#1
Hey dfers, pff mentaal echt een wrak hier laatste tijd. Niemand die het ziet want ik lach met mn wederhelft en vrienden, maar het overvalt me zomaar ineens. Corona heeft zo’n enorme slag gehad op me. (I guess?) Ik steek het op corona want het is sinds na al dat gedoe. Mn plezier is nog ver te zoeken. Vorige week had ik plots iets heel raar. Ik was vervreemd van mezelf, mn eigen leven, begon te twijfelen aan alles. Familie, vrienden, relatie, ik huilde echt enorm bij mn vriend. Ik wist niet meer of ik wel gelukkig ben. Mn beeld was troebel. Ik had instant diarree en had het gevoel dat ik moest overgeven. Zo erg was het. Ik kon maar niet terug komen in de realiteit (ja dit allemaal nuchter) ik was mezelf plots kwijt. Was heel beangstigend!! Nog iemand gehad? Dit weekend ook naar awakenings geweest, ik voelde me angstig en het was te heftig voor me. Die drukte, de prikkels, het volk. Alles is zo geforceerd bij me vanaf ik buitenkom. Ik heb geprobeerd met een dipje mdma maar meteen mn vingers in mn keel gestoken omdat ik het toch niet wou. Mdma is geen optie meer want ik heb er schrik voor gekregen door 1x bad te gaan in april. Dansen en xtc was mn dingetje maar nu helemaal niet meer en ik zit in de put :/ ik betrap mezelf op mega veel denken, negatief, en hoe hard ik er tegen vecht ik geraak r niet uit. Ik ga uit en ga dansen maar het enigste wat ik doe is nadenken, ik ben niet in het “hier en nu” ik betrap mezelf op zoveeeel gedachten. En altijd zo angstig/negatief. Zo vermoeiend. Maakt me zo bang ook, om op die manier te leven. Ik heb zoveel mensen rondom me die niet denken en gewoon genieten vant leven. Bij mij lukt dat dus niet, of ik nu een film kijk of op restau zit met een vriendin, ik zit hoe dan ook ALTIJD na te denken, en gespannen op mijn stoel