#1
Das waar maar ik denk niet dat ik je dta hoef te vertellen. Weet je zelf wel...Thanks, maarja de waarheid is hard😅
Mijn realiteit... Again and again &...again....
19 antwoorden
10 weergaven
18-5-2026
#2
Helaas maar al te goed😶
#3
hmhm...ik heb je post paar keer gelezen. Ik snap het...Helaas maar al te goed😶
#4
Jouw bericht lezende heb ik persoonlijk het gevoel dat het nog even door zal gaan.Okee nu ECHT🙄😆 het geen wat ik wilde vragen aan jullie, jullie gedachtes, misschien eigen ervaringen? Wat jullie denken dat er gaat gebeuren...
Je zit op een punt dat je beseft dat wat je nu aan het doen niet lang meer vol te houden is:
Eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, gaat het helemaal niet goed
k heb zelf weleens gedachtes dat een kliniek misschien wellicht de enige optie is
Daarom wil ik stoppen voorlopig
Echter geef je ook een hele hoop argumenten die me het gevoel geven dat je het nog niet wil opgeven:
Het nuchtere leven vind ik geen Fuck aan, eerlijk.
ik wil daarom gewoon niet nuchter zijn.
Ik heb gewoon iets nodig (een roes) om enigzins kleur in het leven te zien/voelen, nuchter lukt mij dat niet
zo'n roes is tenminste nog iets wat ik zelf bepaal en wat mij nog enigszins goed doet voelen...
Daarom dat ik ook wel vind dat ik het verdien om lekker te snuiven of te zuipen of te blowen, als ik daar zin in heb, werk er toch voor..... FUCK the world! Denk ik dan..
Zoals je zelf aanhaalt ben je best al een tijdje verslaafd en is de "verlovingsfase" ondertussen voorbij. Je geeft toe dat je moeilijk zonder kan, desondanks de negatieve gevolgen die het op je leven heeft. Bovenop degene die je nu zelf ervaart, zijn er nog een hele hoop negatieve effecten die je pas zal beseffen eenmaal je een tijdje gestopt bent. (Bijna) permanent onder invloed zijn heeft een hele grote invloed op hoe je de wereld ziet/ervaart, bv.:
Dit is bijvoorbeeld iets waar ik me volledig in kan vinden. Het leven is vaak heel kut en oneerlijk, maar er zijn ook heel veel dingen die wel mooi zijn en goeie dingen die mensen voor elkaar doen. Toen ikzelf vaak pep gebruikte ging ik me hard focussen op de slechte en vergat/negeerde ik de goede/mooie dingen. Stoppen zal de slechte dingen niet doen verdwijnen maar zal je wel de "kracht" geven om je meer op de goede te focussen (dat deed het voor mij alleszinds).Ik kan niet bevatten hoeveel narigheid er in de wereld is en hoe oneerlijk het allemaal is verdeeld, zowel qua liefde als vriendschap en vooral dus hoe naar mensen anderen mensen behandelen
Je hebt al een goeie eerste stap gezet: toegeven dat je verslaafd bent en er iets aan willen veranderen! Zoals je zelf al aangaf denk je dat een kliniek (nog) niets voor jou is, probeer dan mss om jezelf te informeren over hoe je kan (proberen) te stoppen. Een paar concrete tips:
- Lees zelfhulp-boeken over verslaving, zoals bv. de 12 steps van AA, de eerste stap heb je al gedaan en in andere posts zag ik dat je geloofd dat "alles gebeurd voor een reden", misschien kan een "higher power" (de tweede stap) je helpen/de kracht geven om meer controle over je gebruik te krijgen.
- Lees boeken of kijk filmpjes van mensen die verslaafd waren, maar nu terug clean zijn (dit is altijd een grote hulp voor mij geweest). Er zijn er duizenden te vinden op youtube, een aantal persoonlijke favorieten zijn de kanalen "CG Kid" en "Detox to rehab"
- Praat erover met mensen
Je ziet er alleszinds een hele lieve meid uit en ik wens je het beste toe, succes!
#5
Okee nu ECHT🙄😆 het geen wat ik wilde vragen aan jullie, jullie gedachtes, misschien eigen ervaringen? Wat jullie denken dat er gaat gebeuren...
Mijn eerste gedachte is dat ik zie dat je het zwaar hebt en dat vind ik vervelend voor je. Ik denk dat je geest en je lichaam belast met je huidige gebruik en dat je dit wanneer je op dezelfde voet doorgaat steeds meer zal gaan merken.
Ik heb zelf geen ervaring met misbruik van uppers. Ik heb wel ervaring met pijn en verdriet en vervelende gevoelens en gedachten en ik weet dat het leven erg zwaar en moeilijk te verteren kan zijn. Ik weet ook uit mijn eigen ervaring dat drugs de pijn en de negatieve gedachten kunnen laten verdwijnen. Ik gebruik het woord verdwijnen maar ik denk dat onderdrukken zou misschien een beter woord zijn omdat de bron van pijn er nog wel is en de pijn gewoon weer terugkomt zodra de drugs uitwerken. Je drukt het weg en daarom lijkt het er niet te zijn maar dit is slechts schijn. Uiteindelijk kan drugsmisbruik juist weer meer pijn veroorzaken omdat het schade toebrengt aan lichaam en geest. Het is dan dus gunstig voor je pijnbeleving op korte termijn maar niet voor de lange termijn.
Maar ik zie gewoon wel een zombie als ik in de spiegel kijk, ik eet ook niet veel... Ik eet nuchter al vrij weinig ik zit gewoon snel vol, met pep op dus helemáál weinig.. word dan misselijk ook als ik mezelf ga dwingen...en slapen dus ook veel te weinig, totdat ik in elkaar stort.. Daarom wil ik stoppen voorlopig, als dit op is (heb nog 2 gram ongeveer)... nog zoiets, drugs weggooien kan ik gewoon echt niet, zeg wat je wilt ik weet ook dat het heel stom klinkt, maar ik kan dat niet... nooit gedaan, zal ik nooit doen!
Je geeft hier aan dat je wanneer je pep op is voor een tijdje wilt stoppen. Ik zie ook in je post dat een deel van je niet wil stoppen en dat je voor jezelf heel makkelijk je eigen gebruik kan rationaliseren. Ik denk dat het goed is om voor je zelf na te gaan wat je nu eigenlijk wil en welke wens het sterkst is. Het is heel cliché maar om te stoppen/minderen moet je het écht willen maar dan ook echt. En als je besluit dat je niet echt wil stoppen, waarom zou je dan klagen over je gebruik? Je hebt immers besloten dat je liever wel een gebruiker bent dan niet. De negatieve gevolgen die je ervaart zijn dan ook je eigen keuze. Je kunt het goede niet van het slechte scheiden.
Ik ben een heel gevoelig persoon, en kan mijn emoties niet altijd goed handelen, er zijn gewoon veel klote dingen in m'n leven gebeurd, ik wil daarom gewoon niet nuchter zijn. Ik ben een ongelooflijke piekeraar en ik kan dat niet uitzetten, vooral als mij iets ten onrechte is aangedaan (wat dus afgelopen jaar vooral aan de orde was).. Ik kan niet bevatten hoeveel narigheid er in de wereld is en hoe oneerlijk het allemaal is verdeeld, zowel qua liefde als vriendschap en vooral dus hoe naar mensen anderen mensen behandelen, ook al heb je altijd alles voor iemand gedaan, krijg je dat ervoor terug... Dat is toch gewoon om misselijk van te worden of wat?! Maar ook qua hoe je op uiterlijk wordt beoordeeld, zo'n walgelijk iets... Ik vind het om maar een voorbeeld te noemen, gewoon kut dat als je dikke vette tieten hebt een en lief gezichtje erboven, je dan heel anders wordt behandeld dan iemand die dat niet heeft...terwijl die "knappe" misschien een fckin bitch is en andersom.. Alsof je daar zelf voor hebt gekozen? En iedereen is zo, ik ook, je hebt toch bepaalde aantrekking tot iets of iemand nodig.. Het zal wel iets van de natuur wezen, logisch ook, instinct... maar snapje wat ik hiermee wil zeggen? Is maar 1 van de 10 miljoen voorbeelden, van deze verknipte wereld...
Misschien dat je nu snapt ongeveer hoe mijn brein door blijft ratelen, dag in dag uit, ik word doodmoe van mezelf soms😅... dusja dan ga je op zoek naar iets om dat te verdoezelen... je moet toch wat!
Ik heb gewoon iets nodig (een roes) om enigzins kleur in het leven te zien/voelen, nuchter lukt mij dat niet, ik zie de ware aard van mensen, gebeurtenissen en alles in de wereld, en "die realiteit" vind ik zacht gezegd.. WALGELIJK, iets waar ik niet in wil en kan leven..
Ik weet uit eigen ervaring hoe het is om te leven met een negatieve stem in je hoofd die constant loopt te klagen over vanalles. Dat kan heel vermoeiend zijn. Je zegt dat je niet in de "realiteit" wil en kan leven. Hoe weet je dit? Wat is de laatste keer dat je echt langere tijd nuchter bent geweest? Je spreekt over de realiteit alsof het een vast onverandelijk iets is maar in mijn ervaring is er niet zoiets als een objectieve realiteit. De realiteit is altijd gekleurd door het subjectieve bewustzijn. Vanuit één perspectief is het één ding en vanuit een ander perspectief is het iets heel anders. Ik zie de wereld zelf anders dan ik hem tien jaar geleden zag. Ik merk bijvoorbeeld dat ik milder over andere mensen oordeel dan vroeger. Het is niet zo dat ik de mensen nu heel anders zijn maar ík ben anders en daarom zie ik dingen anders. Het is zoals dat liedje van de doors "streets are uneven when you are down".
Wat kun je dan nog? Ik weet het echt niet.... En ik wil echt niet depressief overkomen ofzo of zielig doen, absoluut niet!! Begrijp het niet verkeerd, dit is hoe ik het leven ervaar, alles voelt teveel als moeten, alles wordt je opgedrongen... zo'n roes is tenminste nog iets wat ik zelf bepaal en wat mij nog enigszins goed doet voelen...
Er is niks mis met depressief zijn of om je kwetsbaar op te stellen hoor. Je geeft aan dat alles voelt als moeten en dat alles je wordt opgedrongen. Wat bedoel je hier precies mee? Van wie moet je wat en wie dringt je wat op?
Ik vraag mij gewoon af hoe jullie het ervaren, waarom gebruik jij drugs? Voor de lol? Voor diepzinnigheid? Of net als ik, omdat je niet in de "echte" realiteit wilt leven..? Tell me! Ben heel benieuwd..
♡♡♡ 🙈🙉🙊
De eerste twee voor mij.
Ik heb zelf weleens gedachtes dat een kliniek misschien wellicht de enige optie is, maar wat doe je als je daaruit komt? Dan zit je toch ook weer in je "normale" omgeving, ik denk niet dat dat gaat werken eerlijk gezegd...Ik ken mezelf nu toch al zo'n 28 jaar, ehh😅 en hoe de fck ga je dat met werk doen überhaupt?! Ik vind mijn baan echt leuk, die wil ik niet opgeven..
Je weet niet wat het voor je kan doen als je het niet probeert. Maar je moet wel willen veranderen.
Hoe kan ik die rem er bij mij wel opgooien? Dat ik niet dagen/weken/maanden/whatever... blijf doorgaan...
De eerste stap is de oprechte behoefte om te veranderen, wetend dat het geen makkelijke weg is.
Drugsmisbruik is slecht, onverantwoordelijk, dom, ik weet dat allemaal... dat hoef ik niet te horen, bespaar je de moeite..
Ieder mens doet slechte en domme dingen, we zijn mensen geen machines. Als we geluk hebben leren we ervan.
Dit zijn enkele gedachten die je post oproept bij mij. Ik wil je in ieder geval veel succes wensen ongeacht welk pad je kiest in je leven. Mijn laatste advies is: Als je het kan, oordeel niet te streng over jezelf. Dit maakt het leven al een stuk dragelijker.
Namasté
#6
Ik heb echt veel te veel wiet gerookt...... maar serieus kap er mee man. Dit loopt niet goed af. Als je hiermee doorgaat denk je op je 40ste echt; ......Neem een lange pauze......
[/QUOTE
Hele goeie reactie!
Ik heb er iets in gewijzigd, maar, wat er nog staat, daar gaat het vlgs mij om.
Als je het stadium bereikt hebt, wat hij omschrijft, dan is er idd maar één goed advies wat we kunnen geven.
Dat is:
Kappen met die zooi . En zo snel mogelijk.
Dan moet je even door een zure appel heen bijten, en, er is tijd voor nodig.
Tijd, om afstand te kunnen nemen van een tijd, waarin je alles door de verkeerde kleur brillenglazen bekeken hebt.
Als je volhoudt, en doorzet, dan komt de realiteit terug. De goede kleur glazen .
Dat zal vaak saai, en kleurloos overkomen in het begin. Jazeker.
Maar, als je een tijd verder bent, dan zal je zien, en ervaren dat de drugs je belogen en bedrogen hebben.
Want dat doen ze.
Houd vol. Kap ermee!
#7
Je moet eerst je angst overwinnen. Als je je telkens achter je drugs verstopt, ga je nooit echt gelukkig worden. Je maakt jezelf langzaam kapot. Geloof me, iedereen kan veranderen. Iedereen kan het overwinnen. Geloof in jezelf, of je zal binnenkort erg spijt van krijgen.
Je bent een levendig vrouw die mooier is als ze nuchter is. Tijd om dat opnieuw waar te maken en te beseffen.
Drugs is niet jouw vriend, maar jouw vijand. Vergeet dat niet.
Succes.
Je bent een levendig vrouw die mooier is als ze nuchter is. Tijd om dat opnieuw waar te maken en te beseffen.
Drugs is niet jouw vriend, maar jouw vijand. Vergeet dat niet.
Succes.
#8
Geloof in jezelf, of je zal binnenkort erg spijt van krijgen.
Wie zegt dat ik niet in mezelf geloof dan?
Je bent een levendig vrouw die mooier is als ze nuchter is
Ow ik wist niet dat je me ook persoonlijk kent?
#9
Heel erg voor je, wat ik hier lees, en herkenbaar ook. Wat wil je met je leven? Hoe zie je jezelf over 5 jaar? Vraag je bij alles wat je doet af, draagt dit iets bij aan het behalen van m’n doel..
ik denk dat je jezelf een gezond leven moet kunnen gunnen.. maar dan is t wel belangrijk dat je jezelf belangrijk genoeg vindt.. hoe is t met je zelfbeeld? Misschien daar eens naar kijken.. want je bent het waard goed behandeld te worden, hoe slecht je in t verleden ook behandeld bent misschien.
omring je zelf met ‘goede’ mensen. Dat lijkt misschien soms wat saai, maar tis wel fijn en ook rustiger in je hoofd. Mediteren helpt echt, om te leren bepaalde gedachten te kunnen stoppen. Onrust/ weinig overzicht/ geen planning hebben werkt vaak overprikkelend en de drugs kon in t begin misschien werken als zelfmedicatie tegen vervelende stress gevoelens..
dit is allemaal slap gelul, met de beste bedoelingen. Je bent iig niet alleen. Maak mooie levensdoelen en standaarden voor jezelf. Zoek evt hulp, iemand die letterlijk even met je kijkt wat je per dag doet en die helpt overzicht te creeeren.. het beste is de kern aanpakken, maar kan me voorstellen dat je daar nog niet aan toe bent.. probeer iig wat meer overzicht en planning te krijgen.. sterkte!
ik denk dat je jezelf een gezond leven moet kunnen gunnen.. maar dan is t wel belangrijk dat je jezelf belangrijk genoeg vindt.. hoe is t met je zelfbeeld? Misschien daar eens naar kijken.. want je bent het waard goed behandeld te worden, hoe slecht je in t verleden ook behandeld bent misschien.
omring je zelf met ‘goede’ mensen. Dat lijkt misschien soms wat saai, maar tis wel fijn en ook rustiger in je hoofd. Mediteren helpt echt, om te leren bepaalde gedachten te kunnen stoppen. Onrust/ weinig overzicht/ geen planning hebben werkt vaak overprikkelend en de drugs kon in t begin misschien werken als zelfmedicatie tegen vervelende stress gevoelens..
dit is allemaal slap gelul, met de beste bedoelingen. Je bent iig niet alleen. Maak mooie levensdoelen en standaarden voor jezelf. Zoek evt hulp, iemand die letterlijk even met je kijkt wat je per dag doet en die helpt overzicht te creeeren.. het beste is de kern aanpakken, maar kan me voorstellen dat je daar nog niet aan toe bent.. probeer iig wat meer overzicht en planning te krijgen.. sterkte!
#10
Ik heb echt veel te veel wiet gerookt in mijn leven (zoveel dat ik bang ben dat ik longkanker krijg) dus ik begrijp je verslaafde gedrag, maar serieus kap er mee man. Dit loopt niet goed af. Als je hiermee doorgaat denk je op je 40ste echt; was ik maar eerder gestopt. Neem een lange pauze en uiteindelijk ga je het niet zo missen meer.
#11
Hoiii allemaal!
Ik zou graag jullie persoonlijke ervaringen willen weten bij het volgende...
Ik ben een ervaren gebruiker, en redelijk verslavingsgevoelig...
T begon met tabak roken en daarna wiet, later ging ik aan de pillen (xtc) en speed..
Wiet heb ik heel lang iedere dag gerookt (ongeveer 10 jaar) dus eigenlijk bijna m'n halve leven.. Ik was dat zat ik was er klaar mee om iedere keer 10 km te moeten fietsen voor wiet, plus al dat geld wat ik eraan uitgaf pffoeiii. 2 weken ongelooflijk zwaar gehad maar ben er overheen gekomen. Goed ik wil dit geen heel lang verhaal gaan maken haha.. maar heb de Speed en pillen ook een tijdje erg lekker gevonden toendertijd, ook weer vanaf geraakt...
Lang verhaal kort gebruik(te) ik alleen nog pep op feestjes zo 3-4 × per jaar, en dan had ik van 1 gram nog de helft over.. pillen doe ik heel sporadisch, maar ik vind dat effect anders dan vroeger, dus niet heel interessant meer..
Nu komt het... Ik heb de afgelopen jaren (van m'n 20e tot 27e) zo goed als ieder weekend aan de coke gezeten, ik had zo'n leuke relatie **kuch kuch** met iemand die het verkocht, dus t was makkelijk in handbereik, het sloop er eigenlijk in.. En ja wat doe je liever, hele avond saai tv kijken of paar pakkies halen en keihard sexen de hele nacht...😏 Dus dat
We haalden echt veel (minimaal 3 gr.), en soms (uhh vaak) nog met een vage kut kop midden in de nacht nog bijhalen ook, alles ging op (m'n ex legde ook achterlijk dikke lijnen, dat terzijde🤪)
T kon mij nooit genoeg wezen...
We haalden ook doordeweeks, t was eigenlijk bijzonder als we 1 dag niks deden.. En gewoon fulltime werken. Dit hebben we met de tijd wel terug gedrongen naar het weekend (vrijdag en zaterdag) maar dan nog...
Maar nu is het al een tijdje uit, ben door een diep dal gegaan en heb ieder weekend zitten snuiven (ook alleen...JUIST alleen), bijna net zoveel als toen met hem (niet doordeweeks maar zodra het vrijdag was kreeg ik al de "geluks" kriebels om wat halen). Bij vrienden ook maar die halen een pakje en t is klaar... Ik niet dus, ik ken geen rem, ik wil alleen maar zo veel mogelijk en zo vaag mogelijk, haalde ook als zij dan al naar bed of naar huis waren gewoon in mn eentje nog meer...
Op een of andere manier was ik er de laatste tijd klaar mee... zo fckin duur, dat is t geen waar ik klaar mee ben, ik kan het wel betalen daar niet van maar ik vind het het geld niet meer waard ofzo...
Heb ook al wekenlang niks gehaald, denk een maand of 2?? Tussendoor (ja stom ik ben me ervan bewust) toch nog een x afgesproken met m'n ex (nu 3 weken geleden) en gehaald, was als vanouds gezellig en lekker, maar ik heb daarna niet weer de behoefte gehad om het weer te halen.. dus daar ben ik wel blij mee.
Een heel groot punt wat ik eigenlijk erbij moet zeggen, waar ik dus bang voor ben, eigenlijk het hele punt van dit verhaal 🤣..
Ik ben eind augustus ongelooflijk kut behandeld door zogenaamde vrienden, dikke vette ruzie en ze hebben nooit om de tafel willen zitten om het uit te praten.
Dat gevoel van onrecht, maakte mij zo verdrietig en boos.. Zal daar niet verder op ingaan, dan wordt het echt te lang haha, maar door deze gebeurtenis ben ik eigenlijk verstrikt geraakt in de speed...Kon me helemaal verliezen in tekeningen maken in m'n pep focus status, nuchter zijn was geen optie.
Eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, gaat het helemaal niet goed, ik snuif elke dag pep, ook op werk. Niet veel, gewoon genoeg om lekker te werken (Om een beeld te schetsen, gebruik ik zo ongeveer 1 gram - 1,5 gram over een week). Het is qua hoeveelheid dus niet ernstig, maar het is wel een gewoonte geworden, als ik om 6 uur s morgens weg moet ligt er een lijntje pep als ontbijt klaar.. dan neem ik in de pauze nog 1 of 2 puntjes, mja eenmaal thuis leg ik wel weer wat neer..
Ik vind het leven ook gewoon minder saai ofzo, lekker stiekem strak op je werk, ja het geeft mij gewoon een goed gevoel, hoe slecht het ook is... Ben ook altijd vrolijk op werk, heb het echt naar m'n zin daar zoiezo, 2 weken terug had ik 2 nachten niet geslapen gewoon niks nadaa en ik moest half 7 beginnen, nou ik was echt vrolijk! gewoon zin in het werk, dat is dus denk de pest. Het raakt mij niet negatief qua werk, juist beter (werk 10x zo hard 😂).. hoogstens dat ik iets vergeet ofzo maar dat had ik voor de pep al.
Maar ik zie gewoon wel een zombie als ik in de spiegel kijk, ik eet ook niet veel... Ik eet nuchter al vrij weinig ik zit gewoon snel vol, met pep op dus helemáál weinig.. word dan misselijk ook als ik mezelf ga dwingen...en slapen dus ook veel te weinig, totdat ik in elkaar stort.. Daarom wil ik stoppen voorlopig, als dit op is (heb nog 2 gram ongeveer)... nog zoiets, drugs weggooien kan ik gewoon echt niet, zeg wat je wilt ik weet ook dat het heel stom klinkt, maar ik kan dat niet... nooit gedaan, zal ik nooit doen!
Okee nu ECHT🙄😆 het geen wat ik wilde vragen aan jullie, jullie gedachtes, misschien eigen ervaringen? Wat jullie denken dat er gaat gebeuren...
Ik ben dus bang dat als ik stop met de pep, ik binnen de kortste keren aan de coke zit weer, ik vind een lijn snuiven gewoon simpelweg lekker! Zoveel goeds heb ik ook niet in m'n leven, en dit is voor mij een soort uitlaatklep denk.. Het nuchtere leven vind ik geen Fuck aan, eerlijk. Heb 't idee (nja uhh nogal duidelijk eigenlijk) dat ik coke heb vervangen door pep (scheelt ook een hoop geld jwz)..
Ik vind het namelijk een beetje té makkelijk, hoe kun je nou van zo vaak en veel coke snuiven ineens er klaar mee zijn? Dat kan denk ik helemaal niet... Ik ben dus echt bang voor wat er gebeurd als ik kap met die pep....
Ik moet altijd iets hebben, eerst blowen toen pillen, toen pep, toen coke en nu weer pep.. Oja alcohol niet te vergeten, ben ik ook niet vies van om zacht uit te drukken... vooral in die coke tijd zoop zo een fles vodka weg.. Met pep op drink ik heel weinig alcohol, dus vind dat ook nogal een tricky gedachte wat daarin gaat gebeuren...
Wat kan ik doen....? Ik weet het niet... m'n eerste drugs ervaring (wiet) en dus verslaving, was op m'n 14e... Ik ben nu 28 jaar, ik ben dus m'n halve leven zo bezig bedacht ik me laatst... Dat is toch best wel uhh triest eigenlijk?
Ik ben een heel gevoelig persoon, en kan mijn emoties niet altijd goed handelen, er zijn gewoon veel klote dingen in m'n leven gebeurd, ik wil daarom gewoon niet nuchter zijn. Ik ben een ongelooflijke piekeraar en ik kan dat niet uitzetten, vooral als mij iets ten onrechte is aangedaan (wat dus afgelopen jaar vooral aan de orde was).. Ik kan niet bevatten hoeveel narigheid er in de wereld is en hoe oneerlijk het allemaal is verdeeld, zowel qua liefde als vriendschap en vooral dus hoe naar mensen anderen mensen behandelen, ook al heb je altijd alles voor iemand gedaan, krijg je dat ervoor terug... Dat is toch gewoon om misselijk van te worden of wat?! Maar ook qua hoe je op uiterlijk wordt beoordeeld, zo'n walgelijk iets... Ik vind het om maar een voorbeeld te noemen, gewoon kut dat als je dikke vette tieten hebt een en lief gezichtje erboven, je dan heel anders wordt behandeld dan iemand die dat niet heeft...terwijl die "knappe" misschien een fckin bitch is en andersom.. Alsof je daar zelf voor hebt gekozen? En iedereen is zo, ik ook, je hebt toch bepaalde aantrekking tot iets of iemand nodig.. Het zal wel iets van de natuur wezen, logisch ook, instinct... maar snapje wat ik hiermee wil zeggen? Is maar 1 van de 10 miljoen voorbeelden, van deze verknipte wereld...
Misschien dat je nu snapt ongeveer hoe mijn brein door blijft ratelen, dag in dag uit, ik word doodmoe van mezelf soms😅... dusja dan ga je op zoek naar iets om dat te verdoezelen... je moet toch wat!
Ik heb gewoon iets nodig (een roes) om enigzins kleur in het leven te zien/voelen, nuchter lukt mij dat niet, ik zie de ware aard van mensen, gebeurtenissen en alles in de wereld, en "die realiteit" vind ik zacht gezegd.. WALGELIJK, iets waar ik niet in wil en kan leven..
Wat kun je dan nog? Ik weet het echt niet.... En ik wil echt niet depressief overkomen ofzo of zielig doen, absoluut niet!! Begrijp het niet verkeerd, dit is hoe ik het leven ervaar, alles voelt teveel als moeten, alles wordt je opgedrongen... zo'n roes is tenminste nog iets wat ik zelf bepaal en wat mij nog enigszins goed doet voelen...
Ik vraag mij gewoon af hoe jullie het ervaren, waarom gebruik jij drugs? Voor de lol? Voor diepzinnigheid? Of net als ik, omdat je niet in de "echte" realiteit wilt leven..? Tell me! Ben heel benieuwd..
En als jullie tips hebben qua mijn angst om terug te vallen, zijn die altijd welkom...😊
Ik heb zelf weleens gedachtes dat een kliniek misschien wellicht de enige optie is, maar wat doe je als je daaruit komt? Dan zit je toch ook weer in je "normale" omgeving, ik denk niet dat dat gaat werken eerlijk gezegd...Ik ken mezelf nu toch al zo'n 28 jaar, ehh😅 en hoe de fck ga je dat met werk doen überhaupt?! Ik vind mijn baan echt leuk, die wil ik niet opgeven..
Ik snap ook dat er dan mensen komen met een hobby zoeken enzo, maar ik (ook weer een verhaal apart, dat terzijde) heb een rug aandoening, werk fulltime en sta de hele dag, dus als ik thuis kom ben ik écht kapot dus ook geen kracht om nog iets te doen... is niet erg hoor, ik vind mijn werk super leuk, zou er niet aan moeten denken om met een uitkering thuis te zitten zo zit ik niet in elkaar..
Ben zelf trots op mijn eigen huis, mijn eigen spullen, waar ik allemaal in mijn eentje keihard voor heb gewerkt, en een huishouden in m'n eentje, alle rekeningen in m'n eentje, valt niet altijd mee!! Keihard soms ook niemand te hebben die je daarin steunt.. zowel financieel als emotioneel...Ben blij dat ik van niemand afhankelijk ben, maar maakt het er niet makkelijker op.. snapje?
Daarom dat ik ook wel vind dat ik het verdien om lekker te snuiven of te zuipen of te blowen, als ik daar zin in heb, werk er toch voor..... FUCK the world! Denk ik dan..
Snapje??? Mijn dilemma...
Praten met een psycholoog ofzo is ook niet mijn ding, in het verleden al gedaan, dat werkt niet voor mij... diegene kent mij niet dus wtf kan hij mij over mij vertellen wat ik zelf al dondersgoed weet?
Medicatie?? Bestaat dat hiervoor? Of zit je dan zwaar verslaafd straks aan díe troep??🤔
Sorry voor het alsnog lange verhaal, ik wilde dit echt eens van mij afschrijven, want veel mensen lijken niet te bevatten hoe zwaar het soms is om alles alleen te doen, en dat drugs voor mij gewoon 1 ding is waar ik wel 'rust' in kan vinden, of in ieder geval, mijn hersenen even "uit" kan zetten...
Hoe kan ik die rem er bij mij wel opgooien? Dat ik niet dagen/weken/maanden/whatever... blijf doorgaan...
Als jij het weet, hoor ik het graag.....❗❗❗
Bedankt voor degene die dit helemaal heeft gelezen, en zich misschien in mij kan verplaatsen, zonder een oordeel klaar te hebben..💖
Drugsmisbruik is slecht, onverantwoordelijk, dom, ik weet dat allemaal... dat hoef ik niet te horen, bespaar je de moeite...
Ik hoop dat ik misschien wat wijsheid uit jullie ervaringen kan opdoen.... of wellicht kunnen we elkaar verder helpen? Ik zeg maar wat... Je weet immers nooit wie of wat je pad zou kunnen kruisen toch?
Soooooo dat lucht op zeg! 😅
♡♡♡ 🙈🙉🙊
Ik zou graag jullie persoonlijke ervaringen willen weten bij het volgende...
Ik ben een ervaren gebruiker, en redelijk verslavingsgevoelig...
T begon met tabak roken en daarna wiet, later ging ik aan de pillen (xtc) en speed..
Wiet heb ik heel lang iedere dag gerookt (ongeveer 10 jaar) dus eigenlijk bijna m'n halve leven.. Ik was dat zat ik was er klaar mee om iedere keer 10 km te moeten fietsen voor wiet, plus al dat geld wat ik eraan uitgaf pffoeiii. 2 weken ongelooflijk zwaar gehad maar ben er overheen gekomen. Goed ik wil dit geen heel lang verhaal gaan maken haha.. maar heb de Speed en pillen ook een tijdje erg lekker gevonden toendertijd, ook weer vanaf geraakt...
Lang verhaal kort gebruik(te) ik alleen nog pep op feestjes zo 3-4 × per jaar, en dan had ik van 1 gram nog de helft over.. pillen doe ik heel sporadisch, maar ik vind dat effect anders dan vroeger, dus niet heel interessant meer..
Nu komt het... Ik heb de afgelopen jaren (van m'n 20e tot 27e) zo goed als ieder weekend aan de coke gezeten, ik had zo'n leuke relatie **kuch kuch** met iemand die het verkocht, dus t was makkelijk in handbereik, het sloop er eigenlijk in.. En ja wat doe je liever, hele avond saai tv kijken of paar pakkies halen en keihard sexen de hele nacht...😏 Dus dat
We haalden echt veel (minimaal 3 gr.), en soms (uhh vaak) nog met een vage kut kop midden in de nacht nog bijhalen ook, alles ging op (m'n ex legde ook achterlijk dikke lijnen, dat terzijde🤪)
T kon mij nooit genoeg wezen...
We haalden ook doordeweeks, t was eigenlijk bijzonder als we 1 dag niks deden.. En gewoon fulltime werken. Dit hebben we met de tijd wel terug gedrongen naar het weekend (vrijdag en zaterdag) maar dan nog...
Maar nu is het al een tijdje uit, ben door een diep dal gegaan en heb ieder weekend zitten snuiven (ook alleen...JUIST alleen), bijna net zoveel als toen met hem (niet doordeweeks maar zodra het vrijdag was kreeg ik al de "geluks" kriebels om wat halen). Bij vrienden ook maar die halen een pakje en t is klaar... Ik niet dus, ik ken geen rem, ik wil alleen maar zo veel mogelijk en zo vaag mogelijk, haalde ook als zij dan al naar bed of naar huis waren gewoon in mn eentje nog meer...
Op een of andere manier was ik er de laatste tijd klaar mee... zo fckin duur, dat is t geen waar ik klaar mee ben, ik kan het wel betalen daar niet van maar ik vind het het geld niet meer waard ofzo...
Heb ook al wekenlang niks gehaald, denk een maand of 2?? Tussendoor (ja stom ik ben me ervan bewust) toch nog een x afgesproken met m'n ex (nu 3 weken geleden) en gehaald, was als vanouds gezellig en lekker, maar ik heb daarna niet weer de behoefte gehad om het weer te halen.. dus daar ben ik wel blij mee.
Een heel groot punt wat ik eigenlijk erbij moet zeggen, waar ik dus bang voor ben, eigenlijk het hele punt van dit verhaal 🤣..
Ik ben eind augustus ongelooflijk kut behandeld door zogenaamde vrienden, dikke vette ruzie en ze hebben nooit om de tafel willen zitten om het uit te praten.
Dat gevoel van onrecht, maakte mij zo verdrietig en boos.. Zal daar niet verder op ingaan, dan wordt het echt te lang haha, maar door deze gebeurtenis ben ik eigenlijk verstrikt geraakt in de speed...Kon me helemaal verliezen in tekeningen maken in m'n pep focus status, nuchter zijn was geen optie.
Eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, gaat het helemaal niet goed, ik snuif elke dag pep, ook op werk. Niet veel, gewoon genoeg om lekker te werken (Om een beeld te schetsen, gebruik ik zo ongeveer 1 gram - 1,5 gram over een week). Het is qua hoeveelheid dus niet ernstig, maar het is wel een gewoonte geworden, als ik om 6 uur s morgens weg moet ligt er een lijntje pep als ontbijt klaar.. dan neem ik in de pauze nog 1 of 2 puntjes, mja eenmaal thuis leg ik wel weer wat neer..
Ik vind het leven ook gewoon minder saai ofzo, lekker stiekem strak op je werk, ja het geeft mij gewoon een goed gevoel, hoe slecht het ook is... Ben ook altijd vrolijk op werk, heb het echt naar m'n zin daar zoiezo, 2 weken terug had ik 2 nachten niet geslapen gewoon niks nadaa en ik moest half 7 beginnen, nou ik was echt vrolijk! gewoon zin in het werk, dat is dus denk de pest. Het raakt mij niet negatief qua werk, juist beter (werk 10x zo hard 😂).. hoogstens dat ik iets vergeet ofzo maar dat had ik voor de pep al.
Maar ik zie gewoon wel een zombie als ik in de spiegel kijk, ik eet ook niet veel... Ik eet nuchter al vrij weinig ik zit gewoon snel vol, met pep op dus helemáál weinig.. word dan misselijk ook als ik mezelf ga dwingen...en slapen dus ook veel te weinig, totdat ik in elkaar stort.. Daarom wil ik stoppen voorlopig, als dit op is (heb nog 2 gram ongeveer)... nog zoiets, drugs weggooien kan ik gewoon echt niet, zeg wat je wilt ik weet ook dat het heel stom klinkt, maar ik kan dat niet... nooit gedaan, zal ik nooit doen!
Okee nu ECHT🙄😆 het geen wat ik wilde vragen aan jullie, jullie gedachtes, misschien eigen ervaringen? Wat jullie denken dat er gaat gebeuren...
Ik ben dus bang dat als ik stop met de pep, ik binnen de kortste keren aan de coke zit weer, ik vind een lijn snuiven gewoon simpelweg lekker! Zoveel goeds heb ik ook niet in m'n leven, en dit is voor mij een soort uitlaatklep denk.. Het nuchtere leven vind ik geen Fuck aan, eerlijk. Heb 't idee (nja uhh nogal duidelijk eigenlijk) dat ik coke heb vervangen door pep (scheelt ook een hoop geld jwz)..
Ik vind het namelijk een beetje té makkelijk, hoe kun je nou van zo vaak en veel coke snuiven ineens er klaar mee zijn? Dat kan denk ik helemaal niet... Ik ben dus echt bang voor wat er gebeurd als ik kap met die pep....
Ik moet altijd iets hebben, eerst blowen toen pillen, toen pep, toen coke en nu weer pep.. Oja alcohol niet te vergeten, ben ik ook niet vies van om zacht uit te drukken... vooral in die coke tijd zoop zo een fles vodka weg.. Met pep op drink ik heel weinig alcohol, dus vind dat ook nogal een tricky gedachte wat daarin gaat gebeuren...
Wat kan ik doen....? Ik weet het niet... m'n eerste drugs ervaring (wiet) en dus verslaving, was op m'n 14e... Ik ben nu 28 jaar, ik ben dus m'n halve leven zo bezig bedacht ik me laatst... Dat is toch best wel uhh triest eigenlijk?
Ik ben een heel gevoelig persoon, en kan mijn emoties niet altijd goed handelen, er zijn gewoon veel klote dingen in m'n leven gebeurd, ik wil daarom gewoon niet nuchter zijn. Ik ben een ongelooflijke piekeraar en ik kan dat niet uitzetten, vooral als mij iets ten onrechte is aangedaan (wat dus afgelopen jaar vooral aan de orde was).. Ik kan niet bevatten hoeveel narigheid er in de wereld is en hoe oneerlijk het allemaal is verdeeld, zowel qua liefde als vriendschap en vooral dus hoe naar mensen anderen mensen behandelen, ook al heb je altijd alles voor iemand gedaan, krijg je dat ervoor terug... Dat is toch gewoon om misselijk van te worden of wat?! Maar ook qua hoe je op uiterlijk wordt beoordeeld, zo'n walgelijk iets... Ik vind het om maar een voorbeeld te noemen, gewoon kut dat als je dikke vette tieten hebt een en lief gezichtje erboven, je dan heel anders wordt behandeld dan iemand die dat niet heeft...terwijl die "knappe" misschien een fckin bitch is en andersom.. Alsof je daar zelf voor hebt gekozen? En iedereen is zo, ik ook, je hebt toch bepaalde aantrekking tot iets of iemand nodig.. Het zal wel iets van de natuur wezen, logisch ook, instinct... maar snapje wat ik hiermee wil zeggen? Is maar 1 van de 10 miljoen voorbeelden, van deze verknipte wereld...
Misschien dat je nu snapt ongeveer hoe mijn brein door blijft ratelen, dag in dag uit, ik word doodmoe van mezelf soms😅... dusja dan ga je op zoek naar iets om dat te verdoezelen... je moet toch wat!
Ik heb gewoon iets nodig (een roes) om enigzins kleur in het leven te zien/voelen, nuchter lukt mij dat niet, ik zie de ware aard van mensen, gebeurtenissen en alles in de wereld, en "die realiteit" vind ik zacht gezegd.. WALGELIJK, iets waar ik niet in wil en kan leven..
Wat kun je dan nog? Ik weet het echt niet.... En ik wil echt niet depressief overkomen ofzo of zielig doen, absoluut niet!! Begrijp het niet verkeerd, dit is hoe ik het leven ervaar, alles voelt teveel als moeten, alles wordt je opgedrongen... zo'n roes is tenminste nog iets wat ik zelf bepaal en wat mij nog enigszins goed doet voelen...
Ik vraag mij gewoon af hoe jullie het ervaren, waarom gebruik jij drugs? Voor de lol? Voor diepzinnigheid? Of net als ik, omdat je niet in de "echte" realiteit wilt leven..? Tell me! Ben heel benieuwd..
En als jullie tips hebben qua mijn angst om terug te vallen, zijn die altijd welkom...😊
Ik heb zelf weleens gedachtes dat een kliniek misschien wellicht de enige optie is, maar wat doe je als je daaruit komt? Dan zit je toch ook weer in je "normale" omgeving, ik denk niet dat dat gaat werken eerlijk gezegd...Ik ken mezelf nu toch al zo'n 28 jaar, ehh😅 en hoe de fck ga je dat met werk doen überhaupt?! Ik vind mijn baan echt leuk, die wil ik niet opgeven..
Ik snap ook dat er dan mensen komen met een hobby zoeken enzo, maar ik (ook weer een verhaal apart, dat terzijde) heb een rug aandoening, werk fulltime en sta de hele dag, dus als ik thuis kom ben ik écht kapot dus ook geen kracht om nog iets te doen... is niet erg hoor, ik vind mijn werk super leuk, zou er niet aan moeten denken om met een uitkering thuis te zitten zo zit ik niet in elkaar..
Ben zelf trots op mijn eigen huis, mijn eigen spullen, waar ik allemaal in mijn eentje keihard voor heb gewerkt, en een huishouden in m'n eentje, alle rekeningen in m'n eentje, valt niet altijd mee!! Keihard soms ook niemand te hebben die je daarin steunt.. zowel financieel als emotioneel...Ben blij dat ik van niemand afhankelijk ben, maar maakt het er niet makkelijker op.. snapje?
Daarom dat ik ook wel vind dat ik het verdien om lekker te snuiven of te zuipen of te blowen, als ik daar zin in heb, werk er toch voor..... FUCK the world! Denk ik dan..
Snapje??? Mijn dilemma...
Praten met een psycholoog ofzo is ook niet mijn ding, in het verleden al gedaan, dat werkt niet voor mij... diegene kent mij niet dus wtf kan hij mij over mij vertellen wat ik zelf al dondersgoed weet?
Medicatie?? Bestaat dat hiervoor? Of zit je dan zwaar verslaafd straks aan díe troep??🤔
Sorry voor het alsnog lange verhaal, ik wilde dit echt eens van mij afschrijven, want veel mensen lijken niet te bevatten hoe zwaar het soms is om alles alleen te doen, en dat drugs voor mij gewoon 1 ding is waar ik wel 'rust' in kan vinden, of in ieder geval, mijn hersenen even "uit" kan zetten...
Hoe kan ik die rem er bij mij wel opgooien? Dat ik niet dagen/weken/maanden/whatever... blijf doorgaan...
Als jij het weet, hoor ik het graag.....❗❗❗
Bedankt voor degene die dit helemaal heeft gelezen, en zich misschien in mij kan verplaatsen, zonder een oordeel klaar te hebben..💖
Drugsmisbruik is slecht, onverantwoordelijk, dom, ik weet dat allemaal... dat hoef ik niet te horen, bespaar je de moeite...
Ik hoop dat ik misschien wat wijsheid uit jullie ervaringen kan opdoen.... of wellicht kunnen we elkaar verder helpen? Ik zeg maar wat... Je weet immers nooit wie of wat je pad zou kunnen kruisen toch?
Soooooo dat lucht op zeg! 😅
♡♡♡ 🙈🙉🙊
#12
Ik volg je helemaal. Alsof ik over mezelf lees.Een heel groot punt wat ik eigenlijk erbij moet zeggen, waar ik dus bang voor ben, eigenlijk het hele punt van dit verhaal 🤣..
ik voel met je mee. mijn eigen ervaring hiermee is dat ik dat wekenlang vol kan houden. Maar uiteindelijk mentaal het gewoon te zwaar wordt.Eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, gaat het helemaal niet goed, ik snuif elke dag pep, ook op werk. Niet veel, gewoon genoeg om lekker te werken (Om een beeld te schetsen, gebruik ik zo ongeveer 1 gram - 1,5 gram over een week).
Haha ja, ik voelde me op het werk precies zo, Mijn werk telde als 3 mensen. Dat dacht ik tenminste 😂Het raakt mij niet negatief qua werk, juist beter (werk 10x zo hard 😂).. hoogstens dat ik iets vergeet ofzo maar dat had ik voor de pep al.
Over dat “vergeten” houd dat wel in te gaten man, in het begin had ik daar vrede mee. Ik bedoel, komop, iedereen vergeet wel eens wat toch? Duh,
Als je 4x de trap af naar beneden loopt om te kijken of het licht in de wc toch wel uitgedaan is, denk dan toch ff dieper na om te beseffen dat je in een loop zit. Als je dat dan beseft kun je het beheersen.
ja, je bent een zombie, kijk nog eens goed, ongelofelijk toch 😱Maar ik zie gewoon wel een zombie als ik in de spiegel kijk,
Een speedzombie, kijk nog maar eens goed, ben je dat echt? Rent iedereen van je weg? Nee? Nog geen enge zombie dan
Blijven eten asjeblieft,ik eet ook niet veel... Ik eet nuchter al vrij weinig ik zit gewoon snel vol, met pep op dus helemáál weinig.. word dan misselijk ook als ik mezelf ga dwingen...en slapen dus ook veel te weinig, totdat ik in elkaar stort.
Ja, dat in elkaar storten heb ik lichamelijk gehad, ik storte als dood neer, maar wel metaal helemaal wakker, shitshjtshjt is dit wat doodgaan is??
Of juist mentaal in storen? Gewoon geen motivatie of energie hebben om uit bed komen, alsof je 1000kg meesleept, waarom zou je nog bewegen??
Ik weet het antwoord wel, jij toch ook wel? Of misschien weet ik niks, heb enkel mijn eigen ervaringen ermee.Als jij het weet, hoor ik het graag.....❗❗❗
Bedankt voor degene die dit helemaal heeft gelezen, en zich misschien in mij kan verplaatsen, zonder een oordeel klaar te hebben..💖
Heb alles gelezen, herken toch wel zoveel van je verhaal, eng gewoon. Het is mij gelukt om een rem te vinden, maar die werkt nogal ingewikkeld en soms totaal niet☺️
Goed gevoel geeft dat he.Soooooo dat lucht op zeg! 😅
#13
Zoals je verhaal op mij overkomt vlucht je van de ene drugs in de andere.
Ik herkent wel heel erg veel van wat je omschrijft.
Je vlucht weg in de drugs.
Er is je iets aangedaan en omdat gevoel en de daarbij horende emoties niet te hoeven voelen.
Ook ik walgde van alles en iedereen.op deze planeet.
Dacht dat mijn leven met speed het nog beetje zinvol zou maken.
Ik ben van mening en dat is puur mijn eigen denkwijze dat juist door de drugs je anders naar de wereld kijkt.
Alles word afgevlakt en je gaat steeds meer in je eigen wereldje leven.
De mooie dingen van het leven en mensen word steeds moeilijker om nog te zien.
Nu heb je nog energie door de speed op je werk en voel je je vrolijk.
Ik ben 8 jaar verslaafd geweest aan speed.
Stond ook op met als eerste een lijn en dat verdeeld verder over de dag.
Je zult steeds meer nodig gaan hebben om zelfde gevoel te bereiken.
Je lichaam raakt totaal uitgeput van het slechte slapen en te weinig eten.
Op den duur zal het niks meer toevoegen aan je leven.
Je word dan echt een zombie.
Probeer dan nog maar eens je werk te voldoen.
Ook keer je steeds meer in jezelf en sta je minder open voor anderen.
Ik ben gestopt na 8 jaar dagelijks gebruik.
Werk nu keihard aan de dingen wat ik door de speed onderdrukte.
Het is zwaar en pijnlijk nu volop al die emoties te moeten voelen.
Maar als ik straks dit overwonnen heb hoop ik weer in te zien dat het leven waardevol is.
Ik heb het gevoel dat jij ook dingen probeert weg te drukken en je gevoel en emoties er voor uit te schakelen.
Ben je van plan dan om maar de rest van je leven constant te gaan gebruiken?.
Juist door de drugs ga je anders tegen de dingen aan kijken en bij speed kun je ook aardig depressief worden op den duur.
Ik hoop dat je er op een dag voor open zult staan om te stoppen met dagelijks gebruik.
Dat je probeerd te achterhalen waarom je steeds vlucht in de drugs.
Ik weet zeker dat je als je tijd clean bent weer heel anders tegen dingen aan gaat kijken.
En geloof me dat kan heel confronterend zijn.
Ik zit aan de antidepressiva nu.
Maar ik doe mijn best om weer terug te landen op aarde.
Weer deel te nemen aan het leven.
Dit gaat in kleine stapjes maar ik ben op de goede weg.
Ik herkent wel heel erg veel van wat je omschrijft.
Je vlucht weg in de drugs.
Er is je iets aangedaan en omdat gevoel en de daarbij horende emoties niet te hoeven voelen.
Ook ik walgde van alles en iedereen.op deze planeet.
Dacht dat mijn leven met speed het nog beetje zinvol zou maken.
Ik ben van mening en dat is puur mijn eigen denkwijze dat juist door de drugs je anders naar de wereld kijkt.
Alles word afgevlakt en je gaat steeds meer in je eigen wereldje leven.
De mooie dingen van het leven en mensen word steeds moeilijker om nog te zien.
Nu heb je nog energie door de speed op je werk en voel je je vrolijk.
Ik ben 8 jaar verslaafd geweest aan speed.
Stond ook op met als eerste een lijn en dat verdeeld verder over de dag.
Je zult steeds meer nodig gaan hebben om zelfde gevoel te bereiken.
Je lichaam raakt totaal uitgeput van het slechte slapen en te weinig eten.
Op den duur zal het niks meer toevoegen aan je leven.
Je word dan echt een zombie.
Probeer dan nog maar eens je werk te voldoen.
Ook keer je steeds meer in jezelf en sta je minder open voor anderen.
Ik ben gestopt na 8 jaar dagelijks gebruik.
Werk nu keihard aan de dingen wat ik door de speed onderdrukte.
Het is zwaar en pijnlijk nu volop al die emoties te moeten voelen.
Maar als ik straks dit overwonnen heb hoop ik weer in te zien dat het leven waardevol is.
Ik heb het gevoel dat jij ook dingen probeert weg te drukken en je gevoel en emoties er voor uit te schakelen.
Ben je van plan dan om maar de rest van je leven constant te gaan gebruiken?.
Juist door de drugs ga je anders tegen de dingen aan kijken en bij speed kun je ook aardig depressief worden op den duur.
Ik hoop dat je er op een dag voor open zult staan om te stoppen met dagelijks gebruik.
Dat je probeerd te achterhalen waarom je steeds vlucht in de drugs.
Ik weet zeker dat je als je tijd clean bent weer heel anders tegen dingen aan gaat kijken.
En geloof me dat kan heel confronterend zijn.
Ik zit aan de antidepressiva nu.
Maar ik doe mijn best om weer terug te landen op aarde.
Weer deel te nemen aan het leven.
Dit gaat in kleine stapjes maar ik ben op de goede weg.
#14
Had je bericht gisteren al gelezen en heb er veel over nagedacht. Ik heb hier een nogal afwijkende (en voor velen waarschijnlijk erg zweverige) mening over, maar wou hem toch graag delen.
Omdat ook ik een erg gevoelig persoon ben, ben ook ik het grootste deel van mijn leven gebukt gegaan onder die pijn en daarnaast de hardheid van het bestaan, het kwaad in mensen (waaronder mezelf). Jaren geleden was er voor mij een grote verandering in mijn denken omdat ik spiritualiteit ontdekte. Gek genoeg zorgde dit ervoor dat ik door dat bewustwordingsproces die pijn nog veel meer voelde en ik ook meer manieren ging zoeken om daar aan te ontsnappen, waaronder drugs. Maar het was pas veel later dat ik besefte dat de echte spiritualiteit er in ligt om rechtstreeks op de pijn af te gaan, preferabel onverdoofd/nuchter en zonder wat voor afleiding dan ook.
Het is een vreemd iets. Je lichaam en geest lijken het uit te schreeuwen om afleiding van dat gevoel te zoeken of om het te verdoven. Alle instincten in je zeggen je om dat te doen. Maar als je deze dingen lang genoeg doet, dan zie je dat elke high ook een low heeft en dat je nog steeds niets hebt gedaan aan het eigenlijke probleem: aan de pijn/leegte in jezelf. Op een gegeven moment raak je moe van dat heen en weer gezwaai tussen hoogte- en dieptepunten. Of je ziet in dat het uiteindelijk absoluut zinloos is om ervoor te blijven vluchten. Een van die twee. Het is dan dat je serieus gaat onderzoeken wat die pijn is en in welke mate je in staat bent het te verdragen.
En wat blijkt dan... Die pijn is heel goed te verdragen. Sterker nog, het is absoluut verdraagbaar op élk moment, hoe intens de pijn ook is. Het is alleen zo, dat als je gelooft dat het dat niet is, dát jouw ervaring zal zijn. Als je denkt dat de pijn overweldigend is, dan zul je erdoor overweldigd worden. Het is dus een kwestie van vertrouwen in dat je het kunt verdragen. Is dat vertrouwen er, dan gebeurt er (sneller dan je verwacht) iets heel bijzonders. Dan verandert de perceptie van de pijn op zo'n manier dat het eerst draaglijk wordt en daarna zelfs prettig. En daarna zelfs zéér prettig. Het is rond dat moment dat je ziet dat je je pijn aan het transformeren bent. Je voelt dat de pijn (voornamelijk gevoeld in de regio van je hart) minder solide wordt en uiteindelijk zelfs uiteen valt en plaats maakt voor een gelukzalig sereen gevoel van ruimtelijkheid.
Onze perceptie is verkeerd. Het probleem is intern, maar we zoeken de oplossing extern. We kijken als het ware precies in de verkeerde richting. Een weleens gebruikte metafoor hiervoor is die van de maan en de zon. Stel jezelf voor dat jij de maan bent, maar je kijkt weg van de zon. Jouw perceptie is de dark side of the moon. Alles wat je ziet is gehuld in duisternis/schaduw. Maar wat is het dat de schaduw werpt? Natuurlijk, het is jezelf die de schaduw werpt. Het is donker aan de andere kant van de maan, omdat de maan zelf in de weg staat van het (zon)licht. Wat doe je dus om het licht te zien? Je realiseert je dat het licht van de andere kant komt! Maar op het moment dat je dat doet, is daar de pijn. Sterker nog, de pijn is het effect van het licht op jouw duisternis. We moeten het oordeel dat deze pijn verkeerd is dus zien te veranderen in het oordeel dat dit juist goed is. Het moment dat je je pijn voelt, schijn je er namelijk je licht op en dat licht is niets anders dan bewustzijn. De pijn ís de bewustwording ervan. Het probleem is dat er maar weinigen zijn die hun licht er zo lang op schijnen dat het de duisternis kan penetreren. Bijna iedereen vlucht voor dit licht. De gebruikte metafoor is niet perfect. In ons is er niet echt sprake van 1: een licht dat op 2: iets anders geschenen moet worden. Het is nóg simpeler dan dat. Zoals gezegd ís de pijn de bewustwording. Het “licht” ís het kennen van de “duisternis”.
Nog een toepasselijke metafoor dan. Er is een oud verhaal uit het verre oosten over een bedelaar die op een kist zit. Dan loopt er een Zenmeester voorbij en de bedelaar vraagt de man om een aalmoes. De Zenmeester geeft hem niets, maar vraagt of de bedelaar ooit in de kist heeft gekeken waar hij op zit. De bedelaar zegt dat hij altijd op deze kist heeft zitten bedelen en dat hij deze gebruikt als stoel. "Maar heb je ooit in de kist gekeken?" vraagt de meester. "Nee" zegt de bedelaar. "Waarom kijk je niet een keertje wat er in de kist zit waar je al die tijd op hebt zitten bedelen?" antwoordt de meester. De bedelaar staat op van de kist en begint sceptisch de bovenkant van de kist los te maken en tilt dan het deksel op. Tot zijn ontsteltenis zit de kist tot de nok toe vol met gouden munten. Al deze tijd heeft de man zijn rijkdom als een last meegezeuld en gedacht dat hij arm was... (excuses als dit verhaal niet helemaal klopt met het origineel, mijn internet ligt er op het moment af, dus ik kan hem niet opzoeken)
Deze metafoor sluit aan op die van de maan en de zon, in de zin dat onze perceptie niet klopt. We zoeken in de wereld naar kruimeltjes van geluk terwijl er in ons een onophoudelijke bron van geluk is. Een onmetelijk diepe bron van gelukzaligheid. Maar omdat we daar niet durven kijken, denken we dat we arm zijn in gelukzaligheid en dat de wereld ons dat moet geven dat we zelf niet hebben. En ook hier is de metafoor ondanks zijn simpelheid gecompliceerd vergeleken bij onszelf. Die bron van geluk hebben we namelijk niet, die zijn we. We zijn waar we al die tijd naar op zoek zijn, ieder van ons.
De meeste mensen zien niet dat het zo werkt. Heel weinig mensen zien helder dat het zo werkt en geven daarop hun zoektocht naar geluk in de wereld compleet op. En weer anderen zien dat het zo werkt, maar vallen alsnog weer duizenden keren voor de allure van de wereld. Vallen terug in het najagen van de high en daarna de onoverkomelijke low die weer leidt tot het najagen van de volgende high. Dit is niet iets dat je kunt rationaliseren met je verstand, maar wat je moet zien met de totaliteit van je wezen. Dit kán een lang proces zijn van vallen en opstaan. Misschien vind je het allemaal zweverige bullshit. Misschien doet het je overwegen dat je perceptie wellicht niet klopt. Hoe dan ook, ik had het gevoel dat ik dit even kwijt moest hier...
Erg herkenbaar allemaal. Ben zelf ook een heel gevoelig persoon en kan vaak erg slecht tegen onrechtvaardigheid in de wereld.Ik ben een heel gevoelig persoon, en kan mijn emoties niet altijd goed handelen, er zijn gewoon veel klote dingen in m'n leven gebeurd, ik wil daarom gewoon niet nuchter zijn. Ik ben een ongelooflijke piekeraar en ik kan dat niet uitzetten, vooral als mij iets ten onrechte is aangedaan (wat dus afgelopen jaar vooral aan de orde was).. Ik kan niet bevatten hoeveel narigheid er in de wereld is en hoe oneerlijk het allemaal is verdeeld, zowel qua liefde als vriendschap en vooral dus hoe naar mensen anderen mensen behandelen, ook al heb je altijd alles voor iemand gedaan, krijg je dat ervoor terug... Dat is toch gewoon om misselijk van te worden of wat?! Maar ook qua hoe je op uiterlijk wordt beoordeeld, zo'n walgelijk iets... Ik vind het om maar een voorbeeld te noemen, gewoon kut dat als je dikke vette tieten hebt een en lief gezichtje erboven, je dan heel anders wordt behandeld dan iemand die dat niet heeft...terwijl die "knappe" misschien een fckin bitch is en andersom.. Alsof je daar zelf voor hebt gekozen? En iedereen is zo, ik ook, je hebt toch bepaalde aantrekking tot iets of iemand nodig.. Het zal wel iets van de natuur wezen, logisch ook, instinct... maar snapje wat ik hiermee wil zeggen? Is maar 1 van de 10 miljoen voorbeelden, van deze verknipte wereld...
Nuchterheid zelf is denk ik niet het probleem. Het is de relatie die we hebben met nuchterheid dat het probleem is. Waarom vlucht je in een roes? Omdat tijdens nuchterheid de pijn omhoog komt. Pijn, of leegte, of eenzaamheid. Verschillende woorden voor misschien wel hetzelfde ding. Een afwezigheid van goed voelen in ieder geval. En het is niet alleen vluchten in een roes. Vluchten kan ook in een activiteit, relatie, carrière, enzovoort... Vooral wanneer je alleen met jezelf bent en er weinig tot geen mogelijkheid is tot afleiding, komt de pijn en/of leegte het sterkste naar boven. Dus met name dan lijkt het logisch om daarvan te vluchten. De manier van vluchten verschilt per persoon of per moment.Ik heb gewoon iets nodig (een roes) om enigzins kleur in het leven te zien/voelen, nuchter lukt mij dat niet, ik zie de ware aard van mensen, gebeurtenissen en alles in de wereld, en "die realiteit" vind ik zacht gezegd.. WALGELIJK, iets waar ik niet in wil en kan leven..
Wat kun je dan nog? Ik weet het echt niet.... En ik wil echt niet depressief overkomen ofzo of zielig doen, absoluut niet!! Begrijp het niet verkeerd, dit is hoe ik het leven ervaar, alles voelt teveel als moeten, alles wordt je opgedrongen... zo'n roes is tenminste nog iets wat ik zelf bepaal en wat mij nog enigszins goed doet voelen...
Omdat ook ik een erg gevoelig persoon ben, ben ook ik het grootste deel van mijn leven gebukt gegaan onder die pijn en daarnaast de hardheid van het bestaan, het kwaad in mensen (waaronder mezelf). Jaren geleden was er voor mij een grote verandering in mijn denken omdat ik spiritualiteit ontdekte. Gek genoeg zorgde dit ervoor dat ik door dat bewustwordingsproces die pijn nog veel meer voelde en ik ook meer manieren ging zoeken om daar aan te ontsnappen, waaronder drugs. Maar het was pas veel later dat ik besefte dat de echte spiritualiteit er in ligt om rechtstreeks op de pijn af te gaan, preferabel onverdoofd/nuchter en zonder wat voor afleiding dan ook.
Het is een vreemd iets. Je lichaam en geest lijken het uit te schreeuwen om afleiding van dat gevoel te zoeken of om het te verdoven. Alle instincten in je zeggen je om dat te doen. Maar als je deze dingen lang genoeg doet, dan zie je dat elke high ook een low heeft en dat je nog steeds niets hebt gedaan aan het eigenlijke probleem: aan de pijn/leegte in jezelf. Op een gegeven moment raak je moe van dat heen en weer gezwaai tussen hoogte- en dieptepunten. Of je ziet in dat het uiteindelijk absoluut zinloos is om ervoor te blijven vluchten. Een van die twee. Het is dan dat je serieus gaat onderzoeken wat die pijn is en in welke mate je in staat bent het te verdragen.
En wat blijkt dan... Die pijn is heel goed te verdragen. Sterker nog, het is absoluut verdraagbaar op élk moment, hoe intens de pijn ook is. Het is alleen zo, dat als je gelooft dat het dat niet is, dát jouw ervaring zal zijn. Als je denkt dat de pijn overweldigend is, dan zul je erdoor overweldigd worden. Het is dus een kwestie van vertrouwen in dat je het kunt verdragen. Is dat vertrouwen er, dan gebeurt er (sneller dan je verwacht) iets heel bijzonders. Dan verandert de perceptie van de pijn op zo'n manier dat het eerst draaglijk wordt en daarna zelfs prettig. En daarna zelfs zéér prettig. Het is rond dat moment dat je ziet dat je je pijn aan het transformeren bent. Je voelt dat de pijn (voornamelijk gevoeld in de regio van je hart) minder solide wordt en uiteindelijk zelfs uiteen valt en plaats maakt voor een gelukzalig sereen gevoel van ruimtelijkheid.
Onze perceptie is verkeerd. Het probleem is intern, maar we zoeken de oplossing extern. We kijken als het ware precies in de verkeerde richting. Een weleens gebruikte metafoor hiervoor is die van de maan en de zon. Stel jezelf voor dat jij de maan bent, maar je kijkt weg van de zon. Jouw perceptie is de dark side of the moon. Alles wat je ziet is gehuld in duisternis/schaduw. Maar wat is het dat de schaduw werpt? Natuurlijk, het is jezelf die de schaduw werpt. Het is donker aan de andere kant van de maan, omdat de maan zelf in de weg staat van het (zon)licht. Wat doe je dus om het licht te zien? Je realiseert je dat het licht van de andere kant komt! Maar op het moment dat je dat doet, is daar de pijn. Sterker nog, de pijn is het effect van het licht op jouw duisternis. We moeten het oordeel dat deze pijn verkeerd is dus zien te veranderen in het oordeel dat dit juist goed is. Het moment dat je je pijn voelt, schijn je er namelijk je licht op en dat licht is niets anders dan bewustzijn. De pijn ís de bewustwording ervan. Het probleem is dat er maar weinigen zijn die hun licht er zo lang op schijnen dat het de duisternis kan penetreren. Bijna iedereen vlucht voor dit licht. De gebruikte metafoor is niet perfect. In ons is er niet echt sprake van 1: een licht dat op 2: iets anders geschenen moet worden. Het is nóg simpeler dan dat. Zoals gezegd ís de pijn de bewustwording. Het “licht” ís het kennen van de “duisternis”.
Nog een toepasselijke metafoor dan. Er is een oud verhaal uit het verre oosten over een bedelaar die op een kist zit. Dan loopt er een Zenmeester voorbij en de bedelaar vraagt de man om een aalmoes. De Zenmeester geeft hem niets, maar vraagt of de bedelaar ooit in de kist heeft gekeken waar hij op zit. De bedelaar zegt dat hij altijd op deze kist heeft zitten bedelen en dat hij deze gebruikt als stoel. "Maar heb je ooit in de kist gekeken?" vraagt de meester. "Nee" zegt de bedelaar. "Waarom kijk je niet een keertje wat er in de kist zit waar je al die tijd op hebt zitten bedelen?" antwoordt de meester. De bedelaar staat op van de kist en begint sceptisch de bovenkant van de kist los te maken en tilt dan het deksel op. Tot zijn ontsteltenis zit de kist tot de nok toe vol met gouden munten. Al deze tijd heeft de man zijn rijkdom als een last meegezeuld en gedacht dat hij arm was... (excuses als dit verhaal niet helemaal klopt met het origineel, mijn internet ligt er op het moment af, dus ik kan hem niet opzoeken)
Deze metafoor sluit aan op die van de maan en de zon, in de zin dat onze perceptie niet klopt. We zoeken in de wereld naar kruimeltjes van geluk terwijl er in ons een onophoudelijke bron van geluk is. Een onmetelijk diepe bron van gelukzaligheid. Maar omdat we daar niet durven kijken, denken we dat we arm zijn in gelukzaligheid en dat de wereld ons dat moet geven dat we zelf niet hebben. En ook hier is de metafoor ondanks zijn simpelheid gecompliceerd vergeleken bij onszelf. Die bron van geluk hebben we namelijk niet, die zijn we. We zijn waar we al die tijd naar op zoek zijn, ieder van ons.
De meeste mensen zien niet dat het zo werkt. Heel weinig mensen zien helder dat het zo werkt en geven daarop hun zoektocht naar geluk in de wereld compleet op. En weer anderen zien dat het zo werkt, maar vallen alsnog weer duizenden keren voor de allure van de wereld. Vallen terug in het najagen van de high en daarna de onoverkomelijke low die weer leidt tot het najagen van de volgende high. Dit is niet iets dat je kunt rationaliseren met je verstand, maar wat je moet zien met de totaliteit van je wezen. Dit kán een lang proces zijn van vallen en opstaan. Misschien vind je het allemaal zweverige bullshit. Misschien doet het je overwegen dat je perceptie wellicht niet klopt. Hoe dan ook, ik had het gevoel dat ik dit even kwijt moest hier...
#15
Bedankt voor jullie reacties 😊zal van de week even op mn gemak gaan lezen
#16
Ik moet altijd iets hebben, eerst blowen toen pillen, toen pep, toen coke en nu weer pep.. Oja alcohol niet te vergeten, ben ik ook niet vies van om zacht uit te drukken... vooral in die coke tijd zoop zo een fles vodka weg.. Met pep op drink ik heel weinig alcohol, dus vind dat ook nogal een tricky gedachte wat daarin gaat gebeuren...
Door dit stukje denk ik ook dat je serieus moet gaan kijken hoe je een pauze kan nemen. Jezelf terugvinden en weer leren dat het zonder ook leuk kan zijn.
Ik zie het mezelf typen en ik denk tegelijkertijd; serieus, ga je dat echt zeggen?!
#17
Klinkt zo vermoeiend😫
#18
Ha ja. Je zal ook zeker naar de kliote gaan!Klinkt zo vermoeiend😫
Al die jaren huppelepup zal zeker niet in een weekje slecht poepen opgelost zijn...
#19
Deze kwam misschien wat hard over nu ik het even terug lees. Sorry voor dat...Ha ja. Je zal ook zeker naar de kliote gaan!
Al die jaren huppelepup zal zeker niet in een weekje slecht poepen opgelost zijn...![:sunglasses:]()
#20
Thanks, maarja de waarheid is hard😅Deze kwam misschien wat hard over nu ik het even terug lees. Sorry voor dat...