#1
Hallo allemaal,
Ik was nieuwsgierig of er mensen waren die dezelfde ervaringen hadden met de afkick van alcohol als ik had, omdat m'n huisarts het eerst afschoof op 'gewoon griep', maar ik denk zelf niet dat ik 'gewoon' de griep had.
Het is alweer een tijdje geleden ondertussen, 2 februari dit jaar om precies te zijn, en ik erkende toen nog niet helemaal dat ik een probleem had maar ik dronk al maandenlang dagelijks, en ook wel een behoorlijke hoeveelheid. Die nacht ging ik opstap met wat vrienden, was erg gezellig, tijdens het stappen dronk ik altijd minder dan als ik zelf in m'n eentje in m'n woonkamer zat met drank. Normaalgesproken zou ik na het stappen dan ook in m'n eentje doorgaan met feesten aka drinken, maar deze nacht liep het wat anders waardoor ik dat niet gedaan had.
De volgende dag met zo'n 3 uur slaap op zak naar m'n werk gegaan, op het begin was er eigenlijk niks aan de hand behalve de brakheid en vermoeidheid natuurlijk maar dat was ik ondertussen welk gewend geraakt, maar na 2 uur ongeveer begon ik steeds voor een paar seconden mijn zicht te verliezen, en uiteindelijk zag ik allemaal soort van 'krassen' in het scherm waar de bestellingen op binnen komen. En ik wist dat die er niet echt zaten, dus ik raakte helemaal in paniek van het feit dat ik dingen zag die er niet waren. Ik begon me ook steeds slechter te voelen, duizelig en helemaal gederealiseerd van alles, alsof ik er niet Ă©cht bij was en alle controle verloor over mijn lichaam en omgeving. Het is een beetje moeilijk te omschrijven merk ik, maar flink scary was het zeker.
Gelukkig heb ik een hele aardige baas die meteen kwam, en ik kon naar huis. Thuis in bed gaan liggen, quetiapine genomen die ik nog had liggen, ik was ondertussen ook flink aan het trillen en nog steeds gederealiseerd van alles maar vooral de angstgevoelens zaten ook erg hoog wat het natuurlijk niet echt beter maakte.
De volgende dag dacht ik 's morgens eerst dat het allemaal over was, maar al snel kickte alles nĂłg harder in dan de dag ervoor. Trillen, stroomschokjes door mijn lichaam, oorsuizen, gederealiseerd en door dat alles pure paniek. Uiteindelijk de huisarts gebeld die me oxazepam voorschreef wat wel een beetje geholpen heeft. De rest van de week vooral behoorlijk ziek geweest en het gevoel alsof ik niet op aarde was, maar het ergste was in ieder geval achter de rug.
Vanaf dat moment dan ook helemaal gestopt met alcohol drinken, het heeft nog een paar weken geduurd voor ik me niet meer gederealiseerd en extreem angstig voelde, maar uiteindelijk ging het thank god over en alles voelt weer als vanouds. Zo goed als dan, want ik heb sindsdien wel dat ik heel snel in de angst schiet bij kleine dingetjes zoals bijvoorbeeld hartkloppingen of oorsuizen.
Deze hele ervaring was echt een hell, daarom dus ook gestopt met alcohol drinken, maar ik merk wel heel erg dat 'om deze reden stoppen' niet heel erg makkelijk is omdat het voelt als 'ik mag niet meer drinken' ipv 'ik wil niet meer drinken'. Ik heb al bij een paar verschillende verslavingshulp instanties hulp gezocht omdat ik merk dat het me echt heel veel moeite kost om sober te blijven, maar ik word steeds afgewezen omdat ze bijvoorbeeld denken dat ik een psychose had en ze dat te complex vinden, of omdat ik ook de diagnose anorexia heb en ze dat dan weer te complex vinden, of omdat ze persee willen dat ik in opname ga en ik dit eigenlijk liever niet wil.
En daarnaast was ik dus ook nieuwsgierig of anderen dit ook ervaren hebben toen zij stopten en/of minderden met alcohol drinken? Is dit een 'normale' alcohol afkick? (Kan me ook voorstellen dat het bij iedereen anders gaat maar ik heb zelf gewoon echt geen idee) Enn ik wil deze ervaring ook graag loslaten want het blijft maar door m'n hoofd spoken en ik blijf ergens toch wel bang dat t 'opeens' weer gebeurt, dus ik wil het ook gewoon beter begrijpen zodat ik het hopelijk los kan laten.
Een iets langer verhaal geworden dan ik eigenlijk wilde, maar bedankt voor het lezen iig!![:grimacing:]()
Ik was nieuwsgierig of er mensen waren die dezelfde ervaringen hadden met de afkick van alcohol als ik had, omdat m'n huisarts het eerst afschoof op 'gewoon griep', maar ik denk zelf niet dat ik 'gewoon' de griep had.
Het is alweer een tijdje geleden ondertussen, 2 februari dit jaar om precies te zijn, en ik erkende toen nog niet helemaal dat ik een probleem had maar ik dronk al maandenlang dagelijks, en ook wel een behoorlijke hoeveelheid. Die nacht ging ik opstap met wat vrienden, was erg gezellig, tijdens het stappen dronk ik altijd minder dan als ik zelf in m'n eentje in m'n woonkamer zat met drank. Normaalgesproken zou ik na het stappen dan ook in m'n eentje doorgaan met feesten aka drinken, maar deze nacht liep het wat anders waardoor ik dat niet gedaan had.
De volgende dag met zo'n 3 uur slaap op zak naar m'n werk gegaan, op het begin was er eigenlijk niks aan de hand behalve de brakheid en vermoeidheid natuurlijk maar dat was ik ondertussen welk gewend geraakt, maar na 2 uur ongeveer begon ik steeds voor een paar seconden mijn zicht te verliezen, en uiteindelijk zag ik allemaal soort van 'krassen' in het scherm waar de bestellingen op binnen komen. En ik wist dat die er niet echt zaten, dus ik raakte helemaal in paniek van het feit dat ik dingen zag die er niet waren. Ik begon me ook steeds slechter te voelen, duizelig en helemaal gederealiseerd van alles, alsof ik er niet Ă©cht bij was en alle controle verloor over mijn lichaam en omgeving. Het is een beetje moeilijk te omschrijven merk ik, maar flink scary was het zeker.
Gelukkig heb ik een hele aardige baas die meteen kwam, en ik kon naar huis. Thuis in bed gaan liggen, quetiapine genomen die ik nog had liggen, ik was ondertussen ook flink aan het trillen en nog steeds gederealiseerd van alles maar vooral de angstgevoelens zaten ook erg hoog wat het natuurlijk niet echt beter maakte.
De volgende dag dacht ik 's morgens eerst dat het allemaal over was, maar al snel kickte alles nĂłg harder in dan de dag ervoor. Trillen, stroomschokjes door mijn lichaam, oorsuizen, gederealiseerd en door dat alles pure paniek. Uiteindelijk de huisarts gebeld die me oxazepam voorschreef wat wel een beetje geholpen heeft. De rest van de week vooral behoorlijk ziek geweest en het gevoel alsof ik niet op aarde was, maar het ergste was in ieder geval achter de rug.
Vanaf dat moment dan ook helemaal gestopt met alcohol drinken, het heeft nog een paar weken geduurd voor ik me niet meer gederealiseerd en extreem angstig voelde, maar uiteindelijk ging het thank god over en alles voelt weer als vanouds. Zo goed als dan, want ik heb sindsdien wel dat ik heel snel in de angst schiet bij kleine dingetjes zoals bijvoorbeeld hartkloppingen of oorsuizen.
Deze hele ervaring was echt een hell, daarom dus ook gestopt met alcohol drinken, maar ik merk wel heel erg dat 'om deze reden stoppen' niet heel erg makkelijk is omdat het voelt als 'ik mag niet meer drinken' ipv 'ik wil niet meer drinken'. Ik heb al bij een paar verschillende verslavingshulp instanties hulp gezocht omdat ik merk dat het me echt heel veel moeite kost om sober te blijven, maar ik word steeds afgewezen omdat ze bijvoorbeeld denken dat ik een psychose had en ze dat te complex vinden, of omdat ik ook de diagnose anorexia heb en ze dat dan weer te complex vinden, of omdat ze persee willen dat ik in opname ga en ik dit eigenlijk liever niet wil.
En daarnaast was ik dus ook nieuwsgierig of anderen dit ook ervaren hebben toen zij stopten en/of minderden met alcohol drinken? Is dit een 'normale' alcohol afkick? (Kan me ook voorstellen dat het bij iedereen anders gaat maar ik heb zelf gewoon echt geen idee) Enn ik wil deze ervaring ook graag loslaten want het blijft maar door m'n hoofd spoken en ik blijf ergens toch wel bang dat t 'opeens' weer gebeurt, dus ik wil het ook gewoon beter begrijpen zodat ik het hopelijk los kan laten.
Een iets langer verhaal geworden dan ik eigenlijk wilde, maar bedankt voor het lezen iig!