PDD-NOS vs ADHD

BakjeSenseo zei:

maar het verklaart wel een hoopo waarom je dingen doet

Klik om te vergroten...

Juist, ook dingen die voor jezelf wel is wat lastiger kunnen zijn. Daarom is het handig om het op jonge leeftijd te weten zodat je die punten kan verbeteren. Het is niet dat je zal 'genezen' ofzo, maar ik heb er tegenwoordig bijv. zo goed als geen 'last' meer van. Dus het is altijd handig om te weten. En idd de 1e keer duurde het bij mij ook lang, jaren :P 2e keer was omdat diagnose verouderd was, misschien dat het daarom sneller ging ofzo, dunno..

En idd. Zo'n school is echt een ramp Zat er ook voor mn vmbo-t. Er was 1 iemand waar ik mee kon opschieten en de rest waren echt stereotype gasten waarvan je echt merkt 'er klopt iets niet met hun'. En ik heb zelf ook pdd-nos, dus ergens is het hypokriet, maar ik kan eeecht niet tegen zulke mensen. Ik voelde me idd ook de enige normale daar :P

Dopezilla zei:

Nog altijd blijft zij volhouden dat ik ontzettend erge ADHD heb, en gebruikt dit bij alles wat ik fout doe. Ik laat m'n fiets van slot staan, en ik ben 'een chaotische ADHD'er die nooit normaal zal kunnen functioneren.' Dat soort praat. Dit heeft zij altijd al gedaan, ook toen ik nog jong was.

Klik om te vergroten...

dat is de meest gemaakte opmerking door ouders die niets weten,
zo beschadig je je kind,
zo begint de ellende van een narcist op den top,
dat mix je met ADHD en een vleugje anti ociale stoornissen en je hebt SEMTEX.

TrippyShit zei:

Op deze leeftijd.. Je krijgt een paar gesprekjes, wsl een IQ test & dat was het. Dan hebben ze je diagnose klaarliggen. Als je weet wat jouw 'zwakkere' punten zijn, kan je daar zelf wat mee doen. Daar heb je niet persé hulp bij nodig.. Ja als je een jaar of 6/10 bent. Ik heb half jaar op een school gezeten die voor mensen met PDD-NOS was. Het is ten 1e een ramp want meer dan de helft zijn wel echt totaal A-sociale mensen die liever in hun 1tje jongleren of knikkerbanen bouwen.. Ja je komt er wel achter bij zoiets wat precies met JOU is, en daar kan je dan aan gaan werken.. Maarja, dat moet je zelf maar kijken wat voor jou het beste is Succes iig & laat je niet na 1/2 gesprekken al een diagnose aansmeren. Dat proberen ze nog wel is vertel ik uit eigen ervaring

Klik om te vergroten...

Nou heb ik zelf het stempeltje ADD & ODD gekregen, maar ik heb er toch echter 10 weken voor in observatie moeten zitten en in die tijd moest ik gewoon verder met mijn vmbo-t op een speciale school daar heb ik wel gezien wat voor geflipte kindertjes erop de wereld zijn en dat doet me inderdaad aan denken met wat jij zegt dat een speciale school voor PDD-NOS een hell is ik voelde mij echt de enige normale daar en in die observatie zat ik ook tussen van wat ik de stempel emo's geef of van die echte hardcore lui, die observatie was echt een rottijd maar OT, maar eerst was er verwarring tussen ADHD en ADD dus ik wist dat ik 1 van die 2 had maar wist niet wat precies de diagnose was maar het was dus add maar af en toe zit ik wel te twijfelen maar ik wil me er niet teveel waarde aanhechten dat ik het heb zal me er ook niet snel achter verschuilen maar het verklaart wel een hoopo waarom je dingen doet

TrippyShit zei:

BakjeSenseo zei:

Ik voelde me idd ook de enige normale daar :P

Klik om te vergroten...

Klik om te vergroten...

zo waar is dat en het inderdaad maar met 1 a 2 kunnen vinden

Ja, de rest van die gasten moesten echt lekker uit mn buurt blijven en niet tegen mij praten :P Bijna beschamend dat hun eenzelfde diagnose als ik hadden..

Ik heb nog op het speciaal onderwijs gezeten. Ik ken het gevoel. :P

Olle

Ik zeg: niet doen.

Ik zie echt gewoon mijn halve vriendenkring zichzelf vinden in de diagnose adhd/pdd-nos, en daarvan krijgen ze ook bijna allemaal die diagnose. Ik vind het gewoon nergens op slaan. No offence als je het ook daadwerkelijk hebt, ik heb ook vrienden met autisme/adhd dat gewoon overduidelijk terecht is die diagnose. Maar god je kan je zo vinden in tien verschillende diagnoses. Vaak als mensen naar de psych gaan bepraten ze die onbewust zo dat die psych zelf ook al denkt dat je dat hebt, terwijl ik heel vaak zie dat mensen zich zulke dingen heel erg aanpraten.

Als jij tot nu toe functioneert, is het prima toch? En functioneren is niet leven zonder problemen, iedereen heeft issues, geen rust in hun hoofd, moeilijkheden. Mensen grijpen te snel naar labeltjes. Ik wil nu overigens niet bepalen wat jij doen en laten moet, of je het echt hebt of niet, jij alleen kent jou hoofd het beste. Maar ik zet me echt flink af tegen die hype tegenwoordig, mensen maken zichzelf en hun psych heel makkelijk dingen wijs.

LangeLokken zei:

Ik herken hier een hele hoop in, dit omdat ik hier zelf ook nog steeds over twijfel. Zoals je zelf al schrijft; moeite om echt contact met mensen te maken, gesprekken wel voeren maar het eigenlijk niet willen/nodig vinden, niet echt in de maatschappij passen naar je eigen idee. Natuurlijk zijn er nog wat meer dingen maar die zijn wat persoonlijker. Geen complete sociale outcast ofzo, zeker niet, maar toch net wat anders zijn.

Wat je je inderdaad af moet vragen is: maakt het wel uit? Als een psychiater het labeltje PDD-NOS op je plakt, dan heb je misschien wel een ''officiële'' verklaring voor je gedrag of denkwijzen, maar uiteindelijk zul je er toch mee moeten leren leven.


Oh en hoera!
Your musical compatibility with Ollemann is Very High

Klik om te vergroten...

Enneh, is wat jij in je eerste alinea zegt niet heel erg normaal? Ik ken weinig mensen die zich niet zo voelen. Volgens mij beseffen mensen niet zo snel hoe normaal abnormaliteiten zijn.

Hoe oud ben je, Dopezilla?

Ik ben twintig, maar de problemen die ik hier opsom heb ik al mijn hele leven gehad.

En ja, Vode, jij hebt een punt. De diagnoses worden je om de oren geslingerd. Zo denk ik dat ik ook de diagnose ADHD heb gekregen om deze reden. Vooral omdat er een heel team specialisten eerst stellig bleef volhouden dat ik geen ADHD had. Enkel door het doorzeuren van mijn moeder heb ik uiteindelijk de diagnose gekregen.

Ik weet ook niet of ik écht een autistisch gerelateerde stoornis heb, maar ik heb zo m'n redenen om het te vermoeden, niet enkel wat ik beschreef in mijn eerste post, maar ik wil het niet te persoonlijk maken hier.

Wel kan ik zeggen dat contact leggen voor mij soms dusdanig moeilijk is dat ik het letterlijk eng vindt, iets dat veel verder gaat dan verlegenheid, denk ik.

Nu kan ik natuurlijk ook zijn blijven steken in een angst, en eigenlijk alleen maar bang ben om weer die angstige gevoelens te krijgen, en het daardoor juist gebeurt. Ik weet het niet.

Maar goed, ik zeg ook niet dat ik linea-recta naar een psychiater zal gaan nu. Ik zou eerst ervaringen van anderen willen horen, voordat ik actie onderneem, en misschien zal ik zelfs dan geen actie ondernemen.

Olle

vode zei:

Enneh, is wat jij in je eerste alinea zegt niet heel erg normaal? Ik ken weinig mensen die zich niet zo voelen. Volgens mij beseffen mensen niet zo snel hoe normaal abnormaliteiten zijn.

Klik om te vergroten...

Ikzelf ken juist geen mensen in mijn omgeving die zich zo voelen, wellicht dat ik mezelf daardoor meer ''abnormaal'' voel dan nodig is. Je spiegelt jezelf immers onbewust aan de mensen om je heen. Natuurlijk spelen er bij mij persoonlijk, en ik neem aan bij Olle ook wel, meer zaken dan alleen die paar voorbeeldjes.

Toch begrijp ik zeker je punt dat heel veel mensen zichzelf in zo'n lijstje van kenmerken herkennen en je het daardoor ook jezelf kunt aanpraten. Ik sluit ook zeker niet uit dat ik dat bij mezelf heb geflikt.

Anyway sorry, dit topic ging over Olle, niet over mij, ik vond het alleen nodig om mijn vorige post iets te nuanceren.

In dit topic zou ik graag de ervaringen van anderen horen, dus ga vooral door, LangeLokken.

Ik zit zelf ondertussen ook wat te googlen, al ben ik wel wat huiverig voor het zelf stellen van je diagnose. Aan de ene kant is het begrijpelijk, maar aan de andere kant vind ik dat hooguit een specialist het echt goed zou kunnen beoordelen.

Ik probeer me niet direct vast te bijten in mijn vermoeden, voordat het zo'n self-fulfilling prophecy wordt.

Olle

Ik ben overigens geen diagnose-hater ofzo, of anti-psych. Ik loop zelf nu ook bij een psych, heb ooit bijna de diagnose ADD gekregen dat ik toen heb geweigerd, momenteel ben ik opnieuw bij een psych aan het lopen, en dat gaat richting de kant neuroot/post-traumatisch stress syndroom. Dus ik ben heel goed bekend met het wereldje, heb er ook mijn eindwerk over gemaakt. Dusja, wat ik in mijn vorige post roep, is wat ik zie bij de meerderheid van mijn vrienden (ja ik heb een gekke hoop vrienden die allemaal steekjes los hebben).

Maar ik vind het vaak zo jammer om te zien dat iemand zo opgaat in zijn diagnose. Ik heb prima functionerende mensen de stempel ADHD zien krijgen, en daarna zaten ze aan de pillen, hadden ze elke dag twintig rebounds, staken ze alles op hun 'wazige buien' en was het excuus van de dag 'mijn hoofd doet het niet' en ze gaan zich compleet benoemen met die diagnose. Terwijl dat echt iets is waar je los van moet staan, je moet niet die diagnose jou laten leven.

Ik ben met opzet bij mijn psycholoog nu bezig met dingen aan te pakken, kijken wat voor therapie ik wil nemen, hoe ik school/werk ga aanpakken en mijn persoonlijke leven, in plaats van dat ik meteen voor de diagnose ga.

Dopezilla zei:

Ik probeer me niet direct vast te bijten in mijn vermoeden, voordat het zo'n self-fulfilling prophecy wordt.

Klik om te vergroten...

Dat dus ja! Als jij met de instelling naar de psych gaat: 'hoi ik heb denk ik autisme' en dat heel goed beargumenteerd (wat de meeste wel kunnen na goed gegoogled te hebben), dan is de kans groot dat je die stempel krijgt.
Imho is het beter om naar de psych te gaan met: 'hey, ik heb daar en daar overmatig last van dat het me stoort in het leven'. Zo krijgt hij een beter beeld wat er nou mis is, ipv een opsomming van een lijstje op wikipedia.

Zo heb ik het ook iig gedaan, ik heb geen woord gerept over diagnoses, maar puur over mijn verleden en hoe ik nu functioneer.

Ik zou sowieso niet direct zelf met een mogelijke diagnose aankomen bij m'n psych. Dat is zijn taak. Wel zou ik hem erop wijzen dat ik mijn twijfels heb over mijn ADHD diagnose, en daar mijn argumenten voor aanslepen.

Ik zou sowieso niet weten of ik echt PDD-NOS heb, of een andere vage stoornis, maar omdat mijn psychiater jaren geleden al zei dat ik hier en daar wel autistische trekjes had heb ik zo m'n vermoedens, ook het feit dat ik me in veel punten kan vinden.

Echter, het kan iets anders zijn, of ik ben gewoon moeilijk. Ik laat het aan de professionals over om het te beoordelen. Althans, mocht het zo ver komen dat ik daadwerkelijk een psychiater op zoek.

Ik zit persoonlijk niet weer te wachten op ellenlange gesprekken die alleen maar doodvermoeiend voor me zijn, maar als het raadzaam lijkt wil ik het wel overwegen.

En als ik eventueel een diagnose van iets zou krijgen zou ik wel verder kijken naar wat eraan gedaan kan worden om vooruit te gaan. Ik zou me niet blindstaren op mijn stoornis, en erin blijven steken. Daar schiet niemand iets mee op.

Olle

PDD-NOS is een verzamel-naam. Een naam voor een groep symptonen die niet duidelijk onder een andere diagnose vallen. Om deze redenen is PDD-NOS er in heel veel verschillende gradaties. Hoog IQ/Laag IQ, vrij sterk aanwezig/bijna geen last van. Ook de symptonen verschillen. Er zijn mensen die meer symptonen van het 12punten lijstje van Autisme hebben. Zij kunnen bijv. hun gevoelens niet goed herkennen en hebben weinig behoefte aan sociale contacten.

Waar het vooral omgaat is dat PDD-NOS dus een diagnose is voor iets waar ze geen andere diagnose voor hebben. Je kan 3 punten van autisme hebben, 1 van ADHD en 1 van ODD bijv. Het valt onder geen van de 3 dan, dus krijg je heel snel de diagnose PDD-NOS..

Ik heb de diagnose zelf ook. Ik heb er gelukkig tegenwoordig nog amper 'last' van. Was meer toen ik wat jonger was. Ik heb 2 puntjes van autisme, 1 van ADHD en vermoedelijk 1 van ODD(slecht tegen regels en gezag kunnen.) De 2 van autisme weten ze zeker, maar autisme heeft 12 punten en Syndroom van Asperger 5/7 geloof ik. Wat krijg je dan? De diagnose PDD-NOS.

Ik las laatst nog iets over een onderzoek waarin stond dat PDD-NOS vaak ten onrechte wordt gekoppeld aan Autisme en gezien wordt als ASS(Autisme Spectrum Stoornis). Vele vinden het dichter bij ADHD of ADD liggen. Maar dat is dus heel persoonlijk. Iemand met PDD-NOS kan totaal andere kenmerken hebben dan een ander. Ik ben zelf bijv. prima op sociaal gebied terwijl ik ook mensen ken die altijd alleen thuis een beetje aan het gamen zijn. Zit een heel groot verschil tussen, waardoor ik het altijd maar een rare, veel te makkelijke diagnose vind.

Of het aan te raden is opnieuw een diagnose te laten stellen kan alleen jij zelf bepalen. Wil je duidelijkheid en daardoor weten wat je kan doen om dingen te verbeteren? Dan zou je opnieuw een diagnose kunnen laten stellen. Vind je het prima zo? Lekker niet doen. Die vraag kan alleen jij het beste beantwoorden. Succes met wat je ook gaat kiezen iig

Kijk of je een her-diagnose kan krijgen! Moet kunnen lijkt me, als je zelf even aan de bel trekt.. PDD-NOS is nog een vrij nieuw "fenomeen". In de tijd dat er bij jou ADHD gesteld werd, was de term PDD-NOS nog volop in de ontwikkeling geloof ik. En zoals trippy shit ook al schrijft: PDD-NOS is eigenlijk een verzamelnaam voor een "beetje van alles". Iemand met PDD-NOS heeft vaak wat autistische trekjes, maar er kan dus ook makkelijk nog een beetje van ADHD/ADD bij zitten (moest het toevallig vandaag nog leren voor school ).

Je bent inmiddels 20 jaar, je moeder kan zoveel over je zeggen, je bent nu op een leeftijd dat je je eigen ik ook steeds beter zelf leert exploreren. Soms zitten moeders er gewoon heel erg naast en voel je zelf veel beter aan wat er "mis" is.

Ik zou als ik jou was gewoon op korte termijn even bij een plaatselijke instelling aankloppen en kijken/vragen of ze je nogmaals kunnen beoordelen. De medische/psychologische wereld heeft ondertussen niet stil gestaan en wat er bij jou als kind geconstateerd is, zou idd zomaar nu wel eens PDD-NOS kunnen heten. Een second opinion kan dus nooit kwaad!

Succes ermee!

Dopezilla zei:

Ik ben twintig, maar de problemen die ik hier opsom heb ik al mijn hele leven gehad.

Klik om te vergroten...

Dat vermoeden had ik al. Ik vind (en met mij bijvoorbeeld ook de directeuren van de school waar ik werk) dat de diagnose AD/HD veel te snel gegeven wordt over het algemeen. Het is (net als dyslexie) een modegril.

Over het PDD/NOS verhaal kan ik niet oordelen.

ADHD is inderdaad een modegril. PDD-NOS zal het ook nog wel worden, of is het misschien al een beetje.

Althans, autisme en de vele varianten zijn ook schreeuwerige termen geworden, heb ik het idee.

Maar bij autisme is het niet direct een probleem, aangezien je met die diagnose geen shitload aan stimulanten in je mik geduwd krijgt.

Ik had het idee dat PDD-NOS meer een autisme gerelateerde stoornis was, maar goed. Mijn bronnen zijn ook maar de verhalen van anderen.

Overigens heb ik nog altijd geen idee wat ik moet doen, overigens. Het zou in ieder geval fijn zijn als ik mijn diagnose van ADHD zou kunnen ontkrachten, aangezien ik echt het idee heb dat die niet klopt. Van daaruit zal ik wel verder zien.

Overigens, bij de psych aankloppen, wordt dat door je verzekering gedekt? Ik heb er echt de ballen verstand van. Liep er enkel bij toen ik nog onder m'n moeders zorgverzekering viel.

Olle

Ik herken mezelf ook wel eens in bepaalde kenmerken van afwijkingen die je op internet leest. Maar ik vertik het om mezelf ziektes (en vooral medicatie) aan te gaan laten praten door een psycholoog. Als ik drugs verslaafd wil worden kan ik dat zelf ook wel.

En al die diagnoses die ze stellen.... Sja, een mens is een complex geval, we hebben allemaal bepaalde eigenschappen iets meer of minder. (daarom herkent ook bijna iedereen zich in meer of mindere mate in de kenmerken van allerlei psychische afwijkingen) Een aantal vaak samen voorkomende eigenschappen geven ze dan een naampje. En als je maar overtuigend genoeg verteld tegen de psycholoog dat je er last van hebt krijg je pillen. Wat mij betreft is de psychologie ongeveer net zo ver gevorderd als de medische wetenschap in de middeleeuwen.

Gewoon met jezelf leren omgaan is het beste imo. Dat kost tijd.