#1
Het komt bij mij nu geregeld op momenten waarop ik me besef dat er geen tijd is. Dat er altijd alleen dit ene moment is. Dat haalt het hele fundament onder het idee van de wereld weg en laat alleen dit ondoorgrondelijke hier en nu achter dat om de een of andere reden (of zonder reden?) bewust is van zichzelf.Ik denk dat ik een hele enkele keer (en dat gebeurde vroeger vaker dan de afgelopen jaren) zoiets meemaak tijdens meditatie. Het is een moment van hele diepe rust en ontspanning waarin gedachtes bijna helemaal niet meer opkomen en waarin niet het bewustzijn maar alleen de waarnemer nog aanwezig leek te zijn . Ik voelde me dan ook heel licht van binnen. Een heel fijn en aangenaam gevoel.
Met meditatie heb ik het ook gehad, maar dat lijkt (voor mij dan) de langere "weg" ernaartoe. Terwijl, beseffen dat dit moment hetzelfde is als...... dÃt moment: bam, de wereld is weg en ik ben terug thuis waar ik altijd ben geweest en altijd zal zijn. De wereld was altijd maar wat ik ervan had gemaakt in mijn hoofd en kan ook gewoon weer "terug" komen als dat en dat maakt ook niet uit, want het is maar een spel of dans van dit bestaan.
