Beste Svali,
Eerlijk gezegd ontgaat me de strekking van jouw hele verhaal over verslaving.
Je begint je verhaal met de vraag of de stigmatisering van de verslaafde als zwakkeling en mislukkeling wel terecht is, haalt vervolgens enkele mogelijke oorzaken van verslaving aan, en sluit je verhaal af met de conclusie dat de verslaafde zich hier niet achter mag verschuilen.
Hiermee bevestig je dus in feite het stigma van de verslaafde als zwakkeling, want volgens jou verschuilt hij zich immers achter de oorzaken van zijn verslaving, met andere woorden: hij zou deze oorzaken als een excuus voor zijn verslaving gebruiken. Vervolgens is zijn verslaving zijn eigen keuze waar geen excuses voor zijn. Ronduit schandalig!!!
Als dit de manier is waarop jij tegen verslaving en verslaafden aankijkt dan mag jij je een potje gaan schamen en durf ik me hardop af te vragen of je er überhaupt wat van begrijpt?
Wat jij niet begrijpt is dat verslaving optreedt als mensen de afhankelijkheid van een gewoonte of stof (vanwege diverse oorzaken) niet of moeilijk kunnen weerstaan.
Ik denk dat je de oorzaken van deze afhankelijkheid toch behoorlijk onderschat omdat je stelt dat met voldoende moed en doorzettingsvermogen iemand niet verslaafd zou hoeven zijn.
De verslaafde heeft dus onvoldoende moed (is laf), heeft onvoldoende doorzettingsvermogen (is een slappeling) en heeft daarom zelf voor zijn verslaving gekozen. Ik geloofde in eerste instantie mijn ogen niet toen ik dit las. En dat voor iemand die hier al meer dan 2300 berichten heeft geplaatst?!
Om te beginnen weet je blijkbaar niet eens wat een verslaving is, en ik wil je daarom adviseren om eerst de definitie van een verslaving eens te lezen voor je een dergelijk verhaal neerzet.
Een ernstige fysieke verslaving aan een substantie zoals ghb of heroïne is geen kwestie meer van moed en wilskracht en het hebben van een keuze. In het begin van het gebruik heb je deze keuze misschien nog wel, maar eenmaal flink verslaafd is het echt te laat.
Eenmaal afgekickt zijn de betreffende receptoren vaak dermate beschadigd dat de verslaafde vaak nog jarenlang tot levenslang last blijft houden van depressies, angsten en lusteloosheid, om er maar eens een paar te noemen, en dat komt dan nog eens bovenop de problematiek van de reden waarom iemand zijn toevlucht tot deze middelen heeft genomen. Begin er maar eens aan!
Heel vaak is een verslaving een vlucht voor de realiteit (escapisme), vaak voor mensen die geen oplossing voor hun problematiek c.q. geen uitweg meer zien. Wat dat betreft zie je verslaving dan ook vaak als symptoom van hardnekkige psychische aandoeningen, zoals borderline en andere persoonlijkheidsstoornissen, chronische depressies en een post traumatisch stress stoornis, om er maar eens een paar te noemen. Allen aandoeningen waardoor je, ondanks therapie, jaren- tot levenslang doodongelukkig kan zijn.
Misschien lukt het je nog wel om voldoende empathie op te kunnen brengen voor deze groep mensen die de verleiding niet kunnen weerstaan, of er bewust voor kiezen, om zich d.m.v. middelengebruik even niet doodongelukkig te hoeven voelen, of is dat te veel gevraagd?
Voor veel verslaafden is verslaving een symptoom van een onderliggende psychische aandoening, voor anderen is het misschien een ziekte aan zich. Maar wat de oorzaak van een verslaving ook mag zijn; als je niets aan de oorzaak doet c.q. het niet mogelijk is om deze te genezen of weg te nemen, dan kom je er vaak niet met de door jou genoemde moed en doorzettingsvermogen, voor velen zal dit een onmogelijke opgave zijn.
Dus ik vind jouw bewering een getuigenis van onkunde en onbegrip, en een klap in het gezicht van mensen die meer dan hun best hebben gedaan om op een acceptabele manier een sober leven te leiden (of beter gezegd lijden) en dat niet is gelukt.
Schaam je!!!