeven moment niet meer, dat die muziek op stond, en ging er ook gewoon bad op... toen hebben we de muziek veranderd, dat was beter. Toen zei mijn vriend: lichamelijk gebeurt er niets. Sowieso niets. Echt. En opeens voelde dat als een vreselijke opluchting, echt ontzettend hemels dat het allemaal niet echt was!!!! Happy end.

De tweede keer dat ik bad ging, kwam denk ik ook gedeeltelijk omdat ik mij lichamelijk niet okee voelde: misselijk + maagpijn. Kon mij ook helemaal niet overgeven, ik was bang om mij over te geven, ik was bang dat als ik zelf de controle niet meer had, ik uit het raam zou springen (ofzo). Dood zou gaan. Mijn lichaam voelde alsof het aan het uitdrogen was, het voelde heet, de kamer werd steeds kleiner en kleiner, overal was blauwe rook, ... De trip leek niet te stoppen, leek nog een eeuwigheid te duren, ik dacht dat ik zou sterven, ik dacht dat mijn geest misschien niet meer goed in mijn lichaam ging raken, en dat het zo zou blijven. Supernaar alweer. Intense slechtheid et cetera. Bahbahbah.

Klik om te vergroten...

Voor ik tripte was ik keihard metal, heb een paar keer die muziek opgezet tijdens mijn trips (vooral black metal zoals burzum, mayhem, gorgoroth etc) en toen besefte ik hoe belachelijk die muziek is, ik snapte gewoon niet waarom dat zo duister moet zijn. Kleur en liefde is zoveel fijner mijn tripmate zag mij als de belichaming van al wat slecht was omdat ik die muziek opzette heb hem helaas niet uit zen bad trip kunnen halen.

Ik ben ook een keer bad gegaan van de gedroogde hawaiaantjes. De helft van de trip was geniaal, daarna gebeurde er iets dat de bad trip triggerde bij mij. De laatste drie uur van de trip waren een behoorlijke hel.

Wat er precies gebeurd als je bad gaat is lastig uit te leggen en zal voor iedereen verschillen. Voor de meeste mensen geldt in principe dat zij er, ondanks dat je weet dat je drugs hebt genomen en ondanks dat de omgeving geruststellende woorden probeert te zeggen, 100% van overtuigd zijn dat ze er nooit meer uit gaan komen.

Bij mijn bad trip verdween gewoon figuurlijk alle grond onder mijn voeten. Je bent het besef van tijd volledig kwijt. De realiteit van de fantasiewereld lopen volledig in elkaar over en je gedachten lijken vast te zitten in je hoofd. Alles gaat in 'loopjes', alsof je telkens weer hetzelfde meemaakt, over and over again. Het lijkt alsof je gevangen zit in een tijd-ruimte vacuüm.

Ik voelde m'n lichaam niet meer. Als ik keek naar m'n handen leek het alsof ze van iemand anders waren. Ik wist geen onderscheid te maken tussen leven en dood. Het leven leek een grote façade. De nuchtere mensen om mij heen zag ik niet als nuchtere mensen, maar als onwetenden. Alsof ik de enige was die begreep hoe vork echt in de steel zat. Het was alsof ik ergens tussen leven en dood zweefde, een tussenwereld die eeuwig zou duren, een soort hel dus. Vergelijkbaar met de film Room 1408 met Samuel L. Jackson, voor degenen die 'm kennen.

Mijn houvast was dat het donker begon te worden buiten, daardoor begreep ik dat de tijd godzijdank wel verstreek en dat het theoretisch gezien niet langer dan een uur zou moeten duren voordat ik weer bij mijn positieven was. Het was een lang uur, maar het is uiteindelijk wel goedgekomen.

Ik kan na deze ervaring best begrijpen dat er ongelukken met paddo's/truffels. Je kunt in een dermate verwarde staat raken dat je jezelf wat aan kan doen. Niet omdat de gedachte van zelfdoding al langer bij je sluimert, waar simpelweg omdat alle besef van de realiteit dusdanig kwijt bent en je zo angstig bent dat je het weleens als enige uitweg zou kunnen zien. Ik denk dat dit bij die jonge Nederlandse roeier ook het geval geweest moet zijn.