saabjeaapje31 zei:
Maar ik heb wel een hobby; m'n dieren. Vogels vissen en een kat. Daar probeer ik zo goed mogelijk voor te zorgen. Ik zou de dieren niet willen missen!
Ik denk dat dit je trappetje uit het dal is. Vrijwilligers kunnen ze hard gebruiken bij het asiel of de vogelopvang. Door jezelf nuttig te maken vergroot je je eigenwaarde, helemaal als je doet waar je van houd, wat je hart je ingeeft.
Ik ben zelf 29 en ook nog onder moeders vleugels. Ben in de puberteit flink in de knoop geraakt met mezelf. Over het algemeen wel gelukkig, maar met een cynisch randje. Vragen over goed en slecht, mijne ware zelf, mijn plek in dit bestaan. Ik ontwikkelde een roes-verslaving, eerst alcohol, toen wiet, en wat jaren later ook uppers. Allemaal nooit echt uit de hand gelopen gelukkig, maar het is er wel.
Een paar jaar geleden vond ik voor het eerst in mijn leven werk waarin ik me helemaal thuis voelde (begeleider in de dagbesteding voor verstandelijk gehandicapten). De heerlijke pure reacties van de cliënten op mij als persoon, gaven me zelfvertrouwen. Ik begon als vakantie kracht, ging door als oproepkracht, en na 2 jaar onvoorwaardelijke inzet en steeds groter wordend enthousiasme heb ik laatst een jaarcontract gekregen.
Mijn roesverslaving bestaat nog, maar nu als een controleerbaar onderdeel van mezelf in plaats van iets dat mij, bedoeld of onbedoeld overkomt.
Geluk is een ervaring van eenheid. Weten wie jou werkelijke ik is en de gelegenheid hebben die ik te uiten. Een podium vinden voor je ware zelf bevestigd je bestaansrecht.
Long story short: Doe wat je hart je ingeeft, niet wat anderen verwachten. Of de grootste valkuil, doen wat jij dénkt dat anderen van je verwachten.
Namaste
![:)]()
