@De Zandman Ik waardeer jouw houding naar je moeder, absoluut waardevol en ik ben jaloers op hoe dat dat voor jou blijkbaar voelt.
Noot : mijn moeder, vrede zij met haar, is al 14 jaar overleden..
Zij was 90 jaar, en maaide het gras zelf, al was zij 90, er zijn maar weinig mensen, die ik ken, die zo goed waren ( voor anderen) dan zij.
Zij cijferde zichzelf altijd weg, en dit heeft haar het leven gekost.
zij werd ziek, maar ging niet naar de ha.
Daardoor werd haar ziekte terminaal, en dat liep verkeerd af.
Ik mis haar nog steeds.
ditzelfde geldt voor mijn vader, deze stierf 5 maanden eerder, in mijn armen.
Dat vergeet ik dus nooit meer. Nee.
Verder,
Iedereen uit mijn familie is overleden by the way.
Ik ben de laatste der Mohicanen.
Als ik er niet meer ben, sterft er een hele tak van de stamboom af.
Al boeit mij dit totaal niet..
Edit.
Ik heb de tekst die hier stond toch maar weggenomen.
Te kenmerkend.
Te direct.
Deze tekst was 100% de waarheid, soms moet je zwijgen...
Iig: Unbeschreiblich weiblich, zou Nina Hagen zeggen!
Ga daar maar eens aanstaan!
Als die knaap laten we zeggen straks 15, 17 jaar oud is, ik ben benieuwd hoe dat de goede richting uit kan blijven gaan...
Kan je je bijvoorbeeld situaties voorstellen waarin een moeder schade toebrengt aan haar kinderen? Onbewust of bewust?
noot: ja. Ik Helaas wel.
denk hier eens over na:
Een moeder, die verslaafd is aan de horse, vindt die horse belangrijker, dan de voogdij over haar Kids te behouden.
Zo sterk is die verslaving!
En: sexueel misbruik.
dat zijn niet altijd die oudere, vieze mannen. Nee.
helaas niet.
Het loopt weleens anders.
totaal anders, dan dat je gewenst had..
En deze loyaliteit die gevoeld wordt voor moeders, geldt die ook voor vaders? Zit daar verschil in?
Noot: volgens mij wel.
Hierover zijn de meningen verdeeld, en ik heb mijn visie daarop al in dit topic neergezet.
(Waar ik overigens bij blijf).