anyway, ik heb een vraagje voor de medestoppers. Denken jullie dat een wietverslaving eeuwig blijft, en dat je dus nooit meer een joint meer mag aanraken omdat je dan heel waarschijnlijk weer hervalt, of denken jullie dat je na een verslaving terug een 'use but not abuse' kunt meemaken? en zo ja, hoe lang stop je dan het best?
Ik ben nu ongeveer 3-4 maanden gestopt. Ik kan uit eigen ervaring zeggen dat het 'verlangen' wel minder wordt over het algemeen. Er zijn nog wel momenten waar ik merk dat ik een joint wil roken. soms 's ochtends is het t eerste waar ik aan denk. Dit is na verloop van tijd een stuk minder geworden. Van de typische momenten als ik heel de dag allemaal 'nuttige' dingen heb gedaan en thuis kom, heb ik nog steeds het verlangen om een joint op te steken.
Omdat het een stuk 'moeilijker' (tussen aanhalingstekens, omdat het eigenlijk helemaal niet moeilijk is. Dit is wat ik mezelf wijsmaak) was om ervan af te blijven in het begin dan nu, ben ik gaan denken dat ik nooit meer een joint op zal steken. Ik wil het mezelf gewoonweg niet moeilijker maken dan het is. De realisatie dat ik echt niet voor niets de beslissing heb gemaakt om te stoppen helpt hierin.
Ik denk dat de redenering dat je wel weer een jointje op kan steken, als je lang genoeg gestopt bent, simpelweg een gedachte is gevoed uit je verslaving. (waar ik het in mijn eerste artikel over heb gehad). Zo heb ik nu de redenering ontwikkeld als ik mijn leven weer helemaal 'op de rit' heb ik wel weer een joint op mag steken. De vraag is echter waarom zou ik dat dan doen? Waarom zou ik een risico lopen dat het ervan afblijven weer moeilijker wordt? Zo leuk is het blowen niet. Dingen doen die je leuk vindt zijn leuk, niet het blowen zelf.
Roken en drugs zijn voor mij persoonlijk twee hele andere middelen en roken zie ik in principe als niets en drugs als wie ik ben en waar ik mezelf in kan vinden.
Ik ben van mening dat roken net zo goed een drug is. Blowen was voor mij ook een combinatie aan tabak/nicotine en hasj/THC verslaving. Dat was een van de redenen dat ik met beide gestopt ben. De hoofdreden was omdat ik mij realiseerde dat roken en blowen helemaal niet meer voordelen hebben dan het nadelen heeft. De rook verslaving was makkelijker te tackelen dan de blow verslaving.
Deze redenering is heel herkenbaar voor mij: 'drugs zie ik als wie ik ben en waar ik mezelf in kan vinden'. Deze redenering is naar mijn mening een klassiek voorbeeld hoe drugs rationaliteit aan kunnen tasten. Hoezo kan drugs bepalen wie jij bent? Eigenschappen van jou als persoon bepalen wie jij bent. Jij kunt deze eigenschappen zelf veranderen, als je dat wilt. drugs heeft ook invloed op deze eigenschappen. Zoals ik mezelf wijsmaakte dat ik nu eenmaal niet zo sociaal was en verlegen. Dit kwam puur uit het feit dat ik heel de dag zat te blowen.
De gedachte dat je jezelf kan vinden in blowen komt voort uit het feit dat je jezelf (tijdelijk) heerlijk denkt te voelen als je stoned bent, omdat je in feite je kop in het zand stopt. Ik blowde omdat ik dacht dat ik het fijn en heerlijk vond. De reden waarom ik het fijn en heerlijk vond was omdat ik de problemen tijdelijk negeerde. Het is een cliché, en niet voor niets.
Je afkeer tegen Allen Carr kan ook goed voortkomen uit je verslaving, omdat je gedachten door je verslaving er alles aan doen om oorzaken van je verslaving en de realisatie dat je verslaafd bent / te relativeren/ belachelijk te maken/ te ontkennen
Nu zit ik dus te overwegen om mijn blowen misschien aan te pakken terugschroeven naar enkel voor het slapen. Het is teveel van mezelf gevraagd om te stoppen maar wat ik me nu afvraag zijn hier mensen die door minderen hebben gemerkt dat de kwaliteit van leven beter wordt.
blijkbaar ben je je al gaan realiseren dat blowen een negatieve invloed heeft op je leven. Anders had je immers niet besloten te gaan minderen. Ik heb heel vaak geprobeerd te minderen. Althans het voornemen gehad te minderen. Dit is ten eerste uiteindelijk (op lange termijn) nooit gelukt en ten tweede had het bij mij niet echt noemenswaardige effecten. De effecten die volledig stoppen op mij hadden op korte termijn en nu ook op lange termijn zijn echter zeer noemenswaardig. op korte termijn merkte ik dat ik veel beter sliep, veel helderder was, veel kritischer was en veel, veel meer gedaan kreeg. Om de woorden van rick aan te halen
Ik merk ook dat shit zaken etc, erg enorm heb lopen uitstellen.. sinds ik gestopt ben doe ik die shit gewoon direct en loop je niet de heletijd met zo'n berg werk waar je je druk om kan maken.
Op lange termijn merk ik nu dat ik in 3 maanden tijd meer heb bewerkstelligd dan dat ik in 5 jaar tijd eerder had. De kritische en heldere houding hebben tot gevolg dat mijn zelfvertrouwen terug is gekomen. Ik maakte mijzelf altijd wijs dat ik vol van zelfvertrouwen was, terwijl dit in feite niet waar was. Nu merk ik het verschil. Op sociaal gebied merk ik dit heel goed.
Waarom zou je niet gewoon eens een half jaar stoppen en kijken hoe het is? Wat heb je te verliezen? Je zult zien dat drugs jou als persoon niet bepaalt. Jij bepaalt jouw persoon.