Ik vind het hele relatie gedoe maar vreemd.
Sowieso geloof ik dat je aanleg tot vreemdgaan ook deels een natuurlijk iets is.
Relaties zijn vaak een gok denk ik, gokken of je partner een sterker "gezinnetje stichten/verzorgen/beschermen"-instinct heeft tegenover het "de beste vader voor mijn kind vinden/zo veel mogelijk nakomelingen maken"-instinct heeft.
Daarom denk ik dat ik relaties graag erg luchtig wil bekijken en ook zo de nodige vrijheid wil hebben daarin, juist omdat ze voor mij een momentopname zijn, een (hopelijk) fijne herinnering voor de verzameling en een leermoment.
Helaas lukt dit niet altijd, gezien ik soms de neiging heb om (net zoals Mindgamer?) op foute vrouwen te vallen :P (foute mannen weet ik niet, want alle leuke mannen zijn óf hetero, óf een passieve homo (ik wil "het vrouwtje" zijn!
![:(]()
en 2 passieve mensen werkt niet) óf als mens gewoon geen relatiemateriaal.)
Wat Mindgamer ook beschrijft: ik word daar snel afhankelijk van, ze zijn vaak erg krengerig, maar tóch blijf je bij ze.
Ik weet dondersgoed hoe het komt... het zijn vaak sexy vrouwen die dat van zichzelf weten en dat gebruiken, maar nog belangrijker: ze zijn zuinig met complimentjes en positieve feedback.
Dus áls ze dan een keer lief zijn, dan raak je weer helemaal in de wolken en wil je toch bij haar blijven, ondanks dat je eigenlijk van plan was het uit te maken.
Maar goed, vreemdgaan dus: in een monogame relatie is het not-done natuurlijk, polygamie/amourie/morphie ga ik niet eens bespreken, daar draait het maar net om de afspraken die je maakt, daar dien je je ook gewoon aan te houden.
Maar zoals al eerder genoemd is: als je 1 keer om wat voor een reden een misstap maakt en je weet dat deze éénmalig is en je hebt er berouw van, dan zou ik het niet vertellen maar je 'leven beteren'.
Als je geen berouw hebt en/of het wel terecht vindt o.i.d.: wees dan een vent/chick/stoere transgender en verbreek de relatie i.p.v. twijfelachtig of gemeen hem/haar/het aan het lijntje te houden.