Welke positieve invloed hebben drugs op jou

Mindless zei:

@Robbert40
Sorry, ik wou niet verwarrend overkomen.


Precies ja. De dissociatie zorgt ervoor dat je je gedachten, je gevoel en je spanning van een "afstandje" begint te bekijken. Althans, zo wordt het ervaren. Er is een ontkoppeling, waardoor je een soort van neutrale positie aanneemt. Op die manier zie je hoe al de dingen die je ziet niet jou zijn. En zo zullen deze dingen automatisch loslaten/oplossen, mits er voldoende bewustzijn en intensiteit is. Wat overblijft is een lichter bewustzijn, dat minder belemmerd wordt door deze dingen.

Ik praktiseer niet specifiek zen meditatie in de zin van dat ik dat heb geleerd en dat op die manier doe, maar het zou goed kunnen dat mijn manier van mediteren met zen meditatie overeenkomt.

Hoe ik meditatie zie, is als het benaderen van een storm of tornado. Eerst wordt alles intenser. Gedachten en gevoelens vliegen je om de oren. Maar nog dichterbij en je komt in het oog van de storm, waar alles stil is. Je ziet nog steeds alle rumoer om je heen, maar jijzelf gaat daar niet in mee. Je bent zelf het oog van de storm.

Klik om te vergroten...

In Vipassana zijn er retreats waarbij je een maand lang niet mag praten of op andere manieren communiceren. Iets voor jou misschien?

Voor mij zou het niets zijn, omdat ik meer de zachte manier van meditatie aanhang (die van ontspanning zeg maar en niet die van dissociatie). Heb in het verleden wel Zen meditatie gedaan en het was eigenlijk behoorlijk spacy wanneer je in die stilte en gedachtenloosheid terecht komt. Maar langer dan een uur mediteren is niet echt aan mij besteed. Laat staan een maand. Ik heb wel een yoga retreat van een maand in een ashram in India gedaan, met heel veel plezier. Daar waren ook dagen van stilte, waarbij niet gecommuniceerd mocht worden. Maar dat is dus een zachte manier van mediteren (ik zie yoga als meditatie). De maand bestond uit 3 keer per dag yoga sessies van 2 uur, pranayama, meditaties. Karma yoga, satvisch eten, niet buiten het terrein van de ashram mogen, geen internet of andere vormen van afleiding (behalve boeken).Na 3 weken voelde ik mijn chakra's letterlijk opengaan en kwam ik er half verlicht uit.

Vind het kijken op afstand naar jezelf wel heel vruchtbaar en bruikbaar.

שמש zei:

In Vipassana zijn er retreats waarbij je een maand lang niet mag praten of op andere manieren communiceren. Iets voor jou misschien?

Voor mij zou het niets zijn, omdat ik meer de zachte manier van meditatie aanhang (die van ontspanning zeg maar en niet die van dissociatie).

Vind het kijken op afstand naar jezelf wel heel vruchtbaar en bruikbaar.

Klik om te vergroten...

Ik ben er bekend mee en heb dat altijd erg extreem gevonden.

Het is ook niets voor mij. Mijn interesse ligt juist in zen toepassen en behouden in dagelijkse situaties. Een soort constante mindfulness + meditatie dus. Soms ga ik ook gericht zitten mediteren, maar het is mijn overtuiging dat wij daadwerkelijk het oog van de storm zijn en dus in principe overal en altijd die meditatie kunnen toepassen. Soms is er echter een energetische blokkade die meer gerichte meditatie vereist. Ik zou ook niet willen zeggen dat "mijn" methode niets te maken heeft met ontspanning, gezien er in zen (het oog van de storm if you will...) juist alleen maar ontspanning is. Om daar te komen moet je echter soms eerst door een "spanningsveld" heen.

Mindless zei:

Mijn interesse ligt juist in zen toepassen en behouden in dagelijkse situaties. Een soort constante mindfulness + meditatie dus.

Klik om te vergroten...

Lijkt me inspannend...

שמש zei:

Lijkt me inspannend...

Klik om te vergroten...

Hoeft het niet te zijn.

Als ik het vergelijk met hoe ik eerst leefde: inspanning op school/werk, daarna ontspanning thuis (heel grofweg gezegd ).

Dan zou ik niet meer terug willen naar dat. Bijvoorbeeld 's avonds een film kijken en verstand op 0. Dat doe ik praktisch niet meer. Ook tijdens een film ben ik bezig met mindfulness. Constant terug naar het oog van de storm. En dat kan prima tegelijkertijd met elke activiteit die je ook doet. De ontspanning in de zen staat is zoveel dieper en meer voldoening gevend dan de 'zoned out' staat van bewustzijn.

Ok, ik denk julie iets beter te begrijpen.

Afstand nemen van een situatie of afstand nemen van lichamelijk pijn is iets wat natuurlijk komt voor mij.
Gedeeltelijk door mijn autisme, gedeeltelijk door de sport, om terug te vallen naar mijn computer vergelijking, ik verdruk het pijn tab blad met een paar dozijn andere.

Mindfulness kwam pas goed op gang na mijn trip, het stelde me in staat te focussen op het grote plaatje ipv me te verliezen in details.

Wat betreft diep gaan in meditatie, dit is in het verleden gevaarlijk geweest voor me.
1 ) ik ben door familie gevonden in een bijna comatose toestand, mijn lichaam had de temperatuur van de (koude) kamer over genomen, waar ik bijna 12 uur mediterend had doorgebracht. Het duurde een paar minuten om weer 37 graden te worden en weer 100% bij te zijn.
2) gedurende een mri had ik zo'n last van de herrie& ik kou dat ben gaan mediteren, na 3 uur ben ik er uit gehaald en de Runtgen laborant was in paniek omdat hij geen pols slag en ademhaling meer registreerde.
Ik hoorde wel alles maar het duurde een paar minuten voordat ik weer 100% bij was. Ik heb schijnbaar mezelf op een laag pitje gezet.
Het crashteam (de dienst doende broeders met een aed kar) was net bezig de pads op te brengen.....

Daarom ga ik niet zo diep meer.

Ik denk dat het voor een gedeelte komt door gebrek aan formele training.
In het begin van mijn sport had ik een sensei die zich meer bezighield met het emotioneel manipuleren van de studenten en zweverige verhalen over zijn leraar. Ik heb daardoor een afkeer gekregen voor te zweverige verhalen over energie, uit tredingen, een razende stier tegenhouden door een vlakke hand op te houden, halo's zien, genezende handopleggingen, etc
De leraar had zich omringt met ja knikkers die als dominosteentjes voor hem omgingen, een leerling had een een een "beginneling" meegenomen die daar niet in trapte, een blauw oog later en de illusie was gebroken.
Ik ben naar een andere dojo gegaan waar meditatie anders werd ingezet (en daadwerkelijk getrained ipv ge-auwehoerd).
10 jaar later had ik de halve wereld gezien door de sport, effectief was het wel .

Mindless zei:

Hoeft het niet te zijn.

Als ik het vergelijk met hoe ik eerst leefde: inspanning op school/werk, daarna ontspanning thuis (heel grofweg gezegd ).

Dan zou ik niet meer terug willen naar dat. Bijvoorbeeld 's avonds een film kijken en verstand op 0. Dat doe ik praktisch niet meer. Ook tijdens een film ben ik bezig met mindfulness. Constant terug naar het oog van de storm. En dat kan prima tegelijkertijd met elke activiteit die je ook doet. De ontspanning in de zen staat is zoveel dieper en meer voldoening gevend dan de 'zoned out' staat van bewustzijn.

Klik om te vergroten...

Fijn dat het zo goed voor je werkt!

Ik haal veel diepte en meditatie uit mijn werk als kunstenaar. Waar ik dagelijks het overgrote deel vd dag mee bezig ben. Maar vanaf een bepaald punt moet ik ontladen in ontspanning. De volgende dag ben ik weer opgeladen voor nieuwe concentratie. Deze eb/vloed beweging werkt heel goed voor me.

Belangrijkste is dat je je weg gevonden hebt!

Drugs heeft zowel negatieve als positieve op mij gehad.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 6 was en een jaar later kreeg mijn moeder een nieuwe vriend. Die nieuwe vriend was net afgekickt van zijn heroïneverslaving, maar was altijd best agressief. Zo sloeg hij me regelmatig en tilde hij mij bij mijn voeten op terwijl hij mij over het balkon hing als ik iets deed wat niet mocht. Mijn biologische vader begon op mijn 14e te dealen, maar gebruikte regelmatig zelf ook cocaïne waar hij behoorlijk agressief van werd. Sloeg zijn nieuwe vrouw regelmatig, ging vreemd en de jack russel mocht ook regelmatig het slachtoffer zijn. Soms nam mijn vader ook XTC, dan was hij altijd heel lief tegen me, maar ik wist dat dit de drugs was, ik zag hem dan ook niet meer als mijn vader. Toen ik erachter kwam dat hij dealde, mocht ik meehelpen als bijvoorbeeld coureur om wat zakgeld te krijgen. Uiteindelijk ben ik het contact met beide ouders gestopt, omdat ik merkte dat zij psychisch enorm ongezond voor mij waren. Ook heb ik drugs altijd afgezworen en is er een antipathie ontstaan tegen drugs.

Sinds 30 oktober heb ik een nieuwe vriendin, zij is 16 jaar ouder dan ik en heeft juist altijd positieve ervaring met drugs gehad. Uiteindelijk heb ik besloten om mee naar een feest te gaan en voor het eerst XTC te nemen. Ik vond het doodeng, omdat ik niet zoals mijn vader wilde zijn. Aan de andere kant wist ik dat het een behoorlijke stap is die ik van mezelf moest nemen om de positieve effecten van drugs te ervaren. Kortom, ik heb de avond van mijn leven gehad. Het heeft echt zo'n helend effect op mij gehad. Ondertussen zijn we 6 maanden verder en heb ik inmiddels verschillende dingen mogen proberen. Zo heeft LSD mij zo dichtbij mezelf en mijn vriendin gebracht en heeft mijn geest enorm verruimd, met 350 ug heb ik echt prachtige trips gehad waar ik enorm dankbaar voor ben.
Sinds 2015 inmiddels ook weer contact met mijn vader, die zijn excuses heeft aangeboden en alleen contact met mij wil als dit voor mij een toegevoegde waarde heeft. Sindsdien is mijn relatie met mijn vader beter dan ooit. Zelf gebruikt hij niet meer, maar ik krijg wel de nodige tips en trucs van hem om zo verantwoord van drugs te genieten.
Ook op werkgebied heeft drugs een positief effect op mij, ik ben werkzaam als psychiatrisch verpleegkundige en kom daardoor geregeld patiënten tegen die onder invloed zijn. Ik kan hen beter helpen omdat ik beter begrijp wat zij ervaren.

Cocaïne durf ik in ieder geval (nu) niet te nemen, ervaar nog best veel last van mijn jeugd en heb daar ook geregeld heftige nachtmerries van. Om deze reden rook ik elke avond een ¼ joint met polm en skunk om goed te kunnen slapen en dat helpt.

Ik weet trouwens niet of dit bericht in het juiste topic past, maar het heeft mij in ieder geval veel geholpen om dit op te kunnen schrijven .

Amfetamine heeft een positieve invloed op mijn leven gehad. Het heeft zeker zijn duistere zijdes, vooral wanneer er te overmatig gebruikt wordt maar daar gaat dit topic niet over.

Ik wordt er georganiseerder, gestructureerder van, gefocust, al moet ik nog wel leren dat beter te kanaliseren, het laat me wat objectiever en rustiger naar situaties te kijken.

Kleine sidenote is dat ik dagelijks dex voorgeschreven krijg. Gebruik t niet elke dag, gebruik ook wel is teveel en soms ook zo een week of 2 zonder.

Maar overall kan ik zeggen dat amfetamine all over , dex of niet een positieve aanwinst is door de productiviteit en de focus die ik ervan krijg. Als ik met een duidelijk doel werk kan ik met behulp van amfetamine meters maken waar ik me normaal niet toe zou zetten, plus het doet me leiden tot andere denkwijzen of opvatting om over na te denken.