#1
Ik zal het doen.
Olle
Olle
PDD-NOS vs ADHD
35 antwoorden
4 weergaven
18-5-2026
#2
Juist, ook dingen die voor jezelf wel is wat lastiger kunnen zijn. Daarom is het handig om het op jonge leeftijd te weten zodat je die punten kan verbeteren. Het is niet dat je zal 'genezen' ofzo, maar ik heb er tegenwoordig bijv. zo goed als geen 'last' meer van. Dus het is altijd handig om te weten. En idd de 1e keer duurde het bij mij ook lang, jaren :P 2e keer was omdat diagnose verouderd was, misschien dat het daarom sneller ging ofzo, dunno..BakjeSenseo zei:maar het verklaart wel een hoopo waarom je dingen doet
En idd. Zo'n school is echt een ramp
#3
Dopezilla zei:Nog altijd blijft zij volhouden dat ik ontzettend erge ADHD heb, en gebruikt dit bij alles wat ik fout doe. Ik laat m'n fiets van slot staan, en ik ben 'een chaotische ADHD'er die nooit normaal zal kunnen functioneren.' Dat soort praat. Dit heeft zij altijd al gedaan, ook toen ik nog jong was.
dat is de meest gemaakte opmerking door ouders die niets weten,
zo beschadig je je kind,
zo begint de ellende van een narcist op den top,
dat mix je met ADHD en een vleugje anti ociale stoornissen en je hebt SEMTEX.
#4
TrippyShit zei:Op deze leeftijd.. Je krijgt een paar gesprekjes, wsl een IQ test & dat was het. Dan hebben ze je diagnose klaarliggen. Als je weet wat jouw 'zwakkere' punten zijn, kan je daar zelf wat mee doen. Daar heb je niet persé hulp bij nodig.. Ja als je een jaar of 6/10 bent. Ik heb half jaar op een school gezeten die voor mensen met PDD-NOS was. Het is ten 1e een ramp want meer dan de helft zijn wel echt totaal A-sociale mensen die liever in hun 1tje jongleren of knikkerbanen bouwen.. Ja je komt er wel achter bij zoiets wat precies met JOU is, en daar kan je dan aan gaan werken.. Maarja, dat moet je zelf maar kijken wat voor jou het beste isSucces iig & laat je niet na 1/2 gesprekken al een diagnose aansmeren. Dat proberen ze nog wel is vertel ik uit eigen ervaring
Nou heb ik zelf het stempeltje ADD & ODD gekregen, maar ik heb er toch echter 10 weken voor in observatie moeten zitten en in die tijd moest ik gewoon verder met mijn vmbo-t op een speciale school daar heb ik wel gezien wat voor geflipte kindertjes erop de wereld zijn en dat doet me inderdaad aan denken met wat jij zegt dat een speciale school voor PDD-NOS een hell is ik voelde mij echt de enige normale daar en in die observatie zat ik ook tussen van wat ik de stempel emo's geef of van die echte hardcore lui, die observatie was echt een rottijd maar OT, maar eerst was er verwarring tussen ADHD en ADD dus ik wist dat ik 1 van die 2 had maar wist niet wat precies de diagnose was maar het was dus add maar af en toe zit ik wel te twijfelen maar ik wil me er niet teveel waarde aanhechten dat ik het heb zal me er ook niet snel achter verschuilen maar het verklaart wel een hoopo waarom je dingen doet
#5
TrippyShit zei:BakjeSenseo zei:Ik voelde me idd ook de enige normale daar :P
zo waar is dat en het inderdaad maar met 1 a 2 kunnen vinden
#6
Ja, de rest van die gasten moesten echt lekker uit mn buurt blijven en niet tegen mij praten :P Bijna beschamend dat hun eenzelfde diagnose als ik hadden..
#7
Ik heb een vraag, en een redelijk belangrijke ook, en ik kan er niet zelf uitkomen. Jullie ook waarschijnlijk niet, maar jullie zouden me een eind op weg kunnen helpen, denk ik.
Toen ik een jaar of acht/negen was kreeg ik de diagnose dat ik ADHD kreeg, en vanaf dat moment kreeg ik er ook medicatie voor.
Echter, destijds zei mijn psychiater al eens dat ik ook wel licht autistische trekjes leek te hebben. Dit heb ik later uit nog andere hoeken ook gehoord, maar ik deed er niet echt iets mee. Immers, mijn medicijnen werkten toch? Ik werkte drie keer zo hard als eerst. Meer zelfs.
Echter, echt rust in mijn hoofd heb ik er nooit door gevonden, iets waar ik toen niet bij stil stond, omdat ik dacht dat het sowieso geen wondermiddeltje is, wat ook waar is, natuurlijk.
Gister heb ik een link gekregen naar een pagina over PDD-NOS, en wat me opviel was dat veel van de kenmerken die genoemd werden overeenkomen met hoe ik ben. Sommige kenmerken zijn enkel van het verleden, maar het overgrote deel kan ik me wel in herkennen, of het nu uit het verleden is of uit het heden.
Anyway, ik ben rond m'n zeventiende/achttiende gestopt met het nemen van ritalin. Ik nam ongezond hoge dosissen vanwege een pushende moeder, en ik zelf vond het allemaal wel best. Dit was natuurlijk niet goed voor me, dus ben ik uiteindelijk gestopt omdat ik ontzettend paranoïde werd van ritalin, wat niet zo gek is bij dagelijks gebruik van op den duur 75mg (en soms zelfs meer).
Ik ben stiekem gestopt (heb nog een halvegare poging gedaan die pillen te verkopen, maar rijk werd ik er niet van), maar uiteindelijk kwam m'n moeder daar achter. Ik weet niet meer hoe, of ik het opgebiecht heb, of dat ze ergens een lading pillen vond, dat zou ik echt niet meer weten.
Echter, op school ben ik eens gaan vechten met destijds mijn beste vriend. Ik had een slechte dag, en letterlijk alles deed mij koken van woede. Toen hij me wat te vrolijk en te druk zat te zieken heb ik hem naar het ziekenhuis geslagen. Dat was voor mijn moeder reden om me weer aan de medicatie te krijgen. Ik kreeg direct conserta, wat absoluut geen succes was. Ik werd helemaal gek van paranoia en angst, en heb het na dag twee opgegeven. M'n moeder was niet blij, maar ze legde zich erbij neer.
Nog altijd blijft zij volhouden dat ik ontzettend erge ADHD heb, en gebruikt dit bij alles wat ik fout doe. Ik laat m'n fiets van slot staan, en ik ben 'een chaotische ADHD'er die nooit normaal zal kunnen functioneren.' Dat soort praat. Dit heeft zij altijd al gedaan, ook toen ik nog jong was. Mijn diagnose is ook pas gesteld nadat ze een psychiater had overgehaald tegen een heel team van specialisten in te gaan dat al zei dat ik geen ADHD had.
Ik heb al eerder getwijfeld aan mij diagnose, al leek ik wel veel kenmerken te hebben die genoemd werden op sites over ADHD. Echter, met name toen ik voor het eerst speed gebruikte, wat mij ontzettend veel energie gaf, en me aardig druk maakte begon ik recent weer écht te twijfelen aan mijn diagnose, na er lang niet over nagedacht te hebben (ik gebruikte geen medicatie meer die me gek maakte, en ik functioneerde enigszins naar behoren op school, namelijk).
Nu vraag ik mij af, worden PDD-NOS'ers en ADHD'ers vaker verward met elkaar in de psychiatrische zorg? Is het misschien mogelijk dat mijn twijfels gegrond zijn, en ik inderdaad een autisme gerelateerde conditie heb in plaats van ADHD?
Het feit dat ik ontzettend moeilijk contact maak met mensen versterkt dit vermoeden enorm bij mij, echter, bij anderen valt het meestal niet zo op, aangezien ik me wel staande kan houden met small-talk en conversaties die ik wel voer, maar totaal geen betekenis voor mij hebben. Ook iets wat blijkbaar veel voorkomt bij autisme gerelateerde stoornissen, las ik dus (en dat had ik eerder zelf ook al wel bedacht, maar eenmaal zwart op wit zet het je meer aan het denken).
Ik zou naar een psychiater kunnen gaan om mij nogmaals een diagnose te laten geven, maar ik heb er weinig vertrouwen in, en heb in mijn leven genoeg van die figuren gezien. Helpen deden ze hier en daar wel, maar ik vond ze voornamelijk nutteloos tijdsverdrijf. Ik vond nooit dat ik er iets te zoeken had, aangezien ik toch nooit wat te bespreken had met ze, en op het moment zie ik het nut er ook niet direct van in.
Echter, ik zit nu wel met deze vraag. Heeft een van jullie hier misschien ook ervaring mee? Is het raadzaam tóch een specialist te zoeken, of maakt het allemaal niet uit?
Overigens weet ik me tot op zekere hoogte wel te redden in de samenleving, al is het soms geforceerd, en staat het me vaak tegen (ik heb een sterk gevoel van afzetting naar de samenleving, ik wil er niet bij horen), dus ik denk dat ik uiteindelijk wel goed op m'n pootjes terecht ga komen, vooral nu ik ook een vervolgopleiding heb gekozen.
Er is geen haast bij, denk ik dus, maar toch blijft mijn vraag knagen.
Olle
Toen ik een jaar of acht/negen was kreeg ik de diagnose dat ik ADHD kreeg, en vanaf dat moment kreeg ik er ook medicatie voor.
Echter, destijds zei mijn psychiater al eens dat ik ook wel licht autistische trekjes leek te hebben. Dit heb ik later uit nog andere hoeken ook gehoord, maar ik deed er niet echt iets mee. Immers, mijn medicijnen werkten toch? Ik werkte drie keer zo hard als eerst. Meer zelfs.
Echter, echt rust in mijn hoofd heb ik er nooit door gevonden, iets waar ik toen niet bij stil stond, omdat ik dacht dat het sowieso geen wondermiddeltje is, wat ook waar is, natuurlijk.
Gister heb ik een link gekregen naar een pagina over PDD-NOS, en wat me opviel was dat veel van de kenmerken die genoemd werden overeenkomen met hoe ik ben. Sommige kenmerken zijn enkel van het verleden, maar het overgrote deel kan ik me wel in herkennen, of het nu uit het verleden is of uit het heden.
Anyway, ik ben rond m'n zeventiende/achttiende gestopt met het nemen van ritalin. Ik nam ongezond hoge dosissen vanwege een pushende moeder, en ik zelf vond het allemaal wel best. Dit was natuurlijk niet goed voor me, dus ben ik uiteindelijk gestopt omdat ik ontzettend paranoïde werd van ritalin, wat niet zo gek is bij dagelijks gebruik van op den duur 75mg (en soms zelfs meer).
Ik ben stiekem gestopt (heb nog een halvegare poging gedaan die pillen te verkopen, maar rijk werd ik er niet van), maar uiteindelijk kwam m'n moeder daar achter. Ik weet niet meer hoe, of ik het opgebiecht heb, of dat ze ergens een lading pillen vond, dat zou ik echt niet meer weten.
Echter, op school ben ik eens gaan vechten met destijds mijn beste vriend. Ik had een slechte dag, en letterlijk alles deed mij koken van woede. Toen hij me wat te vrolijk en te druk zat te zieken heb ik hem naar het ziekenhuis geslagen. Dat was voor mijn moeder reden om me weer aan de medicatie te krijgen. Ik kreeg direct conserta, wat absoluut geen succes was. Ik werd helemaal gek van paranoia en angst, en heb het na dag twee opgegeven. M'n moeder was niet blij, maar ze legde zich erbij neer.
Nog altijd blijft zij volhouden dat ik ontzettend erge ADHD heb, en gebruikt dit bij alles wat ik fout doe. Ik laat m'n fiets van slot staan, en ik ben 'een chaotische ADHD'er die nooit normaal zal kunnen functioneren.' Dat soort praat. Dit heeft zij altijd al gedaan, ook toen ik nog jong was. Mijn diagnose is ook pas gesteld nadat ze een psychiater had overgehaald tegen een heel team van specialisten in te gaan dat al zei dat ik geen ADHD had.
Ik heb al eerder getwijfeld aan mij diagnose, al leek ik wel veel kenmerken te hebben die genoemd werden op sites over ADHD. Echter, met name toen ik voor het eerst speed gebruikte, wat mij ontzettend veel energie gaf, en me aardig druk maakte begon ik recent weer écht te twijfelen aan mijn diagnose, na er lang niet over nagedacht te hebben (ik gebruikte geen medicatie meer die me gek maakte, en ik functioneerde enigszins naar behoren op school, namelijk).
Nu vraag ik mij af, worden PDD-NOS'ers en ADHD'ers vaker verward met elkaar in de psychiatrische zorg? Is het misschien mogelijk dat mijn twijfels gegrond zijn, en ik inderdaad een autisme gerelateerde conditie heb in plaats van ADHD?
Het feit dat ik ontzettend moeilijk contact maak met mensen versterkt dit vermoeden enorm bij mij, echter, bij anderen valt het meestal niet zo op, aangezien ik me wel staande kan houden met small-talk en conversaties die ik wel voer, maar totaal geen betekenis voor mij hebben. Ook iets wat blijkbaar veel voorkomt bij autisme gerelateerde stoornissen, las ik dus (en dat had ik eerder zelf ook al wel bedacht, maar eenmaal zwart op wit zet het je meer aan het denken).
Ik zou naar een psychiater kunnen gaan om mij nogmaals een diagnose te laten geven, maar ik heb er weinig vertrouwen in, en heb in mijn leven genoeg van die figuren gezien. Helpen deden ze hier en daar wel, maar ik vond ze voornamelijk nutteloos tijdsverdrijf. Ik vond nooit dat ik er iets te zoeken had, aangezien ik toch nooit wat te bespreken had met ze, en op het moment zie ik het nut er ook niet direct van in.
Echter, ik zit nu wel met deze vraag. Heeft een van jullie hier misschien ook ervaring mee? Is het raadzaam tóch een specialist te zoeken, of maakt het allemaal niet uit?
Overigens weet ik me tot op zekere hoogte wel te redden in de samenleving, al is het soms geforceerd, en staat het me vaak tegen (ik heb een sterk gevoel van afzetting naar de samenleving, ik wil er niet bij horen), dus ik denk dat ik uiteindelijk wel goed op m'n pootjes terecht ga komen, vooral nu ik ook een vervolgopleiding heb gekozen.
Er is geen haast bij, denk ik dus, maar toch blijft mijn vraag knagen.
Olle
#8
Ik herken hier een hele hoop in, dit omdat ik hier zelf ook nog steeds over twijfel. Zoals je zelf al schrijft; moeite om echt contact met mensen te maken, gesprekken wel voeren maar het eigenlijk niet willen/nodig vinden, niet echt in de maatschappij passen naar je eigen idee. Natuurlijk zijn er nog wat meer dingen maar die zijn wat persoonlijker. Geen complete sociale outcast ofzo, zeker niet, maar toch net wat anders zijn.
Wat je je inderdaad af moet vragen is: maakt het wel uit? Als een psychiater het labeltje PDD-NOS op je plakt, dan heb je misschien wel een ''officiële'' verklaring voor je gedrag of denkwijzen, maar uiteindelijk zul je er toch mee moeten leren leven.
Oh en hoera!
Your musical compatibility with Ollemann is Very High![:tongueout:]()
Wat je je inderdaad af moet vragen is: maakt het wel uit? Als een psychiater het labeltje PDD-NOS op je plakt, dan heb je misschien wel een ''officiële'' verklaring voor je gedrag of denkwijzen, maar uiteindelijk zul je er toch mee moeten leren leven.
Oh en hoera!
Your musical compatibility with Ollemann is Very High
#9
Ik vraag mij ook af of een diagnose mij op enige manier gaat helpen functioneren in het leven.
Wel zou het een hoop vragen beantwoorden voor mij (waarom ben ik zo?). Niet dat het 'waarom' een oplossing is voor alles, sterker nog, het verandert helemaal niks, maar het zou eventueel toch voldoening geven. Ik weet het niet.
Overigens, mocht ik ooit gelijk blijken te hebben dan zou ik wel mijn beklag doen bij mijn toenmalige psychiater en mijn moeder, die mij dan toch in een verkeerd hokje hebben geplaatst, een hokje dat mij nooit is bevallen.
Nu is er natuurlijk ook nog de mogelijkheid dat ze wel gelijk hadden, en ik gewoon lastig ben. Daar ben ik overigens ook bang voor: stel dat ik het fout heb. Daar zou ik ook niet gelukkiger van worden.
Boh, 'k weet het allemaal niet.
Jubelt ende juicht!
Olle
Wel zou het een hoop vragen beantwoorden voor mij (waarom ben ik zo?). Niet dat het 'waarom' een oplossing is voor alles, sterker nog, het verandert helemaal niks, maar het zou eventueel toch voldoening geven. Ik weet het niet.
Overigens, mocht ik ooit gelijk blijken te hebben dan zou ik wel mijn beklag doen bij mijn toenmalige psychiater en mijn moeder, die mij dan toch in een verkeerd hokje hebben geplaatst, een hokje dat mij nooit is bevallen.
Nu is er natuurlijk ook nog de mogelijkheid dat ze wel gelijk hadden, en ik gewoon lastig ben. Daar ben ik overigens ook bang voor: stel dat ik het fout heb. Daar zou ik ook niet gelukkiger van worden.
Boh, 'k weet het allemaal niet.
Jubelt ende juicht!
Olle
#10
Ik zeg: niet doen.
Ik zie echt gewoon mijn halve vriendenkring zichzelf vinden in de diagnose adhd/pdd-nos, en daarvan krijgen ze ook bijna allemaal die diagnose. Ik vind het gewoon nergens op slaan. No offence als je het ook daadwerkelijk hebt, ik heb ook vrienden met autisme/adhd dat gewoon overduidelijk terecht is die diagnose. Maar god je kan je zo vinden in tien verschillende diagnoses. Vaak als mensen naar de psych gaan bepraten ze die onbewust zo dat die psych zelf ook al denkt dat je dat hebt, terwijl ik heel vaak zie dat mensen zich zulke dingen heel erg aanpraten.
Als jij tot nu toe functioneert, is het prima toch? En functioneren is niet leven zonder problemen, iedereen heeft issues, geen rust in hun hoofd, moeilijkheden. Mensen grijpen te snel naar labeltjes. Ik wil nu overigens niet bepalen wat jij doen en laten moet, of je het echt hebt of niet, jij alleen kent jou hoofd het beste. Maar ik zet me echt flink af tegen die hype tegenwoordig, mensen maken zichzelf en hun psych heel makkelijk dingen wijs.
Ik zie echt gewoon mijn halve vriendenkring zichzelf vinden in de diagnose adhd/pdd-nos, en daarvan krijgen ze ook bijna allemaal die diagnose. Ik vind het gewoon nergens op slaan. No offence als je het ook daadwerkelijk hebt, ik heb ook vrienden met autisme/adhd dat gewoon overduidelijk terecht is die diagnose. Maar god je kan je zo vinden in tien verschillende diagnoses. Vaak als mensen naar de psych gaan bepraten ze die onbewust zo dat die psych zelf ook al denkt dat je dat hebt, terwijl ik heel vaak zie dat mensen zich zulke dingen heel erg aanpraten.
Als jij tot nu toe functioneert, is het prima toch? En functioneren is niet leven zonder problemen, iedereen heeft issues, geen rust in hun hoofd, moeilijkheden. Mensen grijpen te snel naar labeltjes. Ik wil nu overigens niet bepalen wat jij doen en laten moet, of je het echt hebt of niet, jij alleen kent jou hoofd het beste. Maar ik zet me echt flink af tegen die hype tegenwoordig, mensen maken zichzelf en hun psych heel makkelijk dingen wijs.
#11
LangeLokken zei:Ik herken hier een hele hoop in, dit omdat ik hier zelf ook nog steeds over twijfel. Zoals je zelf al schrijft; moeite om echt contact met mensen te maken, gesprekken wel voeren maar het eigenlijk niet willen/nodig vinden, niet echt in de maatschappij passen naar je eigen idee. Natuurlijk zijn er nog wat meer dingen maar die zijn wat persoonlijker. Geen complete sociale outcast ofzo, zeker niet, maar toch net wat anders zijn.
Wat je je inderdaad af moet vragen is: maakt het wel uit? Als een psychiater het labeltje PDD-NOS op je plakt, dan heb je misschien wel een ''officiële'' verklaring voor je gedrag of denkwijzen, maar uiteindelijk zul je er toch mee moeten leren leven.
Oh en hoera!
Your musical compatibility with Ollemann is Very High![:tongueout:]()
Enneh, is wat jij in je eerste alinea zegt niet heel erg normaal? Ik ken weinig mensen die zich niet zo voelen. Volgens mij beseffen mensen niet zo snel hoe normaal abnormaliteiten zijn.
#12
Hoe oud ben je, Dopezilla?
#13
Ik ben twintig, maar de problemen die ik hier opsom heb ik al mijn hele leven gehad.
En ja, Vode, jij hebt een punt. De diagnoses worden je om de oren geslingerd. Zo denk ik dat ik ook de diagnose ADHD heb gekregen om deze reden. Vooral omdat er een heel team specialisten eerst stellig bleef volhouden dat ik geen ADHD had. Enkel door het doorzeuren van mijn moeder heb ik uiteindelijk de diagnose gekregen.
Ik weet ook niet of ik écht een autistisch gerelateerde stoornis heb, maar ik heb zo m'n redenen om het te vermoeden, niet enkel wat ik beschreef in mijn eerste post, maar ik wil het niet te persoonlijk maken hier.
Wel kan ik zeggen dat contact leggen voor mij soms dusdanig moeilijk is dat ik het letterlijk eng vindt, iets dat veel verder gaat dan verlegenheid, denk ik.
Nu kan ik natuurlijk ook zijn blijven steken in een angst, en eigenlijk alleen maar bang ben om weer die angstige gevoelens te krijgen, en het daardoor juist gebeurt. Ik weet het niet.
Maar goed, ik zeg ook niet dat ik linea-recta naar een psychiater zal gaan nu. Ik zou eerst ervaringen van anderen willen horen, voordat ik actie onderneem, en misschien zal ik zelfs dan geen actie ondernemen.
Olle
En ja, Vode, jij hebt een punt. De diagnoses worden je om de oren geslingerd. Zo denk ik dat ik ook de diagnose ADHD heb gekregen om deze reden. Vooral omdat er een heel team specialisten eerst stellig bleef volhouden dat ik geen ADHD had. Enkel door het doorzeuren van mijn moeder heb ik uiteindelijk de diagnose gekregen.
Ik weet ook niet of ik écht een autistisch gerelateerde stoornis heb, maar ik heb zo m'n redenen om het te vermoeden, niet enkel wat ik beschreef in mijn eerste post, maar ik wil het niet te persoonlijk maken hier.
Wel kan ik zeggen dat contact leggen voor mij soms dusdanig moeilijk is dat ik het letterlijk eng vindt, iets dat veel verder gaat dan verlegenheid, denk ik.
Nu kan ik natuurlijk ook zijn blijven steken in een angst, en eigenlijk alleen maar bang ben om weer die angstige gevoelens te krijgen, en het daardoor juist gebeurt. Ik weet het niet.
Maar goed, ik zeg ook niet dat ik linea-recta naar een psychiater zal gaan nu. Ik zou eerst ervaringen van anderen willen horen, voordat ik actie onderneem, en misschien zal ik zelfs dan geen actie ondernemen.
Olle
#14
vode zei:Enneh, is wat jij in je eerste alinea zegt niet heel erg normaal? Ik ken weinig mensen die zich niet zo voelen. Volgens mij beseffen mensen niet zo snel hoe normaal abnormaliteiten zijn.
Ikzelf ken juist geen mensen in mijn omgeving die zich zo voelen, wellicht dat ik mezelf daardoor meer ''abnormaal'' voel dan nodig is. Je spiegelt jezelf immers onbewust aan de mensen om je heen. Natuurlijk spelen er bij mij persoonlijk, en ik neem aan bij Olle ook wel, meer zaken dan alleen die paar voorbeeldjes.
Toch begrijp ik zeker je punt dat heel veel mensen zichzelf in zo'n lijstje van kenmerken herkennen en je het daardoor ook jezelf kunt aanpraten. Ik sluit ook zeker niet uit dat ik dat bij mezelf heb geflikt.
Anyway sorry, dit topic ging over Olle, niet over mij, ik vond het alleen nodig om mijn vorige post iets te nuanceren.
#15
In dit topic zou ik graag de ervaringen van anderen horen, dus ga vooral door, LangeLokken. ![:grin:]()
Ik zit zelf ondertussen ook wat te googlen, al ben ik wel wat huiverig voor het zelf stellen van je diagnose. Aan de ene kant is het begrijpelijk, maar aan de andere kant vind ik dat hooguit een specialist het echt goed zou kunnen beoordelen.
Ik probeer me niet direct vast te bijten in mijn vermoeden, voordat het zo'n self-fulfilling prophecy wordt.
Olle
Ik zit zelf ondertussen ook wat te googlen, al ben ik wel wat huiverig voor het zelf stellen van je diagnose. Aan de ene kant is het begrijpelijk, maar aan de andere kant vind ik dat hooguit een specialist het echt goed zou kunnen beoordelen.
Ik probeer me niet direct vast te bijten in mijn vermoeden, voordat het zo'n self-fulfilling prophecy wordt.
Olle
#16
Ik ben overigens geen diagnose-hater ofzo, of anti-psych. Ik loop zelf nu ook bij een psych, heb ooit bijna de diagnose ADD gekregen dat ik toen heb geweigerd, momenteel ben ik opnieuw bij een psych aan het lopen, en dat gaat richting de kant neuroot/post-traumatisch stress syndroom. Dus ik ben heel goed bekend met het wereldje, heb er ook mijn eindwerk over gemaakt. Dusja, wat ik in mijn vorige post roep, is wat ik zie bij de meerderheid van mijn vrienden (ja ik heb een gekke hoop vrienden die allemaal steekjes los hebben).
Maar ik vind het vaak zo jammer om te zien dat iemand zo opgaat in zijn diagnose. Ik heb prima functionerende mensen de stempel ADHD zien krijgen, en daarna zaten ze aan de pillen, hadden ze elke dag twintig rebounds, staken ze alles op hun 'wazige buien' en was het excuus van de dag 'mijn hoofd doet het niet' en ze gaan zich compleet benoemen met die diagnose. Terwijl dat echt iets is waar je los van moet staan, je moet niet die diagnose jou laten leven.
Ik ben met opzet bij mijn psycholoog nu bezig met dingen aan te pakken, kijken wat voor therapie ik wil nemen, hoe ik school/werk ga aanpakken en mijn persoonlijke leven, in plaats van dat ik meteen voor de diagnose ga.
Maar ik vind het vaak zo jammer om te zien dat iemand zo opgaat in zijn diagnose. Ik heb prima functionerende mensen de stempel ADHD zien krijgen, en daarna zaten ze aan de pillen, hadden ze elke dag twintig rebounds, staken ze alles op hun 'wazige buien' en was het excuus van de dag 'mijn hoofd doet het niet' en ze gaan zich compleet benoemen met die diagnose. Terwijl dat echt iets is waar je los van moet staan, je moet niet die diagnose jou laten leven.
Ik ben met opzet bij mijn psycholoog nu bezig met dingen aan te pakken, kijken wat voor therapie ik wil nemen, hoe ik school/werk ga aanpakken en mijn persoonlijke leven, in plaats van dat ik meteen voor de diagnose ga.