Suicide. Wie heeft er, al of niet verslaafd, zich serieus mee bezig gehouden?

Legio Patria Nostra zei:

Respect, kerel. Respect!
Hoe voel je je nu, na het schrijven van dit zeer beladen stuk?
Het gaat er noout om, wie er schuld heeft aan het een of ander.
Het gaat erom, hoe diep je hebt moeten gaan, en vervolgens hoe je het gered hebt, en er dus nog altijd bent!

Klik om te vergroten...

Het deed wel wat deugd al die emoties en gevoelens dat ik het wel wat heb kunnen wegschrijven.
Ik had wel zo een minuut vrijheid, precies alsof ik op een golf zat met een bodyboard van 3 meter
Er zijn nog andere dingen die ook dezelfde diepte gaan maar voor alles is er een plaats en tijd.
Vond het hier gemakkelijker te delen dan met iemand in het echt want schrijven gaat altijd gemakkelijker hoe erg sommige situaties ook kunnen zijn.
Zelf wil ik niemand onnodig leed toedienen waar ze bij gaan denken dat het hun schuld is, daar zou ik me dan slecht en schuldig bij voelen dus soms is de beste optie om het ergens weg te steken.
"Let bygones be bygones"

Dat ergens wegsteken, dat is maar een tijdelijke hulp.
Want, hoe dan ook het komt te pas en te onpas weer naar boven.
Hoe temeer je wegsteekt, Hoe te moeilijker het wordt om schoon schip te kunnen maken.
Wegsteken, onderdrukken, het werkt niet....

Legio Patria Nostra zei:

Dat ergens wegsteken, dat is maar een tijdelijke hulp.
Want, hoe dan ook het komt te pas en te onpas weer naar boven.
Hoe temeer je wegsteekt, Hoe te moeilijker het wordt om schoon schip te kunnen maken.
Wegsteken, onderdrukken, het werkt niet....

Klik om te vergroten...

Nja daar heb je gelijk in helaas...
In sommige situaties uit zich dat soms in een verkeerde beweging wat wel opluchting geeft maar het brengt een omgekeerde reactie helaas.

En dus....omgekeerde reacties, verkeerd begrip, wat krijg je dan. Ik denk, dat Barend
Servet dit 40jaar geleden al bezong.
Kennen jullie dit nog? Het ging toen ongeveer, zó.

waar gaat dat heen
Hoe moet het gaan
Waar komt die rotzooi toch vandaan....
Wat moeten wij
In ons bestaan
De wereld is al aan t' vergaan....
-- -
Waar eens, de booooterbloemen groeiden..
Staat nu......een maahaaaf paaleis.....

Ik moet wel zeggen dat ik behoorlijk onder invloed ben van een dissociatief stofje, wat ik nog nooit eerder heb gehad, wat 2FDCK had moeten zijn, en sooodeju het is absoluut iets anders.

Testen laten, het kan door die kut corona niet meer nu, en dat is jammer.
Maar, ik bewaar de rest en wanneer ik weer kan laten testen, dan doe ik dit zeer zeker!
Typisch.
Altijd gekregen, wat ik besteld had.
Ik had een zeer betrouwbare vendor. En nou dit. Tsjeeeesesss
En nu? Foute koek. Wat ik besteld had, 2FDCK, dus, dat is dit goedje zeer zeker niet.
En dus wil ik weten, wat het dan wél is.
Uiteraard.

Ik heb in m'n jonge jaren wel vaak afgevraagd wat het leven eigenlijk voor nut heeft maar niet meer dan dat. Al kon ik om deze gedachtes soms best depressief worden. Voor mij was het soms alsof ik in een gekke huis was gestopt. Gekkehuis de wereld. (denk ik vaak nog overigens )

De enige keer dat ik een nacht lang wel zelfmoord gedachtes heb gehad was tijdens een wat trieste periode in mijn leven waar ik een SSRI voorgeschreven kreeg. Ik moest beginnen met de helft van de gebruikelijke startdosis een uur voor het slapen gaan.... Nou... deze nacht is het meest verschrikkelijke nacht in mijn leven geweest!! Die nacht heb ik mij trillend, ziek, steenkoud, zwetend mezelf dood gewenst. Hopend om niet meer wakker te worden. Ik schrok ook zelf ontzettend van deze gedachtes. Maar actief zelf het leven beëindigen is volgens mij ook toen niet in mij opgekomen. Al helpt het natuurlijk dat ik volledig bewust was dat dit voor het grootste gedeelte door die SSRi kwam. Natuurlijk daarna nooit meer aan iets van antidepressiva gedacht. Mij veel te gevaarlijk spul.

Actief eruit stappen, wordt vaak als " laf " beoordeeld.
Je bent een slappe zak, zo zegt men dan, omdat je er de brui aan wilt gaan geven, i.p v. dóór te vechten tegen de depressieve gevoelens waar je mee worstelt.
: ach kerel, achter de wolken schijnt de zon, morgen is het Wel weer over de. Even doorbijten!

Ik vind dit een werkelijk onbegrijpelijke, en totaal verkeerde zienswijze.
Zo is het meestal nooit. Zo werkt het niet. Nee. Echt niet...

Allereerst, om daadwerkelijk de daad bij het woord te gaan voegen, daarvoor is heel veel moed nodig.
Want zover gaan, dat doe je niet zómaar.
Daar gaat een heel proces aan vooraf.
Soms een heel, heel langdurig proces.
De manier alleen al gaan uitkiezen.

( nee, geen details zijn hier gewenst om te gaan benoemen!)

De voorbereiding. Het zich gaan afvragen, wat er na het inslapen met je ziel gaat gebeuren. ( hierover zijn vele vertellingen, al vanaf de Griekse Oudheid, zo ook beschreven in de Koran )
Soms zijn drugs een aanleiding om net niet, of juist net wel over de laatste grens te gaan.

Ik heb in mijn donkere dagen hier zeer veel over nagedacht.
De gang van zaken zoals in de Griekse Oudheid staan me wel aan, maar die in De koran zijn genoemd, óók . Alleen:

Er is niemand teruggekomen om ons te vertellen wat ons te wachten staat.
Er was dan wel een bijbelse vertelling over ene meneer Lazarus, die door here Jezus zelf, uit De dood weer tot leven zou zijn gewekt.
Alleen vertelt dit verhaal jammer genoeg niet, wat deze Lazarus dan wel daar gezien en gehoord heeft...

Het is de enige echte zekerheid in ons leven.
Wij allemaal gaan ooit, vroeg of laat, zelf meemaken wat er gebeuren gaat.
Dat staat vast.

En dan was er de discussie over de zgn. Pil v aan Drion.
Deze zou bedoeld zijn geweest om ouderen van dagen, die " klaar" zouden zijn met hun leven, de gelegenheid bieden om zelf het moment van eruit stappen, te bepalen.
Wel, voor hen, deze pil is er ( nog ) steeds niet.
Gaat er ook niet komen.
Maar dan, deze pil, voor mensen, die n i e t tot die specifieke groep van ouderen behoren. Zoals:

De groep, voor wie dit topic bedoeld is.
De groep, die chronisch zeer zware depressies heeft.
De groep, die door misbruik zeer zwaar beschadigd is, en niet meer kan functioneren.
De groep, die psychisch zwaar belast zijn, zonder enig vooruitzichten.
De groep van zeer zwaar verslaafden, die never nooit meer zonder hun middelen kan.
En zo zijn ver nog veel meer groepen, of...eenlingen.
Hebben deze groepen zelf het recht om te kunnen beslissen " ik stop ermee"?

Ik vind : jazeker!

Alleen : niet te lichtvaardig mee omgaan.
Het mag niet zo zijn van : vandaag de vraag, en overmorgen de daad.
Zorgvuldigheid is natuurlijk belangrijk.
Alleen: hoe moeilijk moet het zijn?
En: mag iemand je helpen, en moet het absoluut een arts zijn?

Wat vinden we er nu van?
Is een en ander nu goed geregeld?

Hierbij voeg ik nog dit:
Vanavond had ik nog een heel heel klein beetje " disso" getest.
Van dat laatst bestelde grammetje, dus.
Bevindingen:

De smaak was toch a la 2fd.
Ja.
De werking dus beslist niet.
Typisch als je deze drug neemt, dat je niet eens meer je gedachten onder woorden kunt brengen, ( dan weet je dus ook Hoe dat is voor mensen met een hersenbloeding, die wél iets wíllen zeggen, maar dat niet meer kunnen,
Ergo : dat is erg, heel Erg klote,

En voorts allerlei zeer diepgaande elementen van zienswijzen/ discussies te gaan beredeneren in de gedachtenwereld. Onderwerp:
In dit topic dus, suicide.
Conclusie betreffende deze disso:
Dit is rotzooi. Niet meer in te nemen.
Het restant gaat later naar de testers.

Met corona zijn de vendors misschien niet meer betrouwbaar.

Legio Patria Nostra zei:

Hierbij voeg ik nog dit:
Vanavond had uk nogbeensnheel heel klein beetje " disso" getest.
De smaak was toch a la 2fd.
Ja.
De werking dus beslist niet.
Typisch als je deze drug neemt, dat je niet eens meer je gedachten onder woorden kunt brengen, ( dan weet je dus ook Hoe dat is voor mensen met een hersenbloeding, die wél iets wíllen zeggen, maar dat niet meer kunnen,
Ergo : dat is erg, heel Erg klote,

En voorts allerlei zeer diepgaande elementen van zienswijzen/ discussies te gaan beredeneren in de gedachtenwereld. Onderwerp:
In dit topic dus, suicide.
Conclusie betreffende deze disso:
Dit is rotzooi. Niet meer in te nemen.
Het restant gaat later naar de testers.

Met corona zijn de vendors misschien niet meer betrouwbaar.

Klik om te vergroten...

Gaat het wel goed met je ?

Ehhh. Gisterenavond niet , nee.
Nu vanmorgen gaat het weer beter.

Anyway.
Met dat laatste spul ben ik geflikt.
Kan niet anders....

Ik heb me er 2 jaar geleden heel erg mee bezig gehouden. Heb ook pogingen gedaan. Nu ben ik wel blij dat ik er nog ben. Ik zou het ook echt niet meer durfen. Dit jaar heb ik nog een vriend verloren door zelfmoord.

Ik werk als verpleegkundige op een High- en Intensive Care afdeling in een psychiatrisch ziekenhuis. Om deze reden heb ik er wel regelmatig mee te maken, vorige week heeft ook een patiënt in mijn dienst zich gesuïcideerd.

Vanmiddag hebben we er ook een evaluatie over, ik merk dat ik er toch best wel last van heb.

Dat is nogal heftig om mee te moeten maken!
Nogal wiedes, dat je hier last van hebt....
Is daar geen hulp voor?

Ik heb zelf eens moeten meemaken, dat een mmedepatient suïcide wist te plegen in haar kast met kleding!
Hoe ze zit voor elkaar heeft weten te krijgen, dit iS mij nog altijd onbekend.
Ik vind wel, dat het getuigt van een zeer creatief denkvermogen......

Ja dat is waar. Maar als mensen een einde aan hun leven willen maken, vinden ze toch wel manieren. Het enige wat je als hulpverlener kan doen is er zijn, want voorkomen kan je het toch niet altijd. Mensen met suïcideklachten zitten toch in een crisis.

Helaas is het niet als met een gebroken been, dat je via een echo kan zien waar de breuk zit. Je weet niet wat iemand voelt en wat diegene meemaakt, dat maakt het zo moeilijk.

Hoe herkenbaar is dit voor mij.
Geloof me als ik zeg, dat ik heel goed weet, wat je doormaakt.
Zwarte sneeuw, noem ik het..ja. Ook ik heb ptss. Alleen, de hulp in de vorm zoals deze nu is gegoten, in casu groepstherapie, daarvoor pas ik. Ja.
Dat maaktnhet nog veel erger, dan dat het al is.
Als je daar zit in een kringetje, en je krijgt er alle denkbare ellende van die anderen er nog eens bij, dan blokkeer ik.
Daar zit ik niet op te wachten!
Juist het feit, dat ik geen zekerheid had, om te kunnen weten dat wanneer ik de daad bij het woord wilde gaan voegen, de methode niet voor de volle honderd procent werkzaam zou zijn, heeft me er tot nu toe van weerhouden.
Verbeeld je, dat het net niet lukt, en je met hersenschade als kasplantje verder zou moeten, maakt, dat ik er voorlopig afstand van neem. Het dus nog niet doe...

Legio Patria Nostra zei:

Hoe herkenbaar is dit voor mij.
Geloof me als ik zeg, dat ik heel goed weet, wat je doormaakt.
Zwarte sneeuw, noem ik het..ja. Ook ik heb ptss. Alleen, de hulp in de vorm zoals deze nu is gegoten, in casu groepstherapie, daarvoor pas ik. Ja.
Dat maaktnhet nog veel erger, dan dat het al is.
Als je daar zit in een kringetje, en je krijgt er alle denkbare ellende van die anderen er nog eens bij, dan blokkeer ik.
Daar zit ik niet op te wachten!
Juist het feit, dat ik geen zekerheid had, om te kunnen weten dat wanneer ik de daad bij het woord wilde gaan voegen, de methode niet voor de volle honderd procent werkzaam zou zijn, heeft me er tot nu toe van weerhouden.
Verbeeld je, dat het net niet lukt, en je met hersenschade als kasplantje verder zou moeten, maakt, dat ik er voorlopig afstand van neem. Het dus nog niet doe...

Klik om te vergroten...

Zelf heb ik nog nooit groepstherapie gedaan. Ik ben er wel benieuwd naar, want het vooroordeel dat ik erover heb is dat het voor mij waarschijnlijk ook compleet waardeloos is, aangezien ik van mezelf al heel open ben 1 op 1 en ik niet denk dat de inbreng van anderen me heel veel nieuwe, nuttige inzichten zal bieden (in gedachten houdend dat ik genoeg vrienden heb die ook hele intense problemen hebben en waar we uitgebreid over praten; het helpt maar in bepaalde mate en daarna is het gewoon echt tijd voor een deskundige die je helpt, anders leg je gewoon te veel van je eigen bagage bij een ander of andersom, wat ik allebei meegemaakt heb, meerdere keren). Misschien dat ik er baat bij zou hebben als mijn therapeut niet de juiste vragen zou stellen, maar degene die ik nu heb is oprecht wel goed en weet waar hij me heen leidt. Met mijn eerste psychiater had ik dat totaal niet.

Als het niet " klikt " met jouw psychiater, dan is het zaak om een andere te nemen.
Op een seconde opinion heb je altijd recht.
Het is volkomen zinloos, en een verspilling van tijd en moeite, om bijv een psychiater te blijven modderen, die voor jouw beleving niet de goede voor je is.
Dus: zoek een andere!