DrugsForum.nl

01-01-2024, 00:00

Fairflower zei:

Hey lotgenoot, dank voor je reactie en medeleven uit ervaring. Ik denk eigenlijk dat ik wel op het diepste punt ben aangekomen in de zin dat ik werkelijk geen keuze heb: of

1) ik neem meer Concerta s en dat is veel te gevaarlijk aangezien ze te kort werken en dus nauwelijks nog voor verlichting zorgen waarop wel een immense craving volgt. Hierdoor heb ik de rest die ik nog had weggedaan aangezien ik me zwaar zou overgedoseerd hebben als ik nog enigszins toegaf aan de cravings. Ik blijk ook belange niet meer zoveel Concerta aan te kunnen als ik kon, mijn lichaam reageert er heel slecht op en bij mijn voorlaatste herval ben ik al naar de dokter geweest voor zware pijn op de borst, gisteren ging het weer die richting uit. Dit nadat ik al een paar maanden terug met een zware overdosering van 28 Concerta s van 36 mg (ja hoor, op 1 dag zoveel Concerta binnenwerken kon toen) op spoed belandde en dit was in die periode niet mijn enige spoedbezoekje wegens oppeppers. Toegeven aan de craving gaat naar een heel bitter einde.
2) ik kauw elke ochtend 1 Concerta kapot die ik haal bij de apotheker en zie 3 uur daarvoor ontzettend af, heb heel even verlichting en zie dan weer voor de rest van de dag af van cravings en ander afzien wat het ook moge zijn (geestelijke afkick?) en ga dus telkens op en neer. Het uitwerken van de Concerta gaat pijlsnel, dus van een even goede draaglijke stemming naar een diep dal
3) ik neem de Concerta in zijn geheel en zie af, maar heb gelukkig niet echt het gevoel van cravings. Dit ben ik nu terug aan t doen, ik heb dit de laatste keer 4 dagen volgehouden, het kleurenpalet aan emoties was groot (met methylfenidaat of hoge doseringen lijkt t leven simpel: zwart wit), lachen en wenen tegelijk, vooral heel veel wenen, chaos, nauwelijks nog in staat te functioneren...

Ik heb geen andere optie dan keuze 3 of gewoon stoppen met Concerta. Tenzij ik mezelf graag onder de grond wil en dat is gelukkig niet zo.

Ik houd vol zo goed en zo kwaad ik kan om Concerta niet meer te kauwen, ik zie vreselijk af, maar het komt wel goed.

Klik om te vergroten...

ok, mooi dan is er vanaf nu alleen nog maar een weg uit, kleine stapjes, ik raad je vooral aan om naar je emoties te kijken. niet onderdrukken, vind vrienden waarbij je je emoties kan en mag uiten. als je boos ben, wees boos, als je verdrietig bent, wees verdrietig. ga er vol in en laat het toe.

01-01-2024, 00:00

#17

Fairflower zei:

Ik denk dat ik nog niet echt aan willen stoppen toe ben, of niet echt. Ik ben gefrustreerd dat ik niet aan meer kan geraken van mijn lievelingsgoedje en gefrustreerd dat het niet meer werkt als voorheen...dat zijn redenen om te stoppen, maar is dat eigenlijk wel willen stoppen? Ik denk soms dat ik gewoon nog niet diep genoeg gevallen ben...

Klik om te vergroten...

Daarom is het denk ik zo belangrijk om zo snel mogelijk te leren nuchter content te zijn, voldoening te voelen. Al zijn dit eerst maar hele spaarzame momenten. Als je tenminste maar wéét dat het mogelijk is. Waar ik het in het andere topic over had: door de confrontatie met je problemen nuchter aan te gaan, leer je dat je daartoe in staat bent. Dat op zichzelf geeft al enorme voldoening en ook hoop.

Het gevoel dat je nog niet diep genoeg gevallen bent om echt 100% te willen stoppen, komt omdat je (nog) niet ziet dat er licht aan het eind van de tunnel is. Omdat je niet weet dat je je nuchter ooit wel echt goed zult voelen blijf je liever bij het oude, dat tenminste bekend en op een soort kromme manier vertrouwd is, ook al is het compleet destructief. De geest denkt: beter dat, dan het onbekende. Maar dit is een valse gedachte. Dat de geest het niet kan zien, betekent niet dat het er niet is.

Naast discipline om te stoppen zou ik als ik jou was dus ook echt bezig gaan met die nuchtere directe confrontatie van je gevoelens. En zo beetje bij beetje leren dat je daar zelfstandig zonder hulpmiddelen mee kunt dealen. Maakt niet uit als dat eerst maar een paar seconden is. Met oefening wordt dat beter en je hoop dat er überhaupt licht aan het eind van de tunnel is, zal zich gaan ontwikkelen. En op een gegeven moment ervaar je het licht (het geluk in je) zelf. En zal dat beetje bij beetje je nieuwe thuis worden. Heb je dát, dan zal er steeds minder fundering zijn voor een verslaving om zichzelf op te bouwen.

01-01-2024, 00:00

#20

Mindless zei:

Daarom is het denk ik zo belangrijk om zo snel mogelijk te leren nuchter content te zijn, voldoening te voelen. Al zijn dit eerst maar hele spaarzame momenten. Als je tenminste maar wéét dat het mogelijk is. Waar ik het in het andere topic over had: door de confrontatie met je problemen nuchter aan te gaan, leer je dat je daartoe in staat bent. Dat op zichzelf geeft al enorme voldoening en ook hoop.

Het gevoel dat je nog niet diep genoeg gevallen bent om echt 100% te willen stoppen, komt omdat je (nog) niet ziet dat er licht aan het eind van de tunnel is. Omdat je niet weet dat je je nuchter ooit wel echt goed zult voelen blijf je liever bij het oude, dat tenminste bekend en op een soort kromme manier vertrouwd is, ook al is het compleet destructief. De geest denkt: beter dat, dan het onbekende. Maar dit is een valse gedachte. Dat de geest het niet kan zien, betekent niet dat het er niet is.

Naast discipline om te stoppen zou ik als ik jou was dus ook echt bezig gaan met die nuchtere directe confrontatie van je gevoelens. En zo beetje bij beetje leren dat je daar zelfstandig zonder hulpmiddelen mee kunt dealen. Maakt niet uit als dat eerst maar een paar seconden is. Met oefening wordt dat beter en je hoop dat er überhaupt licht aan het eind van de tunnel is, zal zich gaan ontwikkelen. En op een gegeven moment ervaar je het licht (het geluk in je) zelf. En zal dat beetje bij beetje je nieuwe thuis worden. Heb je dát, dan zal er steeds minder fundering zijn voor een verslaving om zichzelf op te bouwen.

Klik om te vergroten...

Ik begrijp goed wat je zegt, toch heb ik heel ernstige twijfels/angsten omtrent het aankunnen/verdragen van mijn gevoelens al ben ik er sterker in geworden. Misschien maak ik mezelf dingen wijs omdat ik verslaafd ben en ben ik inderdaad erg bang voor het onbekende.

Ik denk dat ik de stap toch maar es ga zetten richting een veilige afkickkliniek of setting voor dubbeldiagnose, terug gaan naar gebruik gaat altijd

Mindfuck me harder: ernstig verslaafd aan Concerta (amfetamine)

Een reactie plaatsen