#1
Ik heb een vraag, en een redelijk belangrijke ook, en ik kan er niet zelf uitkomen. Jullie ook waarschijnlijk niet, maar jullie zouden me een eind op weg kunnen helpen, denk ik.
Toen ik een jaar of acht/negen was kreeg ik de diagnose dat ik ADHD kreeg, en vanaf dat moment kreeg ik er ook medicatie voor.
Echter, destijds zei mijn psychiater al eens dat ik ook wel licht autistische trekjes leek te hebben. Dit heb ik later uit nog andere hoeken ook gehoord, maar ik deed er niet echt iets mee. Immers, mijn medicijnen werkten toch? Ik werkte drie keer zo hard als eerst. Meer zelfs.
Echter, echt rust in mijn hoofd heb ik er nooit door gevonden, iets waar ik toen niet bij stil stond, omdat ik dacht dat het sowieso geen wondermiddeltje is, wat ook waar is, natuurlijk.
Gister heb ik een link gekregen naar een pagina over PDD-NOS, en wat me opviel was dat veel van de kenmerken die genoemd werden overeenkomen met hoe ik ben. Sommige kenmerken zijn enkel van het verleden, maar het overgrote deel kan ik me wel in herkennen, of het nu uit het verleden is of uit het heden.
Anyway, ik ben rond m'n zeventiende/achttiende gestopt met het nemen van ritalin. Ik nam ongezond hoge dosissen vanwege een pushende moeder, en ik zelf vond het allemaal wel best. Dit was natuurlijk niet goed voor me, dus ben ik uiteindelijk gestopt omdat ik ontzettend paranoïde werd van ritalin, wat niet zo gek is bij dagelijks gebruik van op den duur 75mg (en soms zelfs meer).
Ik ben stiekem gestopt (heb nog een halvegare poging gedaan die pillen te verkopen, maar rijk werd ik er niet van), maar uiteindelijk kwam m'n moeder daar achter. Ik weet niet meer hoe, of ik het opgebiecht heb, of dat ze ergens een lading pillen vond, dat zou ik echt niet meer weten.
Echter, op school ben ik eens gaan vechten met destijds mijn beste vriend. Ik had een slechte dag, en letterlijk alles deed mij koken van woede. Toen hij me wat te vrolijk en te druk zat te zieken heb ik hem naar het ziekenhuis geslagen. Dat was voor mijn moeder reden om me weer aan de medicatie te krijgen. Ik kreeg direct conserta, wat absoluut geen succes was. Ik werd helemaal gek van paranoia en angst, en heb het na dag twee opgegeven. M'n moeder was niet blij, maar ze legde zich erbij neer.
Nog altijd blijft zij volhouden dat ik ontzettend erge ADHD heb, en gebruikt dit bij alles wat ik fout doe. Ik laat m'n fiets van slot staan, en ik ben 'een chaotische ADHD'er die nooit normaal zal kunnen functioneren.' Dat soort praat. Dit heeft zij altijd al gedaan, ook toen ik nog jong was. Mijn diagnose is ook pas gesteld nadat ze een psychiater had overgehaald tegen een heel team van specialisten in te gaan dat al zei dat ik geen ADHD had.
Ik heb al eerder getwijfeld aan mij diagnose, al leek ik wel veel kenmerken te hebben die genoemd werden op sites over ADHD. Echter, met name toen ik voor het eerst speed gebruikte, wat mij ontzettend veel energie gaf, en me aardig druk maakte begon ik recent weer écht te twijfelen aan mijn diagnose, na er lang niet over nagedacht te hebben (ik gebruikte geen medicatie meer die me gek maakte, en ik functioneerde enigszins naar behoren op school, namelijk).
Nu vraag ik mij af, worden PDD-NOS'ers en ADHD'ers vaker verward met elkaar in de psychiatrische zorg? Is het misschien mogelijk dat mijn twijfels gegrond zijn, en ik inderdaad een autisme gerelateerde conditie heb in plaats van ADHD?
Het feit dat ik ontzettend moeilijk contact maak met mensen versterkt dit vermoeden enorm bij mij, echter, bij anderen valt het meestal niet zo op, aangezien ik me wel staande kan houden met small-talk en conversaties die ik wel voer, maar totaal geen betekenis voor mij hebben. Ook iets wat blijkbaar veel voorkomt bij autisme gerelateerde stoornissen, las ik dus (en dat had ik eerder zelf ook al wel bedacht, maar eenmaal zwart op wit zet het je meer aan het denken).
Ik zou naar een psychiater kunnen gaan om mij nogmaals een diagnose te laten geven, maar ik heb er weinig vertrouwen in, en heb in mijn leven genoeg van die figuren gezien. Helpen deden ze hier en daar wel, maar ik vond ze voornamelijk nutteloos tijdsverdrijf. Ik vond nooit dat ik er iets te zoeken had, aangezien ik toch nooit wat te bespreken had met ze, en op het moment zie ik het nut er ook niet direct van in.
Echter, ik zit nu wel met deze vraag. Heeft een van jullie hier misschien ook ervaring mee? Is het raadzaam tóch een specialist te zoeken, of maakt het allemaal niet uit?
Overigens weet ik me tot op zekere hoogte wel te redden in de samenleving, al is het soms geforceerd, en staat het me vaak tegen (ik heb een sterk gevoel van afzetting naar de samenleving, ik wil er niet bij horen), dus ik denk dat ik uiteindelijk wel goed op m'n pootjes terecht ga komen, vooral nu ik ook een vervolgopleiding heb gekozen.
Er is geen haast bij, denk ik dus, maar toch blijft mijn vraag knagen.
Olle
Toen ik een jaar of acht/negen was kreeg ik de diagnose dat ik ADHD kreeg, en vanaf dat moment kreeg ik er ook medicatie voor.
Echter, destijds zei mijn psychiater al eens dat ik ook wel licht autistische trekjes leek te hebben. Dit heb ik later uit nog andere hoeken ook gehoord, maar ik deed er niet echt iets mee. Immers, mijn medicijnen werkten toch? Ik werkte drie keer zo hard als eerst. Meer zelfs.
Echter, echt rust in mijn hoofd heb ik er nooit door gevonden, iets waar ik toen niet bij stil stond, omdat ik dacht dat het sowieso geen wondermiddeltje is, wat ook waar is, natuurlijk.
Gister heb ik een link gekregen naar een pagina over PDD-NOS, en wat me opviel was dat veel van de kenmerken die genoemd werden overeenkomen met hoe ik ben. Sommige kenmerken zijn enkel van het verleden, maar het overgrote deel kan ik me wel in herkennen, of het nu uit het verleden is of uit het heden.
Anyway, ik ben rond m'n zeventiende/achttiende gestopt met het nemen van ritalin. Ik nam ongezond hoge dosissen vanwege een pushende moeder, en ik zelf vond het allemaal wel best. Dit was natuurlijk niet goed voor me, dus ben ik uiteindelijk gestopt omdat ik ontzettend paranoïde werd van ritalin, wat niet zo gek is bij dagelijks gebruik van op den duur 75mg (en soms zelfs meer).
Ik ben stiekem gestopt (heb nog een halvegare poging gedaan die pillen te verkopen, maar rijk werd ik er niet van), maar uiteindelijk kwam m'n moeder daar achter. Ik weet niet meer hoe, of ik het opgebiecht heb, of dat ze ergens een lading pillen vond, dat zou ik echt niet meer weten.
Echter, op school ben ik eens gaan vechten met destijds mijn beste vriend. Ik had een slechte dag, en letterlijk alles deed mij koken van woede. Toen hij me wat te vrolijk en te druk zat te zieken heb ik hem naar het ziekenhuis geslagen. Dat was voor mijn moeder reden om me weer aan de medicatie te krijgen. Ik kreeg direct conserta, wat absoluut geen succes was. Ik werd helemaal gek van paranoia en angst, en heb het na dag twee opgegeven. M'n moeder was niet blij, maar ze legde zich erbij neer.
Nog altijd blijft zij volhouden dat ik ontzettend erge ADHD heb, en gebruikt dit bij alles wat ik fout doe. Ik laat m'n fiets van slot staan, en ik ben 'een chaotische ADHD'er die nooit normaal zal kunnen functioneren.' Dat soort praat. Dit heeft zij altijd al gedaan, ook toen ik nog jong was. Mijn diagnose is ook pas gesteld nadat ze een psychiater had overgehaald tegen een heel team van specialisten in te gaan dat al zei dat ik geen ADHD had.
Ik heb al eerder getwijfeld aan mij diagnose, al leek ik wel veel kenmerken te hebben die genoemd werden op sites over ADHD. Echter, met name toen ik voor het eerst speed gebruikte, wat mij ontzettend veel energie gaf, en me aardig druk maakte begon ik recent weer écht te twijfelen aan mijn diagnose, na er lang niet over nagedacht te hebben (ik gebruikte geen medicatie meer die me gek maakte, en ik functioneerde enigszins naar behoren op school, namelijk).
Nu vraag ik mij af, worden PDD-NOS'ers en ADHD'ers vaker verward met elkaar in de psychiatrische zorg? Is het misschien mogelijk dat mijn twijfels gegrond zijn, en ik inderdaad een autisme gerelateerde conditie heb in plaats van ADHD?
Het feit dat ik ontzettend moeilijk contact maak met mensen versterkt dit vermoeden enorm bij mij, echter, bij anderen valt het meestal niet zo op, aangezien ik me wel staande kan houden met small-talk en conversaties die ik wel voer, maar totaal geen betekenis voor mij hebben. Ook iets wat blijkbaar veel voorkomt bij autisme gerelateerde stoornissen, las ik dus (en dat had ik eerder zelf ook al wel bedacht, maar eenmaal zwart op wit zet het je meer aan het denken).
Ik zou naar een psychiater kunnen gaan om mij nogmaals een diagnose te laten geven, maar ik heb er weinig vertrouwen in, en heb in mijn leven genoeg van die figuren gezien. Helpen deden ze hier en daar wel, maar ik vond ze voornamelijk nutteloos tijdsverdrijf. Ik vond nooit dat ik er iets te zoeken had, aangezien ik toch nooit wat te bespreken had met ze, en op het moment zie ik het nut er ook niet direct van in.
Echter, ik zit nu wel met deze vraag. Heeft een van jullie hier misschien ook ervaring mee? Is het raadzaam tóch een specialist te zoeken, of maakt het allemaal niet uit?
Overigens weet ik me tot op zekere hoogte wel te redden in de samenleving, al is het soms geforceerd, en staat het me vaak tegen (ik heb een sterk gevoel van afzetting naar de samenleving, ik wil er niet bij horen), dus ik denk dat ik uiteindelijk wel goed op m'n pootjes terecht ga komen, vooral nu ik ook een vervolgopleiding heb gekozen.
Er is geen haast bij, denk ik dus, maar toch blijft mijn vraag knagen.
Olle
