#1
AD(H)D.
38 antwoorden
14 weergaven
18-5-2026
#2
@Langspeelplaat
'ik ken iemand die....'
Tja, zo werkt dat niet hoor. ADHD medicatie geeft bij iedere ADHD-er weer een ander effect. Het is waar dat sommigen er een soort zombie van worden, maar dat wil nog niet zeggen dat dit bij iedereen het geval is. De fout die echt velen maken is dat ze een bijwerking zien bij een of een paar mensen (of zichzelf) en er dan maar van uit gaan dat die bijwerking standaard is bij iedereen die dat medicijn gebruikt en dat is dus gewoonweg niet waar.
Draai het eens om. Medicatie doet mij ongelooflijk goed, maar ik weet dus wel dat dit specifiek mijn situatie is dus ik ga geen pleidooi houden dat ADHD medicatie in het algemeen fantastisch is en dat iedere ADHD-er aan de medicatie zou moeten. Maar omgekeerd zie ik dus wel ADHD-ers zonder medicatie die daar zo ongelooflijk mee lopen te pochen en mij bijkans veroordelen omdat ik dus wel medicatie gebruik. En dat ben ik dus een beetje beu.
Overigens werkte ritalin bij mij ook helemaal niet goed. Ik kreeg wel meer structuur, maar mijn toch al sterk aanwezige hyperfocus werd ongelooflijk versterkt waardoor het me veel meer kwaad deed dan goed. Maar dat is nog geen reden om ADHD medicatie in het algemeen te veroordelen.
Ritalin deed bij mij helemaal niks met mijn persoonlijkheid, die bleef gewoon hetzelfde dus ik weet honderd procent dat persoonlijkheidsverandering niet standaard is bij dat specifieke medicijn.
'ik ken iemand die....'
Tja, zo werkt dat niet hoor. ADHD medicatie geeft bij iedere ADHD-er weer een ander effect. Het is waar dat sommigen er een soort zombie van worden, maar dat wil nog niet zeggen dat dit bij iedereen het geval is. De fout die echt velen maken is dat ze een bijwerking zien bij een of een paar mensen (of zichzelf) en er dan maar van uit gaan dat die bijwerking standaard is bij iedereen die dat medicijn gebruikt en dat is dus gewoonweg niet waar.
Draai het eens om. Medicatie doet mij ongelooflijk goed, maar ik weet dus wel dat dit specifiek mijn situatie is dus ik ga geen pleidooi houden dat ADHD medicatie in het algemeen fantastisch is en dat iedere ADHD-er aan de medicatie zou moeten. Maar omgekeerd zie ik dus wel ADHD-ers zonder medicatie die daar zo ongelooflijk mee lopen te pochen en mij bijkans veroordelen omdat ik dus wel medicatie gebruik. En dat ben ik dus een beetje beu.
Overigens werkte ritalin bij mij ook helemaal niet goed. Ik kreeg wel meer structuur, maar mijn toch al sterk aanwezige hyperfocus werd ongelooflijk versterkt waardoor het me veel meer kwaad deed dan goed. Maar dat is nog geen reden om ADHD medicatie in het algemeen te veroordelen.
Ritalin deed bij mij helemaal niks met mijn persoonlijkheid, die bleef gewoon hetzelfde dus ik weet honderd procent dat persoonlijkheidsverandering niet standaard is bij dat specifieke medicijn.
#3
Sofia, het is niet goed om je unieke creatieve kant te tonen hoor. Je moet je medicatie nemen en precies zoals anderen zijn. Hup, in het gareel jij.
Het schoolsysteem is fucked up...
Idd, ons schoolsysteem is op vele vlakken voor verbetering vatbaar. Maar daar ga ik hier geen boompje over opzetten.
De discussie rond wel of geen medicatie gebruik verdient, naar mijn inziens, toch enige nuance. Het is geen zwart-wit verhaal.
Na mijn ADD-diagnose kregen mijn ouders het advies om 'de klachten' met medicatie te behandelen. Zij hebben dit advies bewust genegeerd. Vooral omdat er eigenlijk tijdens mijn hele jeugd twijfel was over deze diagnose. De hamvraag bleef: is het add OF hogere begaafdheid? Er zijn nl. veel overlappingen. Pas aan de universiteit werd die twijfel opgeheven en bleek dat het geen OF-verhaal is, maar een EN-verhaal. 2 etiketjes dus. Ondanks het feit dat ik ondertussen al redelijk goed mijn eigen weg had gevonden, heb ik er voor mijn Master-studies toch voor gekozen om medicatie een kans te geven. Sinds enkele jaren neem ik Dextro-amfetamine, niet dagelijks, het hangt een beetje af van de situatie. En voor mij is dit een meerwaarde. Het gebruik moet niet opgebouwd worden, het geeft instant focus wanneer ik dat nodig heb.
En waarom zou het me niet toelaten om m'n creatieve kant te blijven laten zien? Ik doe niets anders in m'n eigen bedrijf. Elke dag opnieuw. Het is net dankzij het gepast gebruik van medicatie dat ik én succesvol kan ondernemen én mijn privé-leven op orde kan houden. Dat heeft niets te maken met in of uit het gareel lopen. Dat heeft te maken met je passie volgen en je dromen najagen. Wat heb je aan een excellent idee als de focus ontbreekt om het in de praktijk te brengen ...?
#4
In geval van de kinderen vind ik wel dat het ongelooflijk is doorgeslagen. Er rust een ongelooflijke druk vanuit de medische wereld en de school op de ouders om elk kind wat ook maar een beetje druk is of afwijkt vol te proppen met medicijnen en dat is een zeer kwalijke zaak. Maar dat is nog geen reden om medicatie in het algemeen te veroordelen.
#5
ADHD medicatie geeft bij iedere ADHD-er weer een ander effect. Het is waar dat sommigen er een soort zombie van worden, maar dat wil nog niet zeggen dat dit bij iedereen het geval is.
Dit geloof ik. Daarom geldt mijn mening ook niet voor iedereen. Wel ben ik in de veronderstelling dat medicatie voor iemand die innerlijk dan wel uiterlijk 'afwijkend gedrag' vertoont niet altijd werkt. Het is een persoonlijk afweging.
Draai het eens om. Medicatie doet mij ongelooflijk goed, maar ik weet dus wel dat dit specifiek mijn situatie is dus ik ga geen pleidooi houden dat ADHD medicatie in het algemeen fantastisch is en dat iedere ADHD-er aan de medicatie zou moeten. Maar omgekeerd zie ik dus wel ADHD-ers zonder medicatie die daar zo ongelooflijk mee lopen te pochen en mij bijkans veroordelen omdat ik dus wel medicatie gebruik. En dat ben ik dus een beetje beu.
Kan me wel voorstellen dat dat frustrerend is. Ik zou me er niet te druk over maken. Anderzijds is het wel een logisch reactie van die ADHD'ers. Ik ben nu gestopt met roken, zonder nicotinepleisters of whatsoever en dat gaat me prima af. Ik heb nu ook de neiging om mensen die nooit hebben kunnen stoppen met roken in hun bek uit te lachen (Ik chargeer een beetje). Ik besef me dat dit een hele kortzichtige reactie van me zou zijn, dus ik doe dit dan ook niet. Maar het is wel erg verleidelijk, merk ik. Je gaat je toch superieur voelen t.o.v. de roker als je bent gestopt, en dat is zeker niet altijd een bewuste keuze. Ik denk dat het met erkenning te maken heeft en daardoor heb je de neiging je zo te gaan gedragen, wat feitelijk dus erg triest is. Dus die ADHD'ers die jou blamen om het feit dat je medicatie gebruikt, tja, laat ze lullen. Het zegt meer over hen dan over jou.
#6
Ik heb niks tegen andere ADHD-ers, maar in de tijd dat ik contact zocht met lotgenoten (net na mijn diagnose) heb ik wel gemerkt dat er een aantal groepen stereotype ADHD-ers zijn met wie ik dus helemaal niks heb.
Zo heb je de ADHD-er die zich bij alles achter die ADHD verschuilt, ook bij zaken die duidelijk niks met ADHD te maken hebben, die misbruiken het dus als excuus. Dan heb je de ADHD-ers die vinden dat de wereld zich maar aan hen moet aanpassen ipv andersom, terwijl ik denk dat het van twee kanten moet komen. En last but not least die gekkies die denken dat ze een gemuteerde uber-versie zijn van de normale mens, door evolutie of door god of wat dan ook, de zogenaamde 'nieuwetijdskinderen' die dus denken dat ze op de aarde zijn gezet om 'de wereld te redden' of weet ik veel wat voor onzin meer. En al die 3 groepen zijn behoorlijk obsessief bezig met dat ADHD zijn. Ik kan ze alle drie niet uitstaan. Ik heb wel van ze geleerd, en wel hoe je NIET om moet gaan met ADHD.
Mij maakt het niet uit, ADHD, Autist, Normaal of weet ik veel. Ik omring me met mensen die mij liggen en ga dus absoluut niet (meer) op zoek naar andere ADHD-ers puur omdat die ook ADHD hebben om het continue over die ADHD te hebben.
Nogmaals, ik ben wie ik ben, iedereen heeft zo zijn goede en slechte kanten en bij mij heeft dat een naam, meer niet.
Zo heb je de ADHD-er die zich bij alles achter die ADHD verschuilt, ook bij zaken die duidelijk niks met ADHD te maken hebben, die misbruiken het dus als excuus. Dan heb je de ADHD-ers die vinden dat de wereld zich maar aan hen moet aanpassen ipv andersom, terwijl ik denk dat het van twee kanten moet komen. En last but not least die gekkies die denken dat ze een gemuteerde uber-versie zijn van de normale mens, door evolutie of door god of wat dan ook, de zogenaamde 'nieuwetijdskinderen' die dus denken dat ze op de aarde zijn gezet om 'de wereld te redden' of weet ik veel wat voor onzin meer. En al die 3 groepen zijn behoorlijk obsessief bezig met dat ADHD zijn. Ik kan ze alle drie niet uitstaan. Ik heb wel van ze geleerd, en wel hoe je NIET om moet gaan met ADHD.
Mij maakt het niet uit, ADHD, Autist, Normaal of weet ik veel. Ik omring me met mensen die mij liggen en ga dus absoluut niet (meer) op zoek naar andere ADHD-ers puur omdat die ook ADHD hebben om het continue over die ADHD te hebben.
Nogmaals, ik ben wie ik ben, iedereen heeft zo zijn goede en slechte kanten en bij mij heeft dat een naam, meer niet.
#7
Ook had ik een vriendin die ADHD had, en die werd volgepompt met Concerta. Haar eens zo frivole persoonlijkheid werd volledig de kop in gedrukt en er was geen persoonlijkheid meer over. Ook zij is gestopt en achteraf is ze daar enorm blij mee. Ze neemt nu genoegen met het feit dat ze 'afwijkend' gedrag vertoont, en ze voelt zich er gelukkig bij.
Er wordt veel te veel nadruk gelegd op dat zogenaamde 'afwijkende' gedrag. Wat is afwijkend? Wat is normaal? Frivole persoonlijkheid de kop ingedrukt? Geen persoonlijkheid meer over? Met alle respect; als ik niet wist dat het over Concerta ging, ik had gedacht dat het cocaïne misbruik betrof.
Het punt is dat het helemaal niet over afwijkend gedrag gaat. Het gaat over bepaald gedrag in een bepaalde context. Nuancering is belangrijk.
Laat me jou een voorbeeld geven uit het leven gegrepen. Als ondernemer geef ik regelmatig workshops en opleidingen over een bepaald product. De klant betaalt voor een kwaliteitsvol afgewerkt product. In zo'n situatie is Dextro-amfetamine, voor mij, een absolute meerwaarde. Wil dat zeggen dat ik zonder Dextro al mijn kennis over mijn producten kwijt ben? Dat ik al mijn vaardigheden verloren heb? Nee, tuurlijk niet. Maar ... zonder Dextro word ik sneller afgeleid en wijk ik teveel af van mijn verhaal. En betaalt de klant om het verslag van mijn laatste reis naar pakweg Guatemala te horen? Ik dacht het niet.
#8
Medicatie is gewoon drugs toch? Laten we daar niet te moeilijk over willen doen. Als jij je er goed bij voelt is dat prima. Ik zeg niet dat je het niet moet doen. Ik geloof wel dat het afbreuk doet aan je wezenlijke persoonlijkheid. Tja, mijn mening tegenover de jouwe. Feit is dat ik geen ervaring heb met dit soort middelen en jij wel. Hoewel ik 1 keer Concerta genomen heb en ik er toch ook wel een soort hyperfocus van kreeg. Werd er niet per se gelukkiger van. Maar dit middel kreeg ik dan ook niet voorgeschreven door een psychiater.
Natuurlijk werd je niet gelukkiger van Concerta of wat voor middel dan ook. Gelukspillen zijn, voor zover ik weet, nog niet uitgevonden. Het gaat erom wat je doet (of laat) door het effect van een medicijn of drugs (noem het zoals je wil). En dat kan momenten van geluk voortbrengen.
#9
Wat hier word gezegt spreekt mij erg aan, ik moet binnen kort ook naar de psycholoog.
waarschijnlijk heb ik ook add en ik ben indd wie ik ben maar mijn leven lijd er momenteel erg onder sinds 2 jaar.
ik weet niet meer hoe ik mij moet voelen voel mij wazig, angst aanvallen kan niet nadenken concentratie van niks kan niks onthouden. sociaal slecht niet op woorden kunnen komen. 1 opleiding verpest nu bezig met een nieuwe opleiding niveau lager. ik weet niet of iemand tips heeft ik word namelijk helemaal gek.
waarschijnlijk heb ik ook add en ik ben indd wie ik ben maar mijn leven lijd er momenteel erg onder sinds 2 jaar.
ik weet niet meer hoe ik mij moet voelen voel mij wazig, angst aanvallen kan niet nadenken concentratie van niks kan niks onthouden. sociaal slecht niet op woorden kunnen komen. 1 opleiding verpest nu bezig met een nieuwe opleiding niveau lager. ik weet niet of iemand tips heeft ik word namelijk helemaal gek.
#10
Wat hier word gezegt spreekt mij erg aan, ik moet binnen kort ook naar de psycholoog.
waarschijnlijk heb ik ook add en ik ben indd wie ik ben maar mijn leven lijd er momenteel erg onder sinds 2 jaar.
ik weet niet meer hoe ik mij moet voelen voel mij wazig, angst aanvallen kan niet nadenken concentratie van niks kan niks onthouden. sociaal slecht niet op woorden kunnen komen. 1 opleiding verpest nu bezig met een nieuwe opleiding niveau lager. ik weet niet of iemand tips heeft ik word namelijk helemaal gek.
Naar de psycholoog is natuurlijk een uitstekend begin, eens kijken of er bij jou een diagnose te vinden is.
Van daar uit kan het alle kanten op. Standaard ADHD bestaat niet, bij iedereen is het weer net anders. Je kunt medicatie proberen, maar bij een gedeelte van de mensen werkt het voor geen meter en een ander deel ervaart bijwerkingen die erger zijn als de stoornis. Maar wie weet slaat het bij jou wel goed aan, je weet maar nooit.
Angstklachten komen erg vaak voor bij ADHD-ers, maar die zijn wel te behandelen en bij mij zijn die zelfs geheel over gegaan.
Zoals @Langspeelplaat al meldde, het hoeft niet altijd ADHD te zijn. Het is ook mogelijk dat je door langdurig/overmatig drugsgebruik klachten kan ontwikkelen die wat op ADD lijken, zoals slecht geheugen, slechte concentratie en angststoornis.
#11
@acht.zes zelf had ik daar ook aan gedacht. Ik heb toen wel een tijdje drugs wat misbruikt. Maar niet heel erg Heb alles bekeken waar het aan kon liggen. Heb met een psycholoog gesproken.en die denkt ook sterk aan een add. En heb van drugs een pauze gehad van dik 6 maand maar alles bleef en ik heb veel aspecten van add zei de psycholoog ze willen nu alles goed uitzoeken ben ook erg druk in mijn hoofd. Van bijvoorbeeld een joint krijg ik rust in mijn hoofd maar moet het niet als uitvlucht gaan gebruiken en zien. Dus rook nu alleen nog maar wiekends.
Fijne avond.
Fijne avond.
#12
Er zijn veel mensen met ADHD hier.
Ik heb het gevoel alsof jij wel begrijpt dat een stempel krijgen juist fijn is. Ik krijg hier niet uitgelegd waarom ik dat fijn vind, maar zoals je je verhaal schrijft heb ik het idee dat we een hoop dezelfde gevoelens hebben ervaren wat betreft het niet weten wat er nu is.
Ik heb zelf een paar weken geleden de diagnose autisme gekregen, ik ben nu 32 jaar en vrouw. Dat is voor autisme misschien wel makkelijk om erbij te vermelden. Ik heb ook een verkeerde diagnose gekregen, vanaf mijn zesde bij de eerste psychiater en nooit heb ik het gevoel gehad alsof je me konden helpen. Ik was gewoon depressief en een sip meisje, tal van meds gehad maar niks hielp.
Ik hoop dat ze snel vaart maken met onderzoek naar autisme bij vrouwen. Bij vrouwen uit het zich heel anders dan bij mannen waardoor veel vrouwen pas veel te laat de diagnose krijgen.
Hoe moet je als kind uitleggen wat er mis is als je niet weet dat andere mensen op een heel andere manier denken en informatie verwerken. Daar sta je als kind niet bij stil, je bent bezig met dat je je kut voelt maar je hebt geen idee waarom.
Achteraf gezien is de diagnose autisme niet zo gek haha. Ik heb het ook al in een ander topic geschreven, ik heb moeten leren hoe mensen denken. Heel kort door de bocht.
Dit heb ik nooit gezegd bij de psych waar ik toen bij liep. Simpelweg omdat ik me schaamde dat ik moet leren hoe mensen denken en doen. Dat is iets waar de meeste mensen mee geboren worden, dat is een skill die ze niet eens opvalt omdat het zo normaal is als ademen. Ik had al vaak genoeg gehoord dat ik dom was, dat probeer ik uit alle macht te voorkomen.
Plus, mijn manier, leren hoe mensen denken, leverde mij meer op dan al die jaren psychiaters, dus ik dacht ik doe het zelf wel. Ik ben een betere psych voor mezelf dan de pro's.
Ik heb het de psychiaters lang kwalijk genomen dat ze mij niet konden helpen terwijl het wel hun taak is. Nu ik de diagnose heb kan ik daar veel makkelijker mee in het reine komen. Ik merk dat ik zo goed als geen boosheid meer ervaar als ik terugdenk aan de psych's die mij niet konden helpen.
Op dit moment vind ik het nog steeds heel erg moeilijk om ermee om te gaan als iemand me dom noemt, of als ik denk dat hij denkt dat ik dom ben. Sinds een half jaar geloof ik zelf pas echt dat ik niet dom ben, een iq test zegt niet alles maar geeft wel een indicatie.
Zo gek is het ook niet dat ik vaak dom genoemd ben, mensen wisten gewoon niet beter. Ik denk anders dan normale mensen, veel van mijn uitspraken en hoe ik dingen ervaar, begreep en zag was niet wat normale mensen ook zagen.
Ik had het goed, die mensen hadden het goed maar ze konden mijn kant niet zien waardoor het voor hun over kwam alsof ik dom was en onzin vertelde. Ik zag wel dat we het beide goed hadden. Dat is zo frustrerend, zo hard moeten vechten om mensen te laten begrijpen dat je het ook goed hebt.
Een voorbeeld wat ik hier graag aanhaal om het visueel uit te kunnen leggen.
Stel je hebt een cylinder, alle mensen kijken naar de voorkant en zie een rondje. Ik zag hem als eerste van de zijkant en ik zag dus een rechthoek. Maar niemand gelooft dat die rechthoek er ook is. Ik zie ook het rondje, maar ik zie hem ook van de binnenkant waar de vorm anders is. Ik zie aan de voorkant een plat rondje maar tegelijk ook een diepte rondje. Ik zie een rechthoek maar ook een cylinder.
Ik zie dingen vaak vanuit veel hoeken omdat ik dat heb moeten leren om met mensen om te gaan en me niet dom te voelen. Ook zorgt het autisme er natuurlijk voor dat ik dingen op een andere manier zie en verwerk en andere conclusies trek. Voor mij is ieder woord in een zin even belangrijk en ik moet zelf beslissen wat dan de strekking van het verhaal is. Tja, dan zit je er wel eens langs. Of je geeft een apart antwoord.
Mensen noemen me scherp, ik ben niet scherp, ik zie gewoon meteen veel mogelijkheden.
Voorbeeld: Laatst zat ik met mijn vriend in de auto en ik zeg tegen hem dat ik honger heb. Hij reageert met: Oh jee, en nu dan? Ik geef als antwoord: Nu heb ik nog steeds honger. Dat is grappig en scherp volgens normale mensen, voor mij was het gewoon het eerste waar ik aan dacht en ik gaf antwoord.
Mensen waarbij ik me op mijn gemak voel maak ik die fouten meer, want dan neem ik niet de tijd die ik normaal zou nemen om na te denken wat er gezegd is. Ik voel me op mijn gemak en hoef niet op mijn woorden te letten bij vrienden.
Voor mij is humor een copings-mechanisme geworden, als je dingen met humor brengt vergeven mensen het je veel sneller als je bot overkomt. Als je iets humoristisch brengt vinden ze het grappig ipv dat ze denken dat je dom bent.
Zo, was wel weer genoeg tekst denk ik zo.
Je stukje raakte mij even, het was even erg herkenbaar.
Ik hoop dat mensen die het zelfde probleem kwa verkeerde stempels en alles eruit komen want niks is zo *** dan jezelf niet kunnen begrijpen
Ik heb het gevoel alsof jij wel begrijpt dat een stempel krijgen juist fijn is. Ik krijg hier niet uitgelegd waarom ik dat fijn vind, maar zoals je je verhaal schrijft heb ik het idee dat we een hoop dezelfde gevoelens hebben ervaren wat betreft het niet weten wat er nu is.
Ik heb zelf een paar weken geleden de diagnose autisme gekregen, ik ben nu 32 jaar en vrouw. Dat is voor autisme misschien wel makkelijk om erbij te vermelden. Ik heb ook een verkeerde diagnose gekregen, vanaf mijn zesde bij de eerste psychiater en nooit heb ik het gevoel gehad alsof je me konden helpen. Ik was gewoon depressief en een sip meisje, tal van meds gehad maar niks hielp.
Ik hoop dat ze snel vaart maken met onderzoek naar autisme bij vrouwen. Bij vrouwen uit het zich heel anders dan bij mannen waardoor veel vrouwen pas veel te laat de diagnose krijgen.
Hoe moet je als kind uitleggen wat er mis is als je niet weet dat andere mensen op een heel andere manier denken en informatie verwerken. Daar sta je als kind niet bij stil, je bent bezig met dat je je kut voelt maar je hebt geen idee waarom.
Achteraf gezien is de diagnose autisme niet zo gek haha. Ik heb het ook al in een ander topic geschreven, ik heb moeten leren hoe mensen denken. Heel kort door de bocht.
Dit heb ik nooit gezegd bij de psych waar ik toen bij liep. Simpelweg omdat ik me schaamde dat ik moet leren hoe mensen denken en doen. Dat is iets waar de meeste mensen mee geboren worden, dat is een skill die ze niet eens opvalt omdat het zo normaal is als ademen. Ik had al vaak genoeg gehoord dat ik dom was, dat probeer ik uit alle macht te voorkomen.
Plus, mijn manier, leren hoe mensen denken, leverde mij meer op dan al die jaren psychiaters, dus ik dacht ik doe het zelf wel. Ik ben een betere psych voor mezelf dan de pro's.
Ik heb het de psychiaters lang kwalijk genomen dat ze mij niet konden helpen terwijl het wel hun taak is. Nu ik de diagnose heb kan ik daar veel makkelijker mee in het reine komen. Ik merk dat ik zo goed als geen boosheid meer ervaar als ik terugdenk aan de psych's die mij niet konden helpen.
Op dit moment vind ik het nog steeds heel erg moeilijk om ermee om te gaan als iemand me dom noemt, of als ik denk dat hij denkt dat ik dom ben. Sinds een half jaar geloof ik zelf pas echt dat ik niet dom ben, een iq test zegt niet alles maar geeft wel een indicatie.
Zo gek is het ook niet dat ik vaak dom genoemd ben, mensen wisten gewoon niet beter. Ik denk anders dan normale mensen, veel van mijn uitspraken en hoe ik dingen ervaar, begreep en zag was niet wat normale mensen ook zagen.
Ik had het goed, die mensen hadden het goed maar ze konden mijn kant niet zien waardoor het voor hun over kwam alsof ik dom was en onzin vertelde. Ik zag wel dat we het beide goed hadden. Dat is zo frustrerend, zo hard moeten vechten om mensen te laten begrijpen dat je het ook goed hebt.
Een voorbeeld wat ik hier graag aanhaal om het visueel uit te kunnen leggen.
Stel je hebt een cylinder, alle mensen kijken naar de voorkant en zie een rondje. Ik zag hem als eerste van de zijkant en ik zag dus een rechthoek. Maar niemand gelooft dat die rechthoek er ook is. Ik zie ook het rondje, maar ik zie hem ook van de binnenkant waar de vorm anders is. Ik zie aan de voorkant een plat rondje maar tegelijk ook een diepte rondje. Ik zie een rechthoek maar ook een cylinder.
Ik zie dingen vaak vanuit veel hoeken omdat ik dat heb moeten leren om met mensen om te gaan en me niet dom te voelen. Ook zorgt het autisme er natuurlijk voor dat ik dingen op een andere manier zie en verwerk en andere conclusies trek. Voor mij is ieder woord in een zin even belangrijk en ik moet zelf beslissen wat dan de strekking van het verhaal is. Tja, dan zit je er wel eens langs. Of je geeft een apart antwoord.
Mensen noemen me scherp, ik ben niet scherp, ik zie gewoon meteen veel mogelijkheden.
Voorbeeld: Laatst zat ik met mijn vriend in de auto en ik zeg tegen hem dat ik honger heb. Hij reageert met: Oh jee, en nu dan? Ik geef als antwoord: Nu heb ik nog steeds honger. Dat is grappig en scherp volgens normale mensen, voor mij was het gewoon het eerste waar ik aan dacht en ik gaf antwoord.
Mensen waarbij ik me op mijn gemak voel maak ik die fouten meer, want dan neem ik niet de tijd die ik normaal zou nemen om na te denken wat er gezegd is. Ik voel me op mijn gemak en hoef niet op mijn woorden te letten bij vrienden.
Voor mij is humor een copings-mechanisme geworden, als je dingen met humor brengt vergeven mensen het je veel sneller als je bot overkomt. Als je iets humoristisch brengt vinden ze het grappig ipv dat ze denken dat je dom bent.
Zo, was wel weer genoeg tekst denk ik zo.
Je stukje raakte mij even, het was even erg herkenbaar.
#13
Zelf geen diagnose ADHD, maar doe wel diagnostisch onderzoek naar (onder andere) ADHD bij cliënten. Ik erger me echt groen en geel aan de misverstanden die er bestaan over ADHD. Zo veel mensen roepen er van alles over terwijl ze er echt geen verstand van hebben. En dan nog het feit dat oorspronkelijk een beschrijving van gedrag (=diagnose) een eigen leven is gaan leiden.... Maar zo gaat het in principe met de gehele DSM. Pfffff.
#14
Sinds 2014 heb is de diagnose Ad(h)d, en sinds dien ben ik mijzelf steeds meer aan het begrijpen waarom ik doe zoals ik doe. Veel mensen met onder andere mijn vriendin hadden in het begin veel moeite omdat het zo raar bestempeld wordt, zovan oh wat is hij ongeduldig en oh zit nou is stil. Altijd hadden psychiaters verkeerde stempels en etiketten op mijn hoofd geplakt, wat lijden tot verkeerde medicatie. Mijn adhd gaat gepaard met sociale faalangst.. waardoor het meer leek of dat ik een heel erg teruggetrokken mannetje was met een paar lichamelijke tics en een druk koppie. En toen ik voor het eerst speed gebruikte (sorry als het off-topic is) kwam de rust in mijn hoofd de tics waren voor de duur van de werking weg ik had me nog nooit zo vredig gevoeld, ik durfde meer te praten en kwam zelfverzekerder over. Ik ging toen voor de grap een boek lezen nog nooit zo gefocust en heerlijk zonder moeite een boek gelezen. Toen heb ik zelf opgezocht van wat kan het zijn zou het dan toch?? En jahoor na 5afspraken met de psychiater en heel wat testen was het EINDELIJK duidelijk ik heb adhd. Het is hoe het is en ik ben blij eindelijk mezelf meer en meer te kunnen begrijpen..
Ik hoop dat mensen die het zelfde probleem kwa verkeerde stempels en alles eruit komen want niks is zo *** dan jezelf niet kunnen begrijpen
Greetz
(Sorry voor de fouten ben al weer te lang wakker door studie haha)
Ik hoop dat mensen die het zelfde probleem kwa verkeerde stempels en alles eruit komen want niks is zo *** dan jezelf niet kunnen begrijpen
Greetz
(Sorry voor de fouten ben al weer te lang wakker door studie haha)
#15
Ik ben net een paar uur geleden papa geworden van onze mooie dochtertje jaylin
Gefeliciteerd!!!!!!!!!
#16
Er zijn veel mensen met ADHD hier.
Ik heb het gevoel alsof jij wel begrijpt dat een stempel krijgen juist fijn is. Ik krijg hier niet uitgelegd waarom ik dat fijn vind, maar zoals je je verhaal schrijft heb ik het idee dat we een hoop dezelfde gevoelens hebben ervaren wat betreft het niet weten wat er nu is.
Ik heb zelf een paar weken geleden de diagnose autisme gekregen, ik ben nu 32 jaar en vrouw. Dat is voor autisme misschien wel makkelijk om erbij te vermelden. Ik heb ook een verkeerde diagnose gekregen, vanaf mijn zesde bij de eerste psychiater en nooit heb ik het gevoel gehad alsof je me konden helpen. Ik was gewoon depressief en een sip meisje, tal van meds gehad maar niks hielp.
Ik hoop dat ze snel vaart maken met onderzoek naar autisme bij vrouwen. Bij vrouwen uit het zich heel anders dan bij mannen waardoor veel vrouwen pas veel te laat de diagnose krijgen.
Hoe moet je als kind uitleggen wat er mis is als je niet weet dat andere mensen op een heel andere manier denken en informatie verwerken. Daar sta je als kind niet bij stil, je bent bezig met dat je je kut voelt maar je hebt geen idee waarom.
Achteraf gezien is de diagnose autisme niet zo gek haha. Ik heb het ook al in een ander topic geschreven, ik heb moeten leren hoe mensen denken. Heel kort door de bocht.
Dit heb ik nooit gezegd bij de psych waar ik toen bij liep. Simpelweg omdat ik me schaamde dat ik moet leren hoe mensen denken en doen. Dat is iets waar de meeste mensen mee geboren worden, dat is een skill die ze niet eens opvalt omdat het zo normaal is als ademen. Ik had al vaak genoeg gehoord dat ik dom was, dat probeer ik uit alle macht te voorkomen.
Plus, mijn manier, leren hoe mensen denken, leverde mij meer op dan al die jaren psychiaters, dus ik dacht ik doe het zelf wel. Ik ben een betere psych voor mezelf dan de pro's.
Ik heb het de psychiaters lang kwalijk genomen dat ze mij niet konden helpen terwijl het wel hun taak is. Nu ik de diagnose heb kan ik daar veel makkelijker mee in het reine komen. Ik merk dat ik zo goed als geen boosheid meer ervaar als ik terugdenk aan de psych's die mij niet konden helpen.
Op dit moment vind ik het nog steeds heel erg moeilijk om ermee om te gaan als iemand me dom noemt, of als ik denk dat hij denkt dat ik dom ben. Sinds een half jaar geloof ik zelf pas echt dat ik niet dom ben, een iq test zegt niet alles maar geeft wel een indicatie.
Zo gek is het ook niet dat ik vaak dom genoemd ben, mensen wisten gewoon niet beter. Ik denk anders dan normale mensen, veel van mijn uitspraken en hoe ik dingen ervaar, begreep en zag was niet wat normale mensen ook zagen.
Ik had het goed, die mensen hadden het goed maar ze konden mijn kant niet zien waardoor het voor hun over kwam alsof ik dom was en onzin vertelde. Ik zag wel dat we het beide goed hadden. Dat is zo frustrerend, zo hard moeten vechten om mensen te laten begrijpen dat je het ook goed hebt.
Een voorbeeld wat ik hier graag aanhaal om het visueel uit te kunnen leggen.
Stel je hebt een cylinder, alle mensen kijken naar de voorkant en zie een rondje. Ik zag hem als eerste van de zijkant en ik zag dus een rechthoek. Maar niemand gelooft dat die rechthoek er ook is. Ik zie ook het rondje, maar ik zie hem ook van de binnenkant waar de vorm anders is. Ik zie aan de voorkant een plat rondje maar tegelijk ook een diepte rondje. Ik zie een rechthoek maar ook een cylinder.
Ik zie dingen vaak vanuit veel hoeken omdat ik dat heb moeten leren om met mensen om te gaan en me niet dom te voelen. Ook zorgt het autisme er natuurlijk voor dat ik dingen op een andere manier zie en verwerk en andere conclusies trek. Voor mij is ieder woord in een zin even belangrijk en ik moet zelf beslissen wat dan de strekking van het verhaal is. Tja, dan zit je er wel eens langs. Of je geeft een apart antwoord.
Mensen noemen me scherp, ik ben niet scherp, ik zie gewoon meteen veel mogelijkheden.
Voorbeeld: Laatst zat ik met mijn vriend in de auto en ik zeg tegen hem dat ik honger heb. Hij reageert met: Oh jee, en nu dan? Ik geef als antwoord: Nu heb ik nog steeds honger. Dat is grappig en scherp volgens normale mensen, voor mij was het gewoon het eerste waar ik aan dacht en ik gaf antwoord.
Mensen waarbij ik me op mijn gemak voel maak ik die fouten meer, want dan neem ik niet de tijd die ik normaal zou nemen om na te denken wat er gezegd is. Ik voel me op mijn gemak en hoef niet op mijn woorden te letten bij vrienden.
Voor mij is humor een copings-mechanisme geworden, als je dingen met humor brengt vergeven mensen het je veel sneller als je bot overkomt. Als je iets humoristisch brengt vinden ze het grappig ipv dat ze denken dat je dom bent.
Zo, was wel weer genoeg tekst denk ik zo.
Je stukje raakte mij even, het was even erg herkenbaar.
Allereerst respect!! Ik vind het fijn om de juiste stempel te krijgen ookal is een stempel krijgen nooit echt fantastisch maar door de juiste gaat er in mijn ervaring een deur die lang op een kier stond open staan. Ik heb meer rust met mezelf sinds ik de diagnose heb. Het had tijd nodig om alles echt te begrijpen maar het gaat erom hoe jij je voelt wat andere mensen denken is niet belangrijk. Ik had laatst een gesprek met mijn vader en hij zei mij: veel mensen snappen en begrijpen niet hoe jij in elkaar zit maar tijd doet wonderen. Of zo iets het is een bevrijding van de kwelling die je jaren lang dwars zat je mag trots op jezelf zijn en we weten dat het een lange en moeilijke weg gaat worden maar wij zijn sterk door het geen waar ook onze zwakte ligt. Je hebt veel goede kwaliteiten die veel normale mensen weer niet hebben en je mag nooit aan jezelf twijfelen ook is het soms heel lastig dat weet ik uit ervaring maar ook jij mag er zijn onthoud dat!! Nogmaals heel veel respect! En ook ik hoop dat ze snel meer komen te weten over autisme bij vrouwen.
Sorry als ik vaag over kom haha. Ik ben net een paar uur geleden papa geworden van onze mooie dochtertje jaylin
#17
Sorry als ik vaag over kom haha. Ik ben net een paar uur geleden papa geworden van onze mooie dochtertje jaylin![:relaxed:]()
Wow, wat een fantastisch nieuws seg! Proficiat en welkom Yaylin
#18
Gefeliciteerd @Speedy wolf ! ![:baby2:]()
#19
Gefeliciteerd!!!!
#20
Amai, gefeliciteerd @Speedy wolf ![:)]()
en veel geluk toegewenst samen natuurlijk.