Er zijn veel mensen met ADHD hier.
Ik hoop dat mensen die het zelfde probleem kwa verkeerde stempels en alles eruit komen want niks is zo *** dan jezelf niet kunnen begrijpen
Ik heb het gevoel alsof jij wel begrijpt dat een stempel krijgen juist fijn is. Ik krijg hier niet uitgelegd waarom ik dat fijn vind, maar zoals je je verhaal schrijft heb ik het idee dat we een hoop dezelfde gevoelens hebben ervaren wat betreft het niet weten wat er nu is.
Ik heb zelf een paar weken geleden de diagnose autisme gekregen, ik ben nu 32 jaar en vrouw. Dat is voor autisme misschien wel makkelijk om erbij te vermelden. Ik heb ook een verkeerde diagnose gekregen, vanaf mijn zesde bij de eerste psychiater en nooit heb ik het gevoel gehad alsof je me konden helpen. Ik was gewoon depressief en een sip meisje, tal van meds gehad maar niks hielp.
Ik hoop dat ze snel vaart maken met onderzoek naar autisme bij vrouwen. Bij vrouwen uit het zich heel anders dan bij mannen waardoor veel vrouwen pas veel te laat de diagnose krijgen.
Hoe moet je als kind uitleggen wat er mis is als je niet weet dat andere mensen op een heel andere manier denken en informatie verwerken. Daar sta je als kind niet bij stil, je bent bezig met dat je je kut voelt maar je hebt geen idee waarom.
Achteraf gezien is de diagnose autisme niet zo gek haha. Ik heb het ook al in een ander topic geschreven, ik heb moeten leren hoe mensen denken. Heel kort door de bocht.
Dit heb ik nooit gezegd bij de psych waar ik toen bij liep. Simpelweg omdat ik me schaamde dat ik moet leren hoe mensen denken en doen. Dat is iets waar de meeste mensen mee geboren worden, dat is een skill die ze niet eens opvalt omdat het zo normaal is als ademen. Ik had al vaak genoeg gehoord dat ik dom was, dat probeer ik uit alle macht te voorkomen.
Plus, mijn manier, leren hoe mensen denken, leverde mij meer op dan al die jaren psychiaters, dus ik dacht ik doe het zelf wel. Ik ben een betere psych voor mezelf dan de pro's.
Ik heb het de psychiaters lang kwalijk genomen dat ze mij niet konden helpen terwijl het wel hun taak is. Nu ik de diagnose heb kan ik daar veel makkelijker mee in het reine komen. Ik merk dat ik zo goed als geen boosheid meer ervaar als ik terugdenk aan de psych's die mij niet konden helpen.
Op dit moment vind ik het nog steeds heel erg moeilijk om ermee om te gaan als iemand me dom noemt, of als ik denk dat hij denkt dat ik dom ben. Sinds een half jaar geloof ik zelf pas echt dat ik niet dom ben, een iq test zegt niet alles maar geeft wel een indicatie.
Zo gek is het ook niet dat ik vaak dom genoemd ben, mensen wisten gewoon niet beter. Ik denk anders dan normale mensen, veel van mijn uitspraken en hoe ik dingen ervaar, begreep en zag was niet wat normale mensen ook zagen.
Ik had het goed, die mensen hadden het goed maar ze konden mijn kant niet zien waardoor het voor hun over kwam alsof ik dom was en onzin vertelde. Ik zag wel dat we het beide goed hadden. Dat is zo frustrerend, zo hard moeten vechten om mensen te laten begrijpen dat je het ook goed hebt.
Een voorbeeld wat ik hier graag aanhaal om het visueel uit te kunnen leggen.
Stel je hebt een cylinder, alle mensen kijken naar de voorkant en zie een rondje. Ik zag hem als eerste van de zijkant en ik zag dus een rechthoek. Maar niemand gelooft dat die rechthoek er ook is. Ik zie ook het rondje, maar ik zie hem ook van de binnenkant waar de vorm anders is. Ik zie aan de voorkant een plat rondje maar tegelijk ook een diepte rondje. Ik zie een rechthoek maar ook een cylinder.
Ik zie dingen vaak vanuit veel hoeken omdat ik dat heb moeten leren om met mensen om te gaan en me niet dom te voelen. Ook zorgt het autisme er natuurlijk voor dat ik dingen op een andere manier zie en verwerk en andere conclusies trek. Voor mij is ieder woord in een zin even belangrijk en ik moet zelf beslissen wat dan de strekking van het verhaal is. Tja, dan zit je er wel eens langs. Of je geeft een apart antwoord.
Mensen noemen me scherp, ik ben niet scherp, ik zie gewoon meteen veel mogelijkheden.
Voorbeeld: Laatst zat ik met mijn vriend in de auto en ik zeg tegen hem dat ik honger heb. Hij reageert met: Oh jee, en nu dan? Ik geef als antwoord: Nu heb ik nog steeds honger. Dat is grappig en scherp volgens normale mensen, voor mij was het gewoon het eerste waar ik aan dacht en ik gaf antwoord.
Mensen waarbij ik me op mijn gemak voel maak ik die fouten meer, want dan neem ik niet de tijd die ik normaal zou nemen om na te denken wat er gezegd is. Ik voel me op mijn gemak en hoef niet op mijn woorden te letten bij vrienden.
Voor mij is humor een copings-mechanisme geworden, als je dingen met humor brengt vergeven mensen het je veel sneller als je bot overkomt. Als je iets humoristisch brengt vinden ze het grappig ipv dat ze denken dat je dom bent.
Zo, was wel weer genoeg tekst denk ik zo.
Je stukje raakte mij even, het was even erg herkenbaar.