#1
Ik heb weleens slaapverlamming gehad. Alleen dat ik me niet kon bewegen, niet dat ik paranormale dingen zag of zo. Nu al heel lang niet gehad, gelukkig ook niet na mdma of andere drugs, waarna het vaker voor schijnt te komen.Guys, volgens mij zijn we aan het chatten in fora, ik trek me terug om hier allemaal wat verder over na te denken.
Ik ben wel heel benieuwd wat @Mindless hier over vind?
Er wordt over gezegd dat de geest wakker wordt, terwijl het lichaam nog slaapt. Ik denk dat de geest ook nog half in de droomwereld is en half in de "realiteit", zodat beide in elkaar overlopen. En de beelden zullen dan denk ik vaak van duistere aard zijn omdat veel mensen zeer angstig zijn op dat moment. Tenminste dat is mijn interpretatie van hoe slaapverlamming werkt.
Eigenlijk wel. En een hele krachtige vorm ervan denk ik. Je Zen behouden onder optimale omstandigheden is 1 ding, maar dat doen tijdens bijvoorbeeld hevige pijn is een tweede. Dit praktiseren heeft mij getoond hoe krachtig meditatie werkelijk is. Er is geen situatie die je niet kunt accepteren, het enige dat zegt van niet zijn je eigen gedachten. Waarom zou je je slaapverlamming niet kunnen accepteren in het moment. Het feit is al gaande, dus je kunt dat erkennen of er tegen vechten.Als je weet dat je slaapverlamming hebt, en je er niet gek door laten maken maar accepteerd is dat niet gelijk instant meditatie?
Veel mensen hebben het wel leren accepteren en vinden het soms zelfs erg interessant om te beleven. Misschien kun je proberen om het niet meer te zien als per definitie eng, maar als fascinerend of zo? Oefenen met moeilijke/nare dingen te accepteren is altijd een goed iets voor je (spirituele) ontwikkeling denk ik.Nee, het is meer alsof je in coma ligt en alleen je hersenen werken nog. Je kunt je niet bewegen, je kunt niet schreeuwen en al helemaal niet accepteren dat het zo is want het is onwijs eng.