Broer is aan afglijden, wat kan ik doen?

Wauw het doet me pijn om te lezen hoe veel moeite jij in hem steekt en hij alsnog alle deuren sluit..
Misschien omdat ik me zelf ook deels in zijn situatie bevindt.. Ik vind het zó moeilijk om hulp te vragen of over dingen te praten. Of meestal vertel ik het niet om één of andere reden.

Wat ik zeggen wou.. Is dat dit misschien een hele rare manier is om hulp te vragen. Dat hij zijn omgeving aantoont hoe diep gezonken hij is en niet is staat is om hulp of andere dingen te accepteren of inzien.
En dan alsnog.. Alles begint met zelfbewustheid. Totdat jouw broer zijn probleem zal ontkennen, zal ie waarschijnlijk ook verslaafd blijven.

Alles begint bij jezelf, de mensen om je heen zijn af en toe een steuntje of een pilaar voor als het niet even gaat of je hebt een duwtje nodig.

Je lijkt mij een geweldige zus, en volgens mij heb je meer gedaan dan je kon. Ben blij dat het met jou in ieder geval beter gaat

take care !!

HoneyC zei:

Misschien omdat ik me zelf ook deels in zijn situatie bevindt.. Ik vind het zó moeilijk om hulp te vragen of over dingen te praten. Of meestal vertel ik het niet om één of andere reden.

Klik om te vergroten...

Bij mij kwam er uit reguliere bloedtesten naar boven dat mijn lever erg hard werkte. Er was voor mij eigenlijk geen keuze meer dan tot een beperkte groep mijn probleem(Alcohol) te erkennen. Een andere verklaring was er niet meer.

Sinds die tijd merkte ik eigenlijk dat ik steeds meer steun ervoer, omdat ik voor mijn probleem uitkwam, dat was eigenlijk nooit een keuze geweest. Maar kwam door ander onderzoek dus boven water. Ik krijg ondanks veel vallen en opstaan nog steeds veel steun, uit allerhande hoeken. Ik durf zelfs te stellen dat niemand mij heeft laten vallen.

Ik ken ook mensen die bij hun opstaan alle steun ervaren, echter als ze vallen de put in gepraat worden. niet door iedereen, maar bijvoorbeeld je directe familie staat erg nabij.

Bij mij kun je altijd je hart luchten, maar je zult versteld staan hoeveel mensen er positief op reageren als je als verslaafde het zelf durft te uitten. Ik daag je uit het te proberen. Wie je kwijtraakt zijn nooit je vrienden geweest.

@Zoetewijn68

Misschien een beetje off-topic, maar dan nog.. een klein stukje erkenning.
De manier waarop je je verhaal hebt geschreven, je woordkeuze en ook het stukje 'bewustheid' richting jezelf is goed te merken.. mijn complimenten daarvoor, hou dat vooral vast.

Zeker met het internet waar toch de intonatie ontbreekt, is het belangrijk onze boodschap zo goed mogelijk te verpakken, soms kost het ons wat extra moeite, maar vaak blijkt dit toch een juiste investering te zijn.

Betreft de situatie met je broer, wellicht dat ik er later inhoudelijk nog even wat meer op reageer.
Ondanks je topic al een aantal maandjes bestaat, leef ik met je mee en hoop ik dat de situatie in een stijgende lijn aan het herstellen is voor jullie allemaal.

MeejheM zei:

HoneyC zei:

Misschien omdat ik me zelf ook deels in zijn situatie bevindt.. Ik vind het zó moeilijk om hulp te vragen of over dingen te praten. Of meestal vertel ik het niet om één of andere reden.

Klik om te vergroten...

Bij mij kwam er uit reguliere bloedtesten naar boven dat mijn lever erg hard werkte. Er was voor mij eigenlijk geen keuze meer dan tot een beperkte groep mijn probleem(Alcohol) te erkennen. Een andere verklaring was er niet meer.

Sinds die tijd merkte ik eigenlijk dat ik steeds meer steun ervoer, omdat ik voor mijn probleem uitkwam, dat was eigenlijk nooit een keuze geweest. Maar kwam door ander onderzoek dus boven water. Ik krijg ondanks veel vallen en opstaan nog steeds veel steun, uit allerhande hoeken. Ik durf zelfs te stellen dat niemand mij heeft laten vallen.

Ik ken ook mensen die bij hun opstaan alle steun ervaren, echter als ze vallen de put in gepraat worden. niet door iedereen, maar bijvoorbeeld je directe familie staat erg nabij.

Bij mij kun je altijd je hart luchten, maar je zult versteld staan hoeveel mensen er positief op reageren als je als verslaafde het zelf durft te uitten. Ik daag je uit het te proberen. Wie je kwijtraakt zijn nooit je vrienden geweest.

Klik om te vergroten...

Ik heb ook maar één vriendin en zij weet van mij gebruik. En voor derest heb ik een paar menswn die dicht bij mij staan, mijn situatie kennen en hebben ervaren. Alleen ik kan niet zeggen hey ik heb bruin of bori gebruikt, ik wil hen niet zó erg teleurstellen en kwetsen. Ik ben er zéér bewust van dat ik mezelf oom naar de klote help, dus binnenkort krijg ik ook de hulp wat ik nodig heb. Want ik ben nog jong, en heb goede kwaliteiten wat ik wil uitbreiden en niet verkloten door drugs and stuff..

Het was een idee/hypothese die ik wilde testen...:
Nu ik jullie feedback heb denk ik toch dat ik eerlijk tegen hem blijf. Maar ik ga wel zelf stoppen met alcohol me zelf te kijken of ok twee maanden zonder kan. Los van me broer. Ik zal eerlijk tegen hem zijn dat ik denk dat ik een probleem heb en kijk hoe hij reageert.

Klinkt als een vervelend spagaat waar je je in bevind. Overigens komt het als buitenstaander wel op mij over dat je dit spagaat zelf hebt veroorzaakt door het telkens voor je broer op te willen nemen. De ruzie die hij en je zus hebben is niet de jouwe natuurlijk en zou ook niet jouw relatie met zowel je broer als zus moeten beinvloeden. Ik denk dat het goed is als je bij beiden duidelijk je grenzen aangeeft en ook duidelijk maakt geen zin te hebben om op die manier tussen hun in te moeten staan.

Wat je natuurlijk wel zou kunnen doen, is wellicht initiëren om eens met elkaar af te spreken om het nodige uit te spreken. Waarbij je dan duidelijk maakt dat jij enkel de mediator bent en geen kant wil kiezen tussen beiden.

Wat je natuurlijk wel zou kunnen doen, is wellicht initiëren om eens met elkaar af te spreken om het nodige uit te spreken. Waarbij je dan duidelijk maakt dat jij enkel de mediator bent en geen kant wil kiezen tussen beiden.

Klik om te vergroten...

Daar zat ik dus aan te denken
Maar hoe organiseer je zoiets zonder het te 'zwaar' te maken? Hoe breng je het? Welke woorden gebruik je? Welke woorden niet? Met welke argumenten/redenen kom je wel/niet? etc.? Waar spreken we af (neutrale plaats, openbaar? of juist niet?).

Zoetewijn68 zei:

Wat je natuurlijk wel zou kunnen doen, is wellicht initiëren om eens met elkaar af te spreken om het nodige uit te spreken. Waarbij je dan duidelijk maakt dat jij enkel de mediator bent en geen kant wil kiezen tussen beiden.

Klik om te vergroten...

Daar zat ik dus aan te denken
Maar hoe organiseer je zoiets zonder het te 'zwaar' te maken? Hoe breng je het? Welke woorden gebruik je? Welke woorden niet? Met welke argumenten/redenen kom je wel/niet? etc.? Waar spreken we af (neutrale plaats, openbaar? of juist niet?).

Klik om te vergroten...

Lijkt me ook lastig, heb er zelf gelukkig ook geen ervaring mee. Maar denk in ieder geval dat het belangrijk is dat zij vooral het woord doen en jij het meer faciliteert en ingrijpt wanneer het gesprek uit de hand loopt. En vooral dus niet teveel het gesprek sturen/kleuren/etc met jouw argumenten en mening. Het is immers hun ruzie, niet de jouwe.

En vooral dus niet teveel het gesprek sturen/kleuren/etc met jouw argumenten en mening. Het is immers hun ruzie, niet de jouwe.

Klik om te vergroten...

Dat vereist goede sociale vaardigheden en ik heb niet zo'n sterk EQ. Heb een gemiddeld IQ. Dus ben er twijfelachtig mee. Vandaar dit topic om tips te krijgen zo'n geval aan te pakken.
Is het een goed idee dat ik mijn gevoelens over de situatie laat horen: "dat het me pijn doet, als ze ruzie hebben etc." Dat ik liever een vredelievende familie heb in harmonie. Dat lijkt me een goed begin?

Uitspreken wat het met jou doet is zeker een goed begin, waarschijnlijk realiseren ze zich ook niet hoe vervelend het voor jou is om er tussen in te staan. Probeer je echter wel verre van een kant kiezen of iemand te verdedigen te houden, dit gedrag heeft je in deze situatie gebracht dus daar zul je snel van af moeten stappen.

Ik denk dat deze situatie voor iedereen lastig is trouwens, of je nou sociaal vaardig bent of niet.

Aan ervaringsdeskundigen:
Zijn er valkuilen waar ik rekening mee moet houden of andere tips om gesprek te 'bewaken'?
Ik heb info gevonden: informatieavond 24 mei in GGZ Leidschendam voor familie en vrienden:
http://www.rivierduinen.nl/ggzkinderenenjeugd/agenda/2016/05/voorlichtingsavond-verslaving2405

Ik wil de verslavingzorg niet in de weg staan, maar als je broer vraagt 2 biertjes mee te nemen lijkt me dat niet zo erg. waarschijnlijk heeft hij nog een veel grotere voorraad voor als jij weer weg bent.

Hoe je ziets moet vertellen aan iemand? ik denk zoals je hierboven opgeschreven hebt maar dan direct tegen de persoon. Of dat goed valt kan ik niet inschatten, maar ik zou liever alles uitgesproken hebben dan met ruzie en geheimen zitten.

ik ben momenteel praktiserend alcoholist, dus ik weet wel ongeveer waar ik het over heb.

Hoe je ziets moet vertellen aan iemand? ik denk zoals je hierboven opgeschreven hebt maar dan direct tegen de persoon

Klik om te vergroten...

Eerlijk en direct maar met respect, tact en geduld.Maar blijft moeilijk want ik hoor alles uit tweede, derde hand. Wat ik van me familie hoor is dat ze zich schamen voor zijn gedrag.Ik zie hem niet vaak hooguit 1x per maand. En als we uit gaan. Dan is hij toch een ander mens in andere omstandigheden. Als we uitgaan dat drinken we samen en is het gezellig. Ik een wijntje hij een biertje...
Ook ben ik jaren lang zijn 'dealer' geweest. Als we uitgaan vraagt hij of ik een zakje weed mee neem voor de avond of een biertje. Ik zag dat als iets 'onschuldigs', omdat ik niet weet dat hij doordeweeks ook gebruikt en tijdens zijn werk. Maar dat zag ik nooit. Nu ik van familie hoor dat overal waar hij komt en er drank is, bij me moeder in verpleeghuis bijvoorbeeld is er gratis wijn voor de bezoekers en bewoners. Nu weet ik waarom hij ook vaak bij me moeder op bezoek is behalve voor de gezelligheid maar dus ook omdat hij daar onbeperkt kan drinken. Ik communiceer met me familie over zijn gedrag en hoor nu ook dat de verpleging commentaar heeft op zijn gedrag.

Nu ik beter geïnformeerd ben over zijn gedrag en de gevolgen. Dat mijn familie en schoonfamilie zich schaamt als hij dronken binnen komt. dat hij dingen laat vallen en altijd en excuus heeft. Dat hij ook is begonnen met stelen omdat zijn vrouw hem financieel niet meer ondersteund. verklaard een hoop dat hij mij voor zijn verslavings karretje spant.

Hoe kan ik zijn vertrouwen blijven houden zonder hem voor het hoofd te stoten of af te laten keren van me? Als ik mijn gevoelens uit over hoe pijnlijk het is om hem zo te zien aftakelen (wat hij ontkend) en de schande waar mijn familie het over heeft, niet alleen in verpleeghuis, maar ook als hij de kinderen van school haalt of op bezoek bij mijn familie.

Ook hoor ik nu pas dat me zus al met hem naar een 'hulpverlener' is geweest en hij toe daar ontkennend uit zijn dak is gegaan. Hij heeft zijn problemen onder woorden gebracht maar daar heeft mijn familie me niet bij betrokken. Dus dat vind ik ook kwalijk van mijn familie. Dat het zo lang speelt en mij in het ongewisse laten.

Zijn vrouw heeft nu een ultimatum gesteld, mijn familie heeft zich nu uitgesproken en nu is het mijn beurt om mijn standpunt in te nemen en verantwoordelijkheid te nemen om mezelf te beschermen.

Op advies van ben ik nu eerst mijn eigen puin aan ruimen, daarnaast zal ik alerter zijn op mijn gedrag naar me broer. Ik ga hem duidelijk maken dat het hele gedoe me zorgen maakt en kijk hoe hij daar mee omgaat. Ik blijf empathie voelen en zal het communiceren. Ik zal hem duidelijk maken dat hij op mij kan rekenen als hij inziet hoe erg de situatie is.

Maar deze situatie heb ik eerder met een vriend mee gemaakt. Ik ben het contact met hem verloren omdat hij zei "de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet!" En daar had hij deels gelijk in....dat zelfde wil ik niet met me broer laten gebeuren.

Klik om te vergroten...

Het probleem van het bier heb ik opgelost! Ik neem een alcoholvrij biertje mee om aan toegeven waar ik sta en deels kom ik aan zijn wensen tegemoet

Ik ben na gister een avond stappen met veel gezelligheid en drank tot conclusie gekomen dat ik ook een probleem heb. Mijn gezellige avonden worden steeds langer en ik ben de dag daarna steeds beroerder. Zo ben ik 27 jaar geleden ook begonnen met drank en gezellige avonden, nadat mijn grote liefde het na een knipperlicht relatie had uitgemaakt. Ik begaf me toen onbewust op een glijdende schaal. Ik begon toen ook met drank (baco, bier, wiskey etc) en kende geen grenzen. daarna kwamen een pil, 1 werd 2, 2 werden 4 etc. En toe was ik helemaal de weg kwijt en begon met snuiven. Pas jaren later op mijn 25ste ben ik cold turkey gestopt en alle 'vrienden'het het wereldtje gedump. Toe ben ik 2 jaar antidrugs geweest en heel erg gelovig en kerkelijk in sekte. Pas op mijn 27ste ontdekte ik dat ik schizofrenie had en moest me laten opnemen en meds nemen. Toen begon 17 jaar herstellen van ziekte en drugs met 8 maal terugval van psychose, in die tijd gebruikte ik geen drugs en drank.

Nu ben ik sinds een jaar weer begonnen met een 2-3 witte zijn tijdens uitgaan. Wat onschuldig leek is nu aan uitgroeien tot iets waar ik bang voor ben een verslaving. Dus ik leg hier de grens ook mede door de situatie waarin mijn broer zich bevind. Ik moet als ik me broer wil redden het goede voorbeeld geven!

Ik heb besloten 1 maand te stoppen met drank tijdens uitgaan en te reflecteren. Kan ik zonder of hunker ik naar weekend met drank?!
Dat is mijn levensles komende maand:
Meer daarover in mijn dagboek!
Hopende op jullie steun en begrip....

Maar blijft moeilijk want ik hoor alles uit tweede, derde hand.

Klik om te vergroten...

Dan vertel je dat er gewoon bij, eerlijk en respect hebben en houden zit ook in mensen aanspreken als je het idee hebt dat het niet goed gaat, en waarom je dat denkt.

Maar, het is wel makkelijker als je iets meer hebt dan geruchten. misschien kun je beter vertellen wat voor geruchten je gehoord hebt, en vragen hoe dat zit. als hij niet eerlijk wil zijn, of je vermoedens niet helemaal kloppen kom je toch niet veel verder, en waarschijnlijk word je er ook niet hard op afgerekend. je hebt het ook maar van horen zeggen.

in plaats van reageren zou ik nou eens je broer opbellen om af te spreken.

Maar, het is wel makkelijker als je iets meer hebt dan geruchten. misschien kun je beter vertellen wat voor geruchten je gehoord hebt, en vragen hoe dat zit. als hij niet eerlijk wil zijn, of je vermoedens niet helemaal kloppen kom je toch niet veel verder, en waarschijnlijk word je er ook niet hard op afgerekend. je hebt het ook maar van horen zeggen.

Klik om te vergroten...

Ja, maar kan ik zeggen maar dan kom ik in discussie dat ik de bron vrij moet geven als hij daarom vraagt. Ik heb recht om te zwijgen over bron maar daarmee win ik de discussie niet maar maak het idd wel bespreekbaar. bedankt voor je goede advies!

Succes als je er wat mee besluit te doen.

de bronnen doen er eigenlijk toch niet toe zolang je je broer nergens van beschuldigt? jij hebt wat gehoord, en maakt je daar zorgen over. als je gelijk open minded op je broer af stapt om te vragen of de verhalen die je gehoord hebt kloppen. dan is de enige reden die ik kan bedenken dat hij zich aangevallen zou voelen het feit dat hij het zelf ook goed door heeft, en je daarmee een gevoelige snaar raakt.

als ik jou broer was zou ik het op prijs stellen dat je meteen vraagt hoe en wat, dan dat je er nog meer over praat met gemeenschappelijke vrienden zonder dat hij dat weet.

als ik jou broer was zou ik het op prijs stellen dat je meteen vraagt hoe en wat, dan dat je er nog meer over praat met gemeenschappelijke vrienden zonder dat hij dat weet.

Klik om te vergroten...

Ik heb een idee, wat vinden jullie ervan?

Een soort trojan horse strategie:
Ik maak van mijn huidige drankgebruik een olifant en ga bij me broer om hulp vragen omdat niemand anders in de familie me begrijpt. Mijn broer onwetende van mijn plan 'eigenlijk' hem bij de hulpverlener te krijgen. Gaat onbewust mee als familie en ondersteuner. Ik vertel mijn drugsverleden en verslaving uit verleden en zeg dat ik een terugval heb en dik die nog eens aan. Ik zeg dat ik niet wil dat mijn familie zich voor me schaamt en vraag de hulpverlener om informatie. De hulpverlener gaat mij uitgebreid informeren en tegelijk wordt mijn broer ook geïnformeerd en bewust van zijn positie? Als ik samen met de hulpverlener een veranderplan en deadline heb gesteld kan ik met me broer sparren hoe moeilijk het is. Hij kan dan ook zonder problemen zijn versie van verhaal doen dat hij ook denkt verslaafd te zijn en zal alles opbiechten. Ik zal hem gerust stellen door te zeggen dat we beide het nieuwe pad van nuchter zijn bewandelen. Dan heb ik hem onbewust meegenomen in mijn herstelproject en gaan we er samen aan werken!

Een geweldig idee, zo kan ik zonder problemen in zijn hoofd komen zonder alarmbellen bij hem afgaan of dat hij zich van me isoleert. Hij heeft empathie met me en zal zich in mij herkennen. En als schaap mijn terugvalpreventie volgen en tevens meegaan in mijn herstel dat ons herstel wordt?! Nietwaar?

Ik kan alleen maar zeggen: wtf

leipebaviaan zei:

Ik kan alleen maar zeggen: wtf

Klik om te vergroten...

het is een idee?! Hoe staan jullie er tegenover? Ik zie alleen voordelen...