#1
ik doe mijn best zei:hoi curtis. Blijft moeilijk hoor dit.Je snuift best wel wat weg dan dagelijks,en dan een hele tijd niet.Helpt het je niet,om het tegen te gaan zoals je je eerdere verslaving van bruin onder de knie kreeg.ik zou bijna gaan zeggen van,..jouw tijd komt wel,die dag komt,,.Maar weet ook wel dat dat niet zo werkt.En wat je zegt over gen,hersens,..dat kan zeker,maar hoe of wat verschilt per persoon.Ik zou gewoon tegen jezelf zeggen,..ik eis van me zelf dat ik er mee stop,er zitten meer nadelen als voordelen op de langere termijn aan.Ik hoop dat andere mensen je verhaal hier lezen en je wellicht mischien kunnen helpen naar je antwoorden,want ik weet het niet,het is zo persoonsgebonden,ieder mens is weer anders.susces in elk geval.
Hoi"ik doe mijn best". Het is zoals je stelt: persoonsgebonden! De enige die er wat aan moet of kan doen ben jezelf. Niet alleen blijkt nu dus ook! Ik ben blij dit forum opgezocht te hebben en vind hier de weerklank die ik zoek. Ik heb zojuist op de rubriek AD/HD en verslaving zitten lezen en vind daar met mijn 52 jr. veel herkenning. De rust die ik juist ervaar bij coke of heel soms speed sluit daar verbazingwekkend op aan. De rust of verdoving die Heroine gaf, was voor mij een veel te grote, verhullende en vooral verdovende deken, concludeerde ik intuitief ook achteraf, als ik mezelf wel eens afvroeg hoe het mij in godsnaam was/is gelukt om daar verder vanaf te blijven.
Ik herinner mij nog heel goed een moment(30 jr geleden dus) dat ik op een zwak moment toch weer! naar het station liep om te vertrekken naar de zeedijk(amsterdam) en al lopend bij de Hema aangekomen mezelf afvroeg en realiseerde: ga je nu scoren? en alle moeite die je je tot nu hebt getroost van de afgelopen jaren en de narigheid die je hebt veroorzaakt wegwuiven en versneld en zeer waarschijnlijk meedogenloos herhalen? Dit kon niet waar zijn! Toen heb ik mij werktuigelijk op die stoep omgedraaid(een disciplinaire methode/truc die ik had geleerd in de sessies en meditaties van een therapeutische inrichting in Rotterdam, om jezelf meer tijd te gunnen ergens over na te denken) en ben teruggelopen. Ik ben het direct gaan vertellen aan een dierbare. Hier werd ik overigens uitgebreid om geprezen door diegene.
Dat!! is voor mij het moment geweest dat ik een definitief besluit heb genomen. Dat is het moment geweest dat ik een besluit kon nemen vanuit mijn "zijn" of besef.(geef er maar een draai aan)
Het verbaast me nog steeds, bij wijze van spreken, maar het houdt me niet meer bezig en heb toen rust gevonden. Hier ben ik dus weer naar op zoek. Iedere situatie is anders en zo moet ik de volgende stap ook benaderen, denk ik. Geen herhaling maar doorgroeien. Het heeft te maken met je opmerking dat je van jezelf moet eisen een oplossing te vinden.
Goed, inmiddels verder dus actie. Ik ga onderzoeken of het AD/HD verhaal een aanknopingspunt kan zijn en maak een afspraak met de huisarts en een psych. Ik hou jullie(en mezelf) op de hoogte!
groet Curtis - For people who are darker than blue.
