Verslaving als ziekte

Ik denk ook dat de kans op een verslaving aan een willekeurig middel wordt vergroot wanneer het gehele neurologische overdrachts--- systeem uit balans is geraakt. Dit kan idd door van alles gebeuren ik zie het in ons dorp duidelijk bij veel mensen! Iemand hier is bijvoorbeeld na een anti depressieva kuur van 2 jaar veranderd van een anti-drugs figuur van een experimenterend gebruiker tot een ware olympische zwierist! Die maakt echt wel kans op de gouwe plak bij de 100 meter vrije snuif!!

Wat mij ook opvalt in ons dorp is dat veel mensen die ritalin kregen voorgeschreven op jonge leeftijd. (Omdat ouders hoorden dat het zeer positieve effecten heeft op studie en gedrag. of omdat ze de kids soms gewoon irritant druk vonden, de kids luisterden niet, de concentratie op school kon beter of de kinderen kregen te veel suikers en smaakstoffen binnen(te druk). Maar voornamelijk omdat ouders zagen dat deze drugsoort het ernstige ''natuurlijke'' irritante en drukke gedrag van andere jonge blagen doet verbeteren. Algemeen bekend is dat de kinderen plots zeer rustig, geconcentreerd en politiek correct werden, en daarnaast was er ook een geweldige vooruitgang te zien in de schoolprestaties!
volgens de Artsen moest deze drug elke dag voor een lange periode consequent gebruikt worden. Anders zou het kind niet genezen van de zogenaamd zeer ernstige ziekte: ADHD.

Maar Ik merk bij ons in het dorp dat echt een bijzonder groot percentage van die ritalin slachtoffertjes zich vanaf de pubertijd (waarin ze stopte met dagelijks gebruik en het alleen nog maar voor het leren van toetsen gebruikten) Zichzelf zijn gaan ontwikkelen tot ziekelijk onverantwoordelijke drugsgebruikers. Veel van die gevallen hebben daarbij dus ook een of meerdere drugsverslavingen en wat ook opmerkelijk is. Is dat bij de ritalin kinderen die verslavingen zich veel sneller ontwikkelen en ook veel heftiger zijn.

En ik neem aan dat ritalin ook een behoorlijke invloed heeft op je neurologische balans in je brein waardoor dus inderdaad de kans mogelijk groter is dat je de ziekte verslaving krijgt.

Daarnaast zijn er in t dorp altijd wel wat gevallen die zogenaamd verslavingsgevoeliger zijn dan de rest. Ik denk dat dit gewoon puur komt door een ontregeld ''neurologisch neurotransmitters systeem' en dat er verder weinig andere oorzaken zijn. Verder merk ik hier ook dat mensen die veel verschillende drugssoorten door elkaar gebruiken hier op de traditionele filantropische moderne olympische afterparty's. Dat hun gedrag en karakter na verloop van tijd veranderd, de drempel wordt steeds lager om wat te pakken of te combineren. Ook gedragen ze zich in het nuchtere leven veel onverantwoordelijker, impulsiever, een beetje adhd-achtig. Ook hier is dus denk ik weer sprake van het neurologische systeem dat langzaam steeds verder ontregeld raakt. waardoor de kans op verslaving van een willekeurig middel dus toeneemt en de verslaving ook steeds heftiger wordt!
Ik merk echt duidelijk om me heen dat de meest enthousiaste vrolijkste positief en optimistische lui ook wel vaak het meeste drugs zijn gaan gebruiken maar dat staat er los van.

Maar een ander voorbeeld bij ons int dorp heeft iemand een keer een zeer zieke traumatische ervaring ervaren en sindsdien meer gaan gebruiken en nog meer en nog meer, en niet echt verslaafd aan bepaalde middelen maar iedereen merkt wel zeker een verandering in zijn manier van gebruik en gedrag. En ik vermoed ook dit de kans op een verslaving steeds groter en groter wordt.
Zijn er nog meer mensen die dit opmerken? Sommige mensen zijn van mening dat het aangeboren ADHD de achterliggende reden van de verslaving is. Maar ik ben van mening dat de verstoring van dat hele neurologische gebeuren de oorzaak is van het krijgen van de reeks klachten dat in het rijtje met symptomen die horen bij de ziekte ADHD. Daarnaast heb ik ook gevallen voor me gezien die vanaf hun 11e tot hun 17e elke dag hoge doseringen concerta/ritalin kregen en daarme stopte. En dus direct gingen experimenten met drugs(mede omdat het tegenwoordig allemaal wel heel erg normaal aan het worden is) Maar die gevallen gaan dus ook direct radicaal voor een gouwe plak op de olympische zwieren.

Daarnaast zijn de gasten die zich wat beter beheerden en het vaak maar bij 1 of 2 middelen houden ook bijna allemaal niet verslaafd aan een middel. Net als de zogenaamde anti-drugs lui uit het dorp, en daarmee bedoel ik dus de pro-alcohol gasten, compleet met Pens-krat en een frikandel speciaal voor de kroeg de bomzatshow!!
Zwaar onder invloed van de meest heftigste harddrugs van ze allemaal! zitten ze met zijn alle zo trots de pro-drugs lui belachelijk te maken.

Maar ik neem aan dat na een lange tijd van nuchterheid, dus een tijd geen enkele middelen consumeren dat de neurotransmitterverdracht beinvloed. Het allemaal wel weer in balans raakt toch??
of blijfje ADHD'er/brain damaged forever??

MVG,

Ten eerste schrijf ik niet dat het alleen een kwestie van moed en wilskracht is, maar ook... Dat is heel wat anders. En als jij graag benadrukt wil hebben dat sommigen er allemaal niks aan kunnen doen vind ik dat best hoor, laat het een goede aanvulling zijn op mijn verhaal. Sterkte ermee nog!

Verslaving als ziekte

Hedendaags is de term verslaving nog altijd een aanduiding die een negatieve inslag heeft. Nou hebben de meeste ziektes wel een negatieve inslag maar bij verslaving ligt het nog wel iets anders. Termen als zwakte, junk en mislukkeling zijn geen uitzondering bij de eerste gedachtegang over een persoon die verslaafd is. Maar is dat wel terecht? Laten we eerst eens kijken naar een definitie van het woord ziekte:

“elk proces in het lichaam, dat een schadelijke invloed heeft op de werking van weefsels in het lichaam, waardoor het functionele evenwicht van lichaam en geest wordt verstoord en een reactie tot herstel van dit evenwicht als gevolg heeft.”

In dat geval kan je zeker stellen dat verslaving een ziekte is. Het punt bij verslaving is echter dat de patiënt zichzelf de ziekte als het ware toedient, en daardoor wordt het altijd nog vaak bestempeld als “eigen schuld”. En toegegeven, het is de enige ziekte waarbij je willens en wetens jezelf ziek maakt, in ieder geval in latere stadia van de aandoening.
Aan de andere kant, hoeveel ziektes zijn er niet direct of indirect het gevolg van een ongezonde levensstijl (ongezond eetpatroon, stress enz.)? Komt dat uiteindelijk niet op hetzelfde neer?

Verslaving als hersenziekte:

Volgens een onderzoek van de American Society of Addiction Medicine (ASAM) is verslaving een primair hersenprobleem, de problemen die verslaving met zich meebrengt (sociaal, moreel, crimineel) zijn secundair en een gevolg van het probleem wat zich in de hersens afspeelt. Deze conclusie komt uit een vierjarig onderzoek waaraan tachtig experts hebben meegewerkt.
Da manier van denken, voelen en het gedrag van een verslaafde is dus het resultaat van het verslaafde brein. De neurologische mechanismen, zoals verstoringen in de neurotransmissie en in het beloningssysteem van de hersenen, zijn de belangrijkste drijvende krachten achter een verslaving. Er zijn geen redenen te bedenken waarom het verslaafd raken aan alcohol, cocaïne, sigaretten of voeding meer met ‘eigen schuld’ te maken zou hebben dan het krijgen van een hartinfarct, schizofrenie of kanker.

Daarnaast spelen nog veel andere factoren een rol bij de totstandkoming van een verslaving. Opvoeding speelt vaak een rol en het komt vaak voor dat één of beide ouders van een verslaafde zelf ook een verslaving hebben of hebben gehad. Er is echter nog geen bewijs gevonden dat er een enkel gen is dat verantwoordelijk is voor het overdragen van verslaving. Men spreekt van “risicogenen” en deze kunnen geactiveerd worden bij traumatische ervaringen die zich vaak voordoen bij het opgroeien in een gezin waar verslaving een rol speelt.

Ook stress is een belangrijke factor. Hierbij worden veranderingen in het dopaminerge zenuwsysteem waargenomen waardoor verslaving makkelijker optreedt.

Maar hoe je het ook bekijkt, geen van deze oorzaken is een reden om je erachter te verschuilen. Uiteindelijk is verslaving ook een keuze en je kan ervoor kiezen om niet te gebruiken of te drinken, dat is een groot verschil met andere ziektes. Hier is echter wel moed en doorzettingsvermogen voor vereist, want hoe lang je ook niet gebruikt of drinkt, de primaire oorzaak van het verslaafd zijn zal nooit verdwijnen en je zal dus altijd op je hoede moeten zijn voor een terugval. Tegenwoordig wordt in veel behandelingscentra verslaving behandeld als een ziekte en op die manier kan een goede ondergrond worden meegegeven om een nuchter leven te leiden.

Bronnen:

http://www.encyclo.nl/begrip/ziekte
http://www.livescience.com/15563-addiction-defined-brain-disease.html
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2739305/
http://medischcontact.artsennet.nl/...jdschriftartikel/17308/verslaafde-hersens.htm
http://www.gezondheidsnet.nl/versla...holverslaving-voor-de-helft-genetisch-bepaald

Ook stress is een belangrijke factor. Hierbij worden veranderingen in het dopaminerge zenuwsysteem waargenomen waardoor verslaving makkelijker optreedt.

Klik om te vergroten...

Als we het objectief bekijken krijgen vele mensen (misschien onbewust) wel deze middelen die centraal erken op het zenuwstelsel. Denk aan hooikoorts als voorbeeld neem zelf Promethazine omdat de andere niet werken bij mij. En werd vroeger al eens gebruikt in vloeibare vorm om kinderen wat rustiger te maken. Wat ook werkt als centraal dempend op het zenuwstelsel (en suf kan maken voor sommige)

Zijn in andere woorden mensen met een allergie e.d en er medicatie voor nemen (of diabetici dan insuline) meer vatbaar voor verslaving? Aangezien er zoveel spullen daar werken zelfs je biertje of wijntje die je elke dag drinkt misschien.

Mooi gemaakt heeft zeker wat losgemaakt, goed duidelijk!

25tolife zei:

Als we het objectief bekijken krijgen vele mensen (misschien onbewust) wel deze middelen die centraal erken op het zenuwstelsel. Denk aan hooikoorts als voorbeeld neem zelf Promethazine omdat de andere niet werken bij mij. En werd vroeger al eens gebruikt in vloeibare vorm om kinderen wat rustiger te maken. Wat ook werkt als centraal dempend op het zenuwstelsel (en suf kan maken voor sommige)

Zijn in andere woorden mensen met een allergie e.d en er medicatie voor nemen (of diabetici dan insuline) meer vatbaar voor verslaving? Aangezien er zoveel spullen daar werken zelfs je biertje of wijntje die je elke dag drinkt misschien.

Klik om te vergroten...

Medicijnen die invloed hebben op het dopaminerge zenuwstelsel zullen inderdaad ook iemand vatbaarder maken voor een verslaving. Al verschilt het natuurlijk per persoon hoe dat zich verder ontwikkeld. Elke dag wijn of bier drinken kan ook heel goed leiden naar een verslaving of in ieder geval een bepaalde mate van afhankelijkheid. Er zijn natuurlijk zat mensen die dat doen en verder geen problemen ondervinden daarvan.

Mijn mening is dat het van de soort verslaving afhangt. Er zijn bepaalde dingen die buiten controle liggen, maar ik ben het er wel mee eens dat een sterke wil om beter te worden enorm helpt.

Wat moet iemand hiermee voor mij blijft het een dilemma echt waar. Ben ik nu ziek of kies ik bewust voor de dingen die ik doe. Het zijn zoveel factoren die mij maken tot wat ik ben en wat ik doe met en in mijn leven. Doe ik bepaalde dingen niet dan zitten hier lichamelijke en geestelijke consequenties aan verbonden. Neem ik mijn methadon niet dan zit ik in no time in een hel van een detox, blow ik niet dan sla ik na een halve dag op tilt en alle andere vage niet blowverschijnselen. Dit is niet vanzelf gekomen heb hiervoor veel moeten gebruiken jarenlang dagenlang achter elkaar zonder echte stopperiodes. Veel keuzes die ik zelf heb gemaakt maar heb ik dit nu op mezelf afgeworpen of is het mij overkomen.

Het is een grote tweestrijd maar als ik eerlijk ben naar mezelf weet ik net zo goed dat ik hier door keuzes ben gekomen. Je mag van mij verslaving een ziekte noemen maar ga er niet achter verschuilen. Niemand wordt vanzelf uit het niets verslaafd of je moet het ongemerkt toegediend krijgen. Als iemand echt wil stoppen kan die dat lukt het niet dan moet je jezelf eens goed afvragen of je daadwerkelijk wilt stoppen.

Grtzzzz

willemv zei:

Het is een grote tweestrijd maar als ik eerlijk ben naar mezelf weet ik net zo goed dat ik hier door keuzes ben gekomen. Je mag van mij verslaving een ziekte noemen maar ga er niet achter verschuilen. Niemand wordt vanzelf uit het niets verslaafd of je moet het ongemerkt toegediend krijgen. Als iemand echt wil stoppen kan die dat lukt het niet dan moet je jezelf eens goed afvragen of je daadwerkelijk wilt stoppen.

Grtzzzz

Klik om te vergroten...

Ik snap wel wat je bedoelt maar eigenlijk is dat niet waar het artikel om gaat. De titel is inderdaad "Verslaving als ziekte" maar waar het op neer komt is dat de verslaving aan drugs een manifestatie is van de onderliggende neurobiologische oorzaak. De verslaving aan het middel zelf is natuurlijk niet een ziekte en daarom denk ik ook dat iedereen die echt wil kan stoppen. Zeggen dat je niet kan stoppen met drugs omdat je ziek bent (verschuilen) is onzin en daar gaat het hier niet om.

Hehe vond het een mooi kopje en dacht laat ik daar even wat aan toevoegen. Had het artikel wel vluchtig doorgelezen en dacht laat ik er een wat aan toevoegen zonder echt te weten waar het over ging. Het mooie aan een eigen mening hebben kan zeggen wat ik wil zonder dat het ergens over hoeft te gaan. Niet dat ik nu zeg dat het nergens over gaat. Mijn excuus voor het zaaien van verwarring...

Volgens mij is een verslaving als het proberen te vullen van een bodemloze put. Een vacuum in je Wezen.

Het hoeft ook niet persé negatief te zijn. Maar moet wel gedoseerd worden. Anders wordt het zeer destructief, met de bekende nare gevolgen..

Mooi verwoord Svali. Ik ben het met je eens, verslaafden worden vaak gezien door de buitenwereld als junks en hebben hier een bepaald idee van. Dit terwijl er naar mijn idee veel mensen verslaafd zijn wat er aan de buitenkant niet eens vanaf te zien is. Vaak begint het bij een keer proberen, maar is het daarna de vraag hoe stabiel je bent en in hoeverre je sterk genoeg bent om een volgende keer nee te kunnen zeggen. Ook je psychische gezondheid speelt hier denk ik een grote rol, hoe vatbaar je bent voor een verslaving. En hoe meer ik me erin verdiep, kan ik inderdaad zeggen: een verslaving is inderdaad een ziekte, een ziekte in je hersenen. Waar je zelf tegen kunt vechten, maar die de meesten zelf niet kunnen overwinnen omdat de macht te groot is.

Svali zei:

Maar hoe je het ook bekijkt, geen van deze oorzaken is een reden om je erachter te verschuilen. Uiteindelijk is verslaving ook een keuze en je kan ervoor kiezen om niet te gebruiken of te drinken, dat is een groot verschil met andere ziektes. Hier is echter wel moed en doorzettingsvermogen voor vereist, want hoe lang je ook niet gebruikt of drinkt, de primaire oorzaak van het verslaafd zijn zal nooit verdwijnen en je zal dus altijd op je hoede moeten zijn voor een terugval. Tegenwoordig wordt in veel behandelingscentra verslaving behandeld als een ziekte en op die manier kan een goede ondergrond worden meegegeven om een nuchter leven te leiden.

Klik om te vergroten...

Ik ben het hier dus mee oneens dat het een "ziekte" is want bij een ziekte sta je machteloos. Bij een ziekte moet je wachten tot je geneest en soms geneest een ziekte zelfs niet. Een verslaving is wat men al zegt een verslaving. De 1 vind een middel lekkerder vallen dan de ander omdat deze misschien iets probeert te vergeten van het verleden of het helpt je de dag door te komen ivm geen tijdverdrijf en veel verveling (was bij mij het geval). Het is tegenwoordig een trend om verslaving een ziekte te noemen maar ik vind dat je niet als verslaafde een slachtoffer rol moet gaan spelen. Al snap ik wel dat je iemand die verslaafd is ook niet als vuil moet behandelen. Een verslaafde die verslaafd is geworden door zijn opvoeding van vroeger bijv. mishandeling, is iemand die veel mentale pijn lijd en door middel van drugs probeert te ontsnappen van dit gebeuren. Toch kan zelfs zo'n persoon facen wat er vroeger gebeurt is en de verslaving achter zich laten. Iemand die kanker,aids of gewoon griep heeft kan dit niet, hoe hard diegene ook zal proberen zijn ziekte kwijt te raken zal dit toch niet lukken. het kan wel versneld worden door middel van medicatie. Bij een drugsverslaving is er totaal geen sprake van deze toestanden behalve het hebben van een kwetsbare of wat zwakkere geest, een ziek persoon hoeft dat niet eens te hebben en komt gewoon opeens opzetten.

Nou zag ik ook iemand zeggen dat ritalin sneller tot verslavingen leid. Ook dat vind ik onzin. Toen ik ritalin gebruikte blowde ik nooit dagelijks, omdat een joint vaak te hard viel voor mij icm mijn medicijnen. Toen ik stopte met de medicatie was het pas raak. Maar een andere maat van mij is al 21 gebruikt sinds zijn 13de ongeveer Ritalin en daarna Concerta en die heeft nog nooit een drugs aangeraakt op 2 jointjes na en heel af en toe in de 2 maanden een fles drank. Ik vind ten 1ste dat ADHD een trend ziekte is. Het word veel te snel gediagnosticeerd zodat de dokters meer geld verdienen. Het kan nooit dat 1 op de 5 kinderen nu ongeveer ADD of ADHD heeft en vroeger eigenlijk geen 1. Zelfs bij mij is gezegd dat ik ADHD heb en heb ook 1 milde verslaving gehad (wiet). Ik ben elke dag hyperactief en super vrolijk en sociaal. Toch kan ik na 2 pakken zure matten nog redelijk rustig blijven zoals vandaag ik word juist moe van veel suikers omdat ik dan 2 uur sta te springen en daarna ben ik slaperig. Ik denk dus niet dat ik ADHD heb maar gewoon hyperactief ben. Ik ken trouwens toch meer mensen met een ernstige verslaving (speed vooral) die juist geen ADHD hebben. Alle ADHD'ers die ik ken zijn vaak wiet verslaafd maar komen niet verder dan dat. Ik wil hiermee niet zeggen dat ADHD'ers minder snel verslaafd raken, maar dat de kans altijd even groot is op een verslaving of je nou ADHD hebt of niet. Ik snap dat mensen zonder ADHD graag zeggen dat de ADHD'er de grootste kans op een verslaving heeft, maar misschien zegt men dit omdat er zelf een verslaving in sluipt en het met een excuus weg willen schelden (als ik dit zo goed zeg). Ik hoop hiermee wat duidelijk gemaakt te hebben

Peace

Als je speculeert over dingen doe het dan niet net alsof je alles weet en gelijk hebt want dat heb je bij lange na niet. Kun je uberhaubt iets onderbouwen met bronnen of is alles wat je zegt zo uit je hoofd komen vallen. Want zo'n beetje alles wat je zegt is verre van toepassing op mijn verslaving. Ben niet verslaafd geraakt door mijn opvoeding en gebruik niet omdat ik het lekker vindt of om problemen te vergeten.

Als reactie op dat je voor middelengebruik/misbruik toch wel een soortvan kiest, ik ben nu toevallig een hoofdstuk aan het leren over agressieve en antisociale problemen/stoornissen (vandaar de volgende vergelijking) en daarbij zijn er heel veel oorzaken voor de ontwikkeling ervan. Bijvoorbeeld dat deze kinderen meer moeite hebben met impulsiviteit onderdrukken. Is dat niet een beetje vergelijkbaar met het tóch maar wel pakken naar drugs? Je kiest er misschien wel voor maar volgens mij zijn er zoveel factoren die er aan bijdragen dat jij er toch voor kiest (individuele verschillen maar ook neurobiologische redenen zoals bijv. die impulsiviteit onderdrukken en daarnaast ook nog omgevingsinvloeden) dat je niet echt kan zeggen dat je er 'zomaar' voor kiest. Dat vind ik een beetje te simpel gezegd. Natuurlijk zijn er ook problemen/stoornissen die veel duidelijker aantonen dat er iets 'fout' zit in de hersenen, maar ja, depressie is ook een psychische ziekte maar wordt meestal wel weer door iets, een gebeurtenis, veroorzaakt, en is ook afhankelijk van de kwets/weerbaarheid van een individu. Het hangt allemaal samen dus eh, ja, ik vind het gewoon een beetje te simpel gezegd.

Maar moet wel zeggen dat ik nu even alleen daarop reageer en het rest van het topic niet heel uitgebreid doorgelezen heb.

Verslaving komt vaak voor bij hersen stoornissen zoals ADHD en getraumatiseerde kinderen.
Het gaat erom waarom kinderen die keuze maken.Zolang we het een keuze noemen hoeven we niet te kijken naar de oorzaken.

Is het geen symptoom van een hersenziekte?Ik vind het enkel een keuze noemen ook te makkelijk.Waarom maakt iemand die keuze?verslaving is complexer dan we denken.Ook omdat het gaat om verschillende stoffen.

Beste Svali,

Eerlijk gezegd ontgaat me de strekking van jouw hele verhaal over verslaving.

Je begint je verhaal met de vraag of de stigmatisering van de verslaafde als zwakkeling en mislukkeling wel terecht is, haalt vervolgens enkele mogelijke oorzaken van verslaving aan, en sluit je verhaal af met de conclusie dat de verslaafde zich hier niet achter mag verschuilen.
Hiermee bevestig je dus in feite het stigma van de verslaafde als zwakkeling, want volgens jou verschuilt hij zich immers achter de oorzaken van zijn verslaving, met andere woorden: hij zou deze oorzaken als een excuus voor zijn verslaving gebruiken. Vervolgens is zijn verslaving zijn eigen keuze waar geen excuses voor zijn. Ronduit schandalig!!!

Als dit de manier is waarop jij tegen verslaving en verslaafden aankijkt dan mag jij je een potje gaan schamen en durf ik me hardop af te vragen of je er überhaupt wat van begrijpt?

Wat jij niet begrijpt is dat verslaving optreedt als mensen de afhankelijkheid van een gewoonte of stof (vanwege diverse oorzaken) niet of moeilijk kunnen weerstaan.
Ik denk dat je de oorzaken van deze afhankelijkheid toch behoorlijk onderschat omdat je stelt dat met voldoende moed en doorzettingsvermogen iemand niet verslaafd zou hoeven zijn.
De verslaafde heeft dus onvoldoende moed (is laf), heeft onvoldoende doorzettingsvermogen (is een slappeling) en heeft daarom zelf voor zijn verslaving gekozen. Ik geloofde in eerste instantie mijn ogen niet toen ik dit las. En dat voor iemand die hier al meer dan 2300 berichten heeft geplaatst?!

Om te beginnen weet je blijkbaar niet eens wat een verslaving is, en ik wil je daarom adviseren om eerst de definitie van een verslaving eens te lezen voor je een dergelijk verhaal neerzet.
Een ernstige fysieke verslaving aan een substantie zoals ghb of heroïne is geen kwestie meer van moed en wilskracht en het hebben van een keuze. In het begin van het gebruik heb je deze keuze misschien nog wel, maar eenmaal flink verslaafd is het echt te laat.
Eenmaal afgekickt zijn de betreffende receptoren vaak dermate beschadigd dat de verslaafde vaak nog jarenlang tot levenslang last blijft houden van depressies, angsten en lusteloosheid, om er maar eens een paar te noemen, en dat komt dan nog eens bovenop de problematiek van de reden waarom iemand zijn toevlucht tot deze middelen heeft genomen. Begin er maar eens aan!

Heel vaak is een verslaving een vlucht voor de realiteit (escapisme), vaak voor mensen die geen oplossing voor hun problematiek c.q. geen uitweg meer zien. Wat dat betreft zie je verslaving dan ook vaak als symptoom van hardnekkige psychische aandoeningen, zoals borderline en andere persoonlijkheidsstoornissen, chronische depressies en een post traumatisch stress stoornis, om er maar eens een paar te noemen. Allen aandoeningen waardoor je, ondanks therapie, jaren- tot levenslang doodongelukkig kan zijn.
Misschien lukt het je nog wel om voldoende empathie op te kunnen brengen voor deze groep mensen die de verleiding niet kunnen weerstaan, of er bewust voor kiezen, om zich d.m.v. middelengebruik even niet doodongelukkig te hoeven voelen, of is dat te veel gevraagd?

Voor veel verslaafden is verslaving een symptoom van een onderliggende psychische aandoening, voor anderen is het misschien een ziekte aan zich. Maar wat de oorzaak van een verslaving ook mag zijn; als je niets aan de oorzaak doet c.q. het niet mogelijk is om deze te genezen of weg te nemen, dan kom je er vaak niet met de door jou genoemde moed en doorzettingsvermogen, voor velen zal dit een onmogelijke opgave zijn.

Dus ik vind jouw bewering een getuigenis van onkunde en onbegrip, en een klap in het gezicht van mensen die meer dan hun best hebben gedaan om op een acceptabele manier een sober leven te leiden (of beter gezegd lijden) en dat niet is gelukt.

Schaam je!!!

Volgens mij ontgaat je hier iets en dat staat in deze alinea:

Svali zei:

Uiteindelijk is verslaving ook een keuze en je kan ervoor kiezen om niet te gebruiken of te drinken, dat is een groot verschil met andere ziektes. Hier is echter wel moed en doorzettingsvermogen voor vereist, want hoe lang je ook niet gebruikt of drinkt, de primaire oorzaak van het verslaafd zijn zal nooit verdwijnen en je zal dus altijd op je hoede moeten zijn voor een terugval.

Klik om te vergroten...

Met die zin benadruk ik dus dat het gaat om de tijd van clean zijn, dat je de keuze hebt. Tijdens een zware heroïne- of GHB verslaving snap ik ook wel dat je weinig keus hebt hoor.

Ik bedoel dus (voor de duidelijkheid) dat als je eenmaal bent afgekickt dat je dan de keus hebt om niet te gebruiken. Ik ben zelf jarenlang verslaafd geweest aan alcohol en ben in die tijd nooit in staat geweest om ervoor te kiezen om niet meer te drinken, daar kwam wel wat meer bij kijken. Dus ik deel je mening wat je hier schrijft, maar je houding is vooral gebaseerd op een misverstand.

Natuurlijk heb je altijd een keuze, maar ik denk dat je te weinig begrip hebt voor de mensen die het niet kunnen opbrengen om een sober leven te leiden. Je schrijft immers dat men zich niet achter de oorzaken van de verslaving mag verschuilen en dat dit alleen een kwestie van moed en wilskracht is.

Zoals ik al schreef zijn er mensen die, vaak vanwege psychische problematiek, in bittere ellende leven, en al zeker als ze eenmaal flink verslaafd zijn geweest. Volgens mij heb je het niet meer over een reële keuze als middelengebruik voor deze groep van mensen nog de enige manier is om (tijdelijk) van hun problematiek verlost te zijn.

Dus ook wat betreft het sober blijven na een verslaving denk ik niet dat we het hier over een misverstand hebben. Onthouding is vaker een groter probleem dan de ontwenning aan zich.

Ik citeer:
"Ten eerste schrijf ik niet dat het alleen een kwestie van moed en wilskracht is, maar ook...

Maar in je verhaal schrijf je:
"Maar hoe je het ook bekijkt, geen van deze oorzaken is een reden om je erachter te verschuilen. Uiteindelijk is verslaving ook een keuze en je kan ervoor kiezen om niet te gebruiken of te drinken, dat is een groot verschil met andere ziektes. Hier is echter wel moed en doorzettingsvermogen voor vereist..."
Waar dat "maar ook..." dan voor mag staan dat lees ik nergens, jij wel?

Ik beweer niet dat er mensen zijn die er niets aan kunnen doen, ik probeer alleen aan te geven dat jouw manier van benadering ondeskundig en kortzichtig is, en van weinig empathie getuigt voor de groep mensen die je hierdoor van een gebrek aan moed en wilskracht beschuldigt.

Ik zou niet weten waar jij me sterkte voor zou moeten wensen? Omgekeerd lijkt me meer op zijn plaats, want blijkbaar heb je van al die tijd die je hier op het forum vertoeft niet bijster veel opgestoken. En als je dergelijke verhaaltjes neerzet worden andere bezoekers daar ook niet veel wijzer van.