Actief eruit stappen, wordt vaak als " laf " beoordeeld.
Je bent een slappe zak, zo zegt men dan, omdat je er de brui aan wilt gaan geven, i.p v. d贸贸r te vechten tegen de depressieve gevoelens waar je mee worstelt.
: ach kerel, achter de wolken schijnt de zon, morgen is het Wel weer over de. Even doorbijten!
Ik vind dit een werkelijk onbegrijpelijke, en totaal verkeerde zienswijze.
Zo is het meestal nooit. Zo werkt het niet. Nee. Echt niet...
Allereerst, om daadwerkelijk de daad bij het woord te gaan voegen, daarvoor is heel veel moed nodig.
Want zover gaan, dat doe je niet z贸maar.
Daar gaat een heel proces aan vooraf.
Soms een heel, heel langdurig proces.
De manier alleen al gaan uitkiezen.
( nee, geen details zijn hier gewenst om te gaan benoemen!)
De voorbereiding. Het zich gaan afvragen, wat er na het inslapen met je ziel gaat gebeuren. ( hierover zijn vele vertellingen, al vanaf de Griekse Oudheid, zo ook beschreven in de Koran )
Soms zijn drugs een aanleiding om net niet, of juist net wel over de laatste grens te gaan.
Ik heb in mijn donkere dagen hier zeer veel over nagedacht.
De gang van zaken zoals in de Griekse Oudheid staan me wel aan, maar die in De koran zijn genoemd, 贸贸k . Alleen:
Er is niemand teruggekomen om ons te vertellen wat ons te wachten staat.
Er was dan wel een bijbelse vertelling over ene meneer Lazarus, die door here Jezus zelf, uit De dood weer tot leven zou zijn gewekt.
Alleen vertelt dit verhaal jammer genoeg niet, wat deze Lazarus dan wel daar gezien en gehoord heeft...
Het is de enige echte zekerheid in ons leven.
Wij allemaal gaan ooit, vroeg of laat, zelf meemaken wat er gebeuren gaat.
Dat staat vast.
En dan was er de discussie over de zgn. Pil v aan Drion.
Deze zou bedoeld zijn geweest om ouderen van dagen, die " klaar" zouden zijn met hun leven, de gelegenheid bieden om zelf het moment van eruit stappen, te bepalen.
Wel, voor hen, deze pil is er ( nog ) steeds niet.
Gaat er ook niet komen.
Maar dan, deze pil, voor mensen, die n i e t tot die specifieke groep van ouderen behoren. Zoals:
De groep, voor wie dit topic bedoeld is.
De groep, die chronisch zeer zware depressies heeft.
De groep, die door misbruik zeer zwaar beschadigd is, en niet meer kan functioneren.
De groep, die psychisch zwaar belast zijn, zonder enig vooruitzichten.
De groep van zeer zwaar verslaafden, die never nooit meer zonder hun middelen kan.
En zo zijn ver nog veel meer groepen, of...eenlingen.
Hebben deze groepen zelf het recht om te kunnen beslissen " ik stop ermee"?
Ik vind : jazeker!
Alleen : niet te lichtvaardig mee omgaan.
Het mag niet zo zijn van : vandaag de vraag, en overmorgen de daad.
Zorgvuldigheid is natuurlijk belangrijk.
Alleen: hoe moeilijk moet het zijn?
En: mag iemand je helpen, en moet het absoluut een arts zijn?
Wat vinden we er nu van?
Is een en ander nu goed geregeld?