Mindfuck me harder: ernstig verslaafd aan Concerta (amfetamine)

Fairflower zei:

Idd...gevoelens komen erg hard terug boven en zijn echt een reden om te stoppen i p v ze opnieuw te verdoven, ook al zijn ze onaangenaam. Anders blijf ik verdoofd in een onaangename situatie zitten. Beter echt uit de situatie stappen.

Klik om te vergroten...

Mindless zei:

Je slikt nu hele concerta in 1 keer en dat ga je dan afbouwen? Weet je al op wat voor termijn precies?

Klik om te vergroten...

Fairflower zei:

Ik begrijp goed wat je zegt, toch heb ik heel ernstige twijfels/angsten omtrent het aankunnen/verdragen van mijn gevoelens al ben ik er sterker in geworden. Misschien maak ik mezelf dingen wijs omdat ik verslaafd ben en ben ik inderdaad erg bang voor het onbekende.

Ik denk dat ik de stap toch maar es ga zetten richting een veilige afkickkliniek of setting voor dubbeldiagnose, terug gaan naar gebruik gaat altijd

Klik om te vergroten...

Mindless zei:

Daarom is het denk ik zo belangrijk om zo snel mogelijk te leren nuchter content te zijn, voldoening te voelen. Al zijn dit eerst maar hele spaarzame momenten. Als je tenminste maar wéét dat het mogelijk is. Waar ik het in het andere topic over had: door de confrontatie met je problemen nuchter aan te gaan, leer je dat je daartoe in staat bent. Dat op zichzelf geeft al enorme voldoening en ook hoop.

Het gevoel dat je nog niet diep genoeg gevallen bent om echt 100% te willen stoppen, komt omdat je (nog) niet ziet dat er licht aan het eind van de tunnel is. Omdat je niet weet dat je je nuchter ooit wel echt goed zult voelen blijf je liever bij het oude, dat tenminste bekend en op een soort kromme manier vertrouwd is, ook al is het compleet destructief. De geest denkt: beter dat, dan het onbekende. Maar dit is een valse gedachte. Dat de geest het niet kan zien, betekent niet dat het er niet is.

Naast discipline om te stoppen zou ik als ik jou was dus ook echt bezig gaan met die nuchtere directe confrontatie van je gevoelens. En zo beetje bij beetje leren dat je daar zelfstandig zonder hulpmiddelen mee kunt dealen. Maakt niet uit als dat eerst maar een paar seconden is. Met oefening wordt dat beter en je hoop dat er überhaupt licht aan het eind van de tunnel is, zal zich gaan ontwikkelen. En op een gegeven moment ervaar je het licht (het geluk in je) zelf. En zal dat beetje bij beetje je nieuwe thuis worden. Heb je dát, dan zal er steeds minder fundering zijn voor een verslaving om zichzelf op te bouwen

Klik om te vergroten...

Martinus zei:

Je heb dus last van je emoties omtrent het last hebben van je emoties.

Ik denk dat de enige uitweg is om je angst te confronteren. Anders blijf je in die feedback loop vast zitten. Probeer het gewoon. En als het fout gaat. Dan probeer je het nog een keer. Het process van leren is er een van vallen en opstaan. Hoe wil je er anders uit ontsnappen? Door gaan met wat je nu doet? Een ander middel zoeken als vervanger?

Klik om te vergroten...

Kwatzakottel zei:

“We either make ourselves miserable, or we make ourselves strong. The amount of work is the same.”​

― Carlos Castaneda

Klik om te vergroten...

Fairflower zei:

Het lijkt me eigenlijk ongelooflijk bevrijdend om te geloven dat ik zonder middelen zou kunnen en toch met mijn gevoelens kan omgaan...ik zie ook met het hier neer te schrijven dat dat de oplossing is...Dank je voor de replieken!!!! Van mensen met ervaring neem je toch al wat meer aan hé . Ik denk dat ik eigenlijk wel wil stoppen, maar angst me tegenhoudt en me in deze vicieuze cirkel houdt...tijd om eruit te stappen, liefst wel met een opname denk ik.

Klik om te vergroten...

Fairflower zei:

Hierin leg je eigenlijk uit waarom je dan gelukkiger wordt, omdat je liefde kan ervaren voor jezelf en anderen, waarschijnlijk door de realiteit en anderen en jezelf te aanvaarden hoe ze zijn of te aanvaarden wat je nu eenmaal niet kan veranderen...ik wil eigenlijk "gebreken" van mezelf corrigeren via gebruik, ik vind mezelf bv traag, ik wil graag heel mager zijn,.............

Ik heb het altijd gewantrouwd als herstellende verslaafden begonnen over het geluk dat ze vonden, maar ik begin het toch een klein beetje te vatten. Ik ben niet ongelukkig, maar onderander mezelf aanvaarden is geen gemakkelijke

Klik om te vergroten...

Mindless zei:

We hebben als mensen allemaal die angst voor het onbekende. We hebben de neiging om een comfortzone te creëren en daarin te gaan leven. Dit vergt dus ook daadwerkelijk moed, om dan tóch je angsten/twijfels onder ogen te komen. In het begin is het 100% moed, dan wanneer je de confrontatie vaker hebt gepraktiseerd, krijg je vertrouwen en neemt vertrouwen het over van moed, wat het proces makkelijker maakt. Dan wanneer je genoeg vertrouwen hebt getoond, begin je liefde (voor jezelf) te ervaren en neemt liefde het over van vertrouwen, wat het proces zelfs plezierig maakt!

Dit alles is niet een lineair iets. Je zult in de praktijk wisselen tussen de drie. Maar in grote lijnen zul je steeds meer de contentheid/vrede/gelukzaligheid in jezelf gaan ervaren en de aantrekkingskracht van je verslavingen zal hierdoor afnemen.

Klik om te vergroten...