misanthrophy zei:
Damn, lang verhaal geworden weer, maar zoals je misschien wel kan lezen zitten dr ook bepaalde frustraties in van nu die niet met mn relatie te maken hebben en dit verhaal schrijven was weer een hele fijne bezigheid, brengt eindelijk weer kalmte in de bovenkamer
![:grin:]()
Sorry voor het lange verhaal dus
en respect voor degene die het WEL helemaal leest en me misschien zelfs tot bepaalde inzichten kan brengen die ik over het hoofd zie of zag, confrontatie equals inspiratie voor mij ![:grin:]()
Begrijpelijk vanaf jou kant...opzich...
Ik heb het ook meegemaakt... vanaf de andere kant...
Mijn vriend was DJ. Heeeeel veeeel aandacht van vrouwen, wat natuurlijk ontzettend goed voor zijn ego was. Op het begin moest ik daarom niks van hem hebben... "player" zit ik toch zeker niet op te wachten... Maar na verschillende pogingen en toen hij met een bos van 45 rode rozen voor me deur stond was ik toch om... ---> dit was 2 maanden later...jaaa twas een volhouder.
Na 2 maanden relatie is hij toch vreemdgegaan... hier kwam ik echter 2 maanden later pas achter. Toen ik hem er voor het eerst mee confroteerde ontkende hij dit. Later toen ik zijn msn-gesprekken had uitgeprint en hij een briefje van me vond + een leeg huis drong het pas door. Jaaaa we woonde zelf samen!
Na veel tranen van zijn kant en hij toegegeven dat het een stomiteit was heb ik hem vergeven... Later gebeurde het nog eens. Ik was er kapot van... Lag om 2 uur s'nachts in bed me af te vragen waar hij nou kon zijn.... Bellen... geen gehoor... op dat moment krijg je zo'n onderbuik gevoel. Toen die thuis kwam gaf hij het toe... hij was bij een andere vrouw geweest... De pijn van dat moment zal ik niet vergeten... alles werd gwn vaag.. kwerd niet boos/moest ook niet huilen. Ik heb tegen hem gezegd dat hij maar een uur moest gaan douchen omdat hij me misselijk maakte en dat ik er niks meer over wou horen...
Ik wou het gewoon niet toegeven en wou het gewoon niet weten. Dacht er ook wel mee om te kunnen gaan. Heb het weggestopt. Wou er voor hem wezen en we konden samen wel "aan dit probleem werken" dit gebeurde nog 2x tot de avond dat ik met mijn vriendinnen op een terrasje zat... We hadden het over onze vriendjes en ik was het zat hem te blijven verdedigen... Ik dacht hij kan op dit moment gewoon weer bezig zijn, ze hadden namelijk op zijn werk zo'n leuk nieuw garderobe meisje.... Dat was het moment dat ik dacht... Hier wil ik toch niet oud mee worden??? Hier wil ik toch geen kinderen mee opvoeden.... In me hoofd hoorde ik al een stem "Mamma, waar is pappa?" Die zit even in de kroeg schat, andere vrouwen te versieren....
Nu 5 maanden verder krijg ik nog smsjes van hem.... Ik was z'n "soulmate" ... Hij zou de wereld draaien als ik hem maar terug zou nemen....
De pijn tijdens de relatie heeft er voor gezorgd dat ik erna geen moment meer over heb hoeven huilen... kwas er gewoon klaar mee...
Nooit meer....
Je kan dus veel zeggen over vreemdgaan, en hoe je er mee om kunt gaan... Maar als je iemand hebt die monogaam is uit zichzelf zal hij of zij het nooit geheel kunnen begrijpen of tollereren... want zo'n relatie wil toch niemand