Uitbehandeld maar gaat totaal niet goed

Binnen mijn gezin ja. Woon nog bij mijn ouders.

Shit man, ouwe schoorsteen, ik wist niet dat je deze struggles had. Je gaat hier wel door heen komen Respect voor het delen van je verhaal.

Don Draper zei:

2,5 mg Risperidon + 2 mg lorazepam

Wil via deze weg ook vertellen dat, sommigen van jullie weten hoe het met me ging afgelopen week, dat ik de verkeerde beslissingen heb genomen en nu ben doorgeslagen. Heb vandaag destructief gedrag vertoond en na real life tirades van vele uren zie ik het nu pas. Het gaat dus echt niet goed me.

Dus als ik hier ook los ga, of ik reageer spontaan niet meer, of iets in die trant, dan hoop ik dat het ooit goed komt. Vandaag zijn er vriendschappen en relaties onnodig hard kapot gegaan. En misschien niet meer te herstellen.

Ik hoop dat ik kan slapen. Ik weet niet wie ik wel en niet nog heb van die kant van m'n leven. Ik hoop van eentje echt dat die nog blijft.

Klik om te vergroten...

Don Draper zei:

Toevallig met mijn huisarts kan ik hier niet van spreken maar met de doorverwijzingen naar de GGZ wel.

Dus juist wél me aan de medicijnen en aan de benzo's zetten en alleen het zo oplossen en wanneer ik psychisch helemaal niet lekker ging moest ik juist vechten voor hun oplossingen. Dus was ik psychotisch maar niet genoeg voor een ziekenhuisopname me van het werk houden, terwijl het advies is om aan je ritme en leven niks te veranderen. Opper ik dat, moet ik dat mezelf niet aandoen en kunnen ze een brief naar het UWV sturen dat ik niet meer een sollicitatieplicht meer heb en dagbesteding of een dagbehandeling zouden ze me ook kunnen helpen, wat zijzelf natuurlijk onder een andere naam ook aanboden onder hetzelfde moederbedrijf. Maakte ik me zorgen om geld, dan werd geadviseerd me onder bewind voering te zetten. Dat laatste twee keer geprobeerd, eenmaal bij een maatschappelijk werker van het ROC die bij eerste contact een contract bood en zo de handtekening lijntje liet zien, ik ging lezen wat daadwerkelijk erin stond. En zo wel meer voorbeelden.

Sta in mijn dossier en verschillende instanties bekend als iemand die hulp vraagt maar zo'n beetje elk hulp weigert en in groepsverband het ook verkloot voor ze omdat ik anderen hiervoor behoed. Terwijl mijn hulpvraag was en nog steeds is om me aan het werk te houden...

Voor de duidelijkheid. Als iets nieuw is en je moet een dagbehandeling snap ik het. Maar die fase ben ik al erover heen. Dus help me aan het werk houden dan denk ik dan.

Klik om te vergroten...

Ik zit in een mentale staat die echt niet okay en gezond is maar heb een lultalk waar ik echt van me af wil schrijven want ik weet gewoon niet wat ik nú nog kan doen.

Ik heb ASS maar daarnaast ook vertoningen van (rapid) bipolair en psychoses. Al ongeveer 20 jaar heb ik het ASS diagnose en sindsdien allerlei dingen moeten ondergaan zoals speciale scholen die qua onderwijs zelf me wel hielpen maar ook qua mentale staat me veel slechts heeft gedaan. Verder ben ik van instantie naar instantie gepingpongd (kastje naar de muur) waar altijd het volgende gebeurt:

Ik kom binnen en leg mijn problemen neer. Ik kom intelligent en zeer bekwaam over dus als het mogelijk is sturen ze me de deur al uit. Maar hoe ouder ik word hoe meer ik een dossier heb dat er wel problematiek is, of ik ben hiervoor door een andere instantie doorgestuurd waardoor ze soort van wel moeten. Vervolgens als ik binnen ben word ik overschat want de problematiek laat zich niet zien op eerste gezicht kan een reguliere manier van oplossen of werk de oplossing zijn volgens hen. In het begin van alle levenfases die ik tot nu heb doorlopen heb ik dit dan ook gedaan maar dan val ik uit vanwege klachten. Echter heb ik zo'n sterke doorzettingsvermogen en strijd dat ik mijn schooltijd wel heb afgemaakt. Dit was dan bijvoorbeeld een aanleiding voor het UWV om mij niet de hulp te bieden die ik nodig had in eerste instantie want ben met mijn problematiek mogelijk om toch door dit soort activiteiten door te laten gaan. In psychotische staten af en toe hier doorheen gegaan. Als ik het besluit heb genomen om me langdurig ziek te melden en van school te kicken was er veel hulp wel mogelijk geweest lieten een enkeling van hen me weten. En ik denk dat met heel veel hulp die voor mensen met mijn problematiek zijn ook mogelijk was geweest als dit was gebeurd. Maar mezelf ziek melden mocht niet van mijn ouders en op de middelbare school vertellend dat ik depressies en zelfmoord gedachtes waren, waren volgens hen lariekoek want kinderen konden niet depressief zijn. Beschonken op school komen werd gedoogd door twee leraren en de ASS coach van school die het wisten, écht niks hielp om hulp te krijgen. Aangeven om vanwege mijn stress die ik enorm had een niveau lager op school te zitten werd door ouders en school zelf weggewuifd omdat ik de intelligentie er voor had.

In mijn studententijd ben ik psychotisch geworden na een gebeurtenis in mijn leven die voor mij hele grote impact had maar volgens mijn omgeving he-le-maal niet belangrijk is. Dat was twee jaar voor mijn verplichte opname. Net voor mijn verplichte opname had ik zo'n paniekstoornis ontwikkeld dat ik naar de huisarts ging en kreeg anti depressiva. Die nam ik maar helaas daardoor psychotisch geworden. Moet ook erbij zeggen dat daarvoor er hevig wiet en bier gebruik was die abrupt stopte omdat ik anti depressiva nam.

Toen ik een paniek aanval kreeg die maar niet stopte in combinatie een toxic thuis situatie belde ik op openingstijd de waarnemende huisarts om me te laten opnemen. Ik kwam terecht in een crisiscentrum. Daar ging ik nog verder achteruit en vanwege mijn ASS (waar ik luidruchtig met mezelf praat als coping strategie van mijn stress uit mezelf), meerdere onveilige situaties waarvan eentje waar twee mede cliënten in een rookruimte mij in een psychose lokte door één als AIVD agent en de ander als OM medewerker me een deal aan te bieden. Of dit daadwerkelijk gebeurd is of mijn psychose zal ik nooit weten. Wel weet ik dat deze twee personen bestaan, waarvan eentje bevriend met me wou blijven en me, wat ik te laat inzag, me had misbruikt in de twee jaren erna.

Dus na dat moment in de rookruimte verloor ik mezelf helemaal en wou ik eruit. Mijn broer probeerde eerder mij eruit te halen maar door heftige acute stress verschijnselen mocht ik niet weg. Ik heb erna mijn vader, degene waarvoor ik juist naar de crisiscentrum voor ging, ingelicht en de crisiscentrum zelf. Helaas was ik zo in de hele AIVD en OM verhaal gezet dat ik in een psychose zat. Maar ik wou weg uit de crisiscentrum omdat ik me zeer onveilig voelde. Ik werd met de dag beroerder en beroerder. Ik moest blijven van ze en anders werd het een verplichte opname. Ik blufte door voor de verplichte opname te gaan want dan was ik weg.

Dus bij zo'n verplichte opname krijg je een rechtszaak in het ziekenhuis. Ik was toen erg in de war maar ik was degene die me in eerste instantie in bescherming nam. Je krijgt een advocaat maar die deed minimale moeite en zag me als zo'n gestoorde gek terwijl één van de mensen uit de rookruimte me hamerde om bij mijn advocaat te blijven vragen naar die deal. Als mijn advocaat gewoon eerlijk zei dat die deal totaal niet bestond en die mensen gevaarlijk voor mijn waren was ik écht geholpen maar in plaats ervan kreeg ik geen contact erover. Pas na mijn ziekenhuis bezoek kreeg ik die bevestiging. De rechtszaak kwam en het was een hele rare zitting. Het was allemaal raar en complex en werd een wellus/nietus discussie tussen mij, mijn pa en de medici aan tafel en één A4 van de crisiscentrum. Gezien zo'n rechtszaak een korte tijd heeft om behandeld te worden besloot de rechter dat het moeilijk en ingewikkeld is maar voor de zekerheid: Drie weken IBS. Dus verplichte opname. (IBS wordt door de burgemeester eigenlijk gelegd maar is een formaliteit)

Tussen dat ik binnen kwam in het ziekenhuis en de rechtzaak was ik he-le-maal patje af geraakt dus ergens terecht. Randje in de cel (zo'n cel die je in films ziet, weet de naam even niet meer) terecht gekomen en dat soort dingen. Maar na de rechtszaak kwam ik snel al naar boven. Je leert dat met het gedrag die je vertoond je meer vrijheden kreeg. Dus daar ging ik daarvoor. In wat langer dan een week tijd kon ik enkele uren naar buiten en afspraken maken over wanneer ik binnen was. Gelijk heb ik het crisiscentrum gebeld om al mijn rapportages en alles wat ze over me in bezit hadden op te vragen. En die haalde ik ook op. Daaruit blijkt goed gedocumenteerd dat dat wat in de rechtszaak is besproken, het A4 geleverd door het crisiscentrum en de volledige rapportage niet stroken met elkaar. Het laatste bladzijde van de rapportage stond ook gewoon beschreven dat in de rookruimte een dubieus gesprek gaande was volgend via de camera en ik uit bescherming werd genomen. Maar hiervoor was dát juist mijn psychose volgens iedereen. Verder kwam één persoon uit de rokersruimte bij mij op bezoek en de ander werd ook opgenomen in mijn afdeling. Hij had ook rare ervaringen met zijn verplichte opname en kreeg ook een rechtszaak. Ik gaf hem het advies wat ik ook heb gedaan, álles opvragen qua documentatie en verslagen die er waren van hem. Door middel van zijn familie lukte dat en hij werd vrijgesproken in zijn rechtszaak. Zijn advocaat kon niet geloven dat zijn cliënt een volledige rapportage had terwijl hij één A4 had en de rechter bood zijn excuses aan dat zijn vrijheden zo zijn ontnomen. De emoties liepen echt hoog op in de rechtszaak zei hij. Maar er werd een heel dringend beroep gedaan dat hij toch bleef maar dan vrijwillig. En dat deed hij.

Deze gozer is me zo dankbaar dat hij me naar zijn huis liet gaan (kort na zijn rechtzaak) waar zijn familie heel dankbaar voor me waren. Hierna kreeg ik te horen dat andere mensen in mijn afdeling langdurige hulp daar kregen maar ook ineens niet de gang naar de rechter meer hoefde te maken. Met die laatste zin hou ik me niet zo mee bezig maar wel een interessant detail, kan toeval zijn.

Dus die drie weken gingen voorbij en enkele dagen ervoor kreeg ik complimenten over hoe goed het ineens met me ging. Ook op rare manieren dat ze over me praten terwijl ik er gewoon dichtbij stond dus ze wisten gewoon dat ik het hoorde. Ik kreeg te horen dat ik na de drie weken weer naar huis mocht. Advocaat kon mij ineens wel bellen om dat nieuws ook te brengen en vond het vooral "een vervelende tijd" en dacht dat een Rechtelijke Machtiging voor verlening zou komen. Daar zat ze voor aan het voorbereiden maar die kwam er dus niet.

Volgens de regels van het ziekenhuis mocht ik niet in het weekend naar huis gestuurd worden. Ik werd vervolgens in het weekend, een dag te vroeg, naar huis gestuurd. Ik werd doorgestuurd naar een GGZ FACT team die me verder zouden helpen. De hulp die ik kreeg is basically mijn tweede quote die ik hierboven post. Als er iets met me was, maakt niet uit wat, kon ik een week later komen. Dan lostte ik het zelf wel op en aangezien als je daar komt een probleem moet hebben waren ze blij dat het al was opgelost. Ik werd naar een autisme polikliniek gestuurd waar heel erg veel maanden wachttijd was. Vervolgens in take gesprek en ik vertelde ze over mijn bipolair klachten, die label had het ziekenhuis ook op me gelegd. Verbazend keken we allemaal elkaar aan en in een volgende gesprek werd vertelt dat ik naar een bipolair polikliniek gestuurd. Daar kwam ik na een wachtlijst terecht en was ik net klaar met mijn opleiding. Ik begon een dagbehandeling maar vanaf dag 1 dachten ze dat ik niet bipolair was. Maar ze wouden de kant van mijn ex horen, dat pas na een tijdje gebeurde. Hierna wisten ze zeker dat ik het niet had maar wachtte me met vertellen tot driekwart na de behandeling. Uit coulance om niet in een gat te vallen mocht ik het afmaken. Ik was boos want de belofte was gemaakt door iemand die net ervoor op zwangerschapsverlof was dat ik wel iets had en me daarmee zouden helpen, ook al zou ik niet de diagnose krijgen. Ik ben na die specifieke onderdeel weggegaan en niet meer teruggekeerd omdat je de informatie die ze geven namelijk twee keer krijgt en zat al tijdje in de herhaling periode. Dat specifieke moment werd door mede cliënten beschreven als zeer raar en vreemd van beiden kanten.

Vervolgens met de GGZ FACT Team in dubio gebleven zoals ik eerder heb beschreven. Niet dat alles nutteloos was maar ze waren al te gretig om mijn medicatie, in eerste instantie voorgeschreven als lage dosis Risperidon voor mijn autisme, te blijven uitbreidden. Verder kon ik doen met de lorazepam wat ik wou. Het hielp wel even maar loste niks op tot ik het weer verhoog.

In de lente van 2020 begonnen met CBD en daar voelde ik echt dat het me wél hielp. Maar ik wou mijn CBD blijven verhogen gedurende de tijd maar versterkte de bijwerkingen van de anti psychotica. Artsen raden dan aan om niet aan CBD te beginnen maar ik zag dit als zó uitzichtloos dat ik het andersom deed, ik wou de anti psychotica verlagen zodat ik de CBD kon verhogen. Ik kwam op gesprek bij de psychiater die er toen was en die zag het zichtbaar echt niet zitten en vraagde me los. Maar ik antwoordde dat ik maar drie weken in het ziekenhuis heb gezeten en alleen de diagnose autisme had. Hij ging naar mijn dossier kijken en vertelde dat mijn verhaal niet strookte met wat in het dossier stond. Ik zou namelijk zes maanden in het ziekenhuis gezeten moeten hebben. Hij bleef doorzoeken en lezen en moest spontaan een toilet bezoek maken zei hij. Ik hoorde een rare discussie tussen hem en een collega van hem buiten de deur (kantoor zat naast het gespreksruimte) en toen kwam hij terug met "andere tijden, nieuwe kansen".

Paar dagen later wou de GGZ me een afspraak maken dat ik kwam en ik kwam. Aangezien het goed met mij ging volgens hen, ik door hen doorverwezen werd naar de WMO voor thuishulp en net werk had gevonden (voor de zoveelste keer want viel veel uit) was het bezoeken van GGZ niet meer nodig. Ze overtuigde me doordat "ik niet meer die ritjes in het OV meer voor hen hoefde te maken". Ik was ook wel zat met hen en wou er niet op in gaan dus ik kwam daar voor de laatste keer.

WMO thuishulp was overrompeld want ik ben door de GGZ FACT Team met gouden bergen beloofd maar die konden zij helemaal niet waarmaken. Verder waren de dingen waar de gemeente ze voor betaalden niet voor bereid mij te helpen. Er werd naar mijn ouders gewezen en is ook contact mee geweest maar die zijn niet in staat om me te helpen met waar ik ze eigenlijk eerst voor had ingeschakeld. Toen net na twee maanden proefplaatsing bij werk weggegaan omdat ze niet aan de afspraken hielden en heel anders opstelde dan de proefplaatsing die we net ervoor hadden. Tegelijk begonnen de corona maatregelen van eind 2020. Ik ging daar onderdoor en door een volgende werkgever in de periode van de avondklok begin dit jaar weer psychotisch geworden. (dit laatste is een heftige aantijging maar is echt zo gebeurd)

En tijdens die psychose begon het UWV en mijn WMO alles op alles om mij te ontnemen wat ik nog had, dat ik vrijwilligerswerk kon doen om zo nog iets van dagbesteding te hebben. Ik zat sinds 2020 ook in een re-integratie traject met een jobcoach en als je iets niet moest doen is mij alles ontnemen. Ik was namelijk gewoon nog in staat om door te werken en deed dat ook als ik die had. Onder de bluf van "je kan me pas verplicht thuis/GGZ zetten als ik ook ben uitgevallen" heeft mijn jobcoach en ik erg gestreden om door te blijven gaan om op een goeie plek te komen qua vrijwilligerswerk en mijn re-integratie en de werk die ik had te behouden. Op dit moment is dat ook gelukt, hoewel corona het ook moeilijk maakt.

Maar mijn WMO kwam met alles waar ik mee zat (mijn WMO had ik voornamelijk om ventilerende gesprekken te hebben ten behoeve van mijn ASS, maar met twee medewerkers geprobeerd maar geen klik, hulp die ik kreeg was eerste resultaat Google search wat ik natuurlijk al lang zelf had gezocht) steeds met het idee dat dit allemaal niet hoeft en dat ze met het UWV kan proberen om me dit allemaal te besparen. Maar dit wat ik en de jobcoach deden is ook wat ik wil en ik denk ook dat dat het beste is. Dit omdat het heel veel maanden in het jaar goed met me gaat maar sommigen gewoon niet. Ik ga niet in dagbesteding of weer naar een dagbehandeling terwijl ik meerdere dagbehandelingen heb geprobeerd (Ook ASS dagbehandelingen maar dat was basis uitleg over Autisme klassen. Verder met hoe ik al was konden ze me niet helpen want mijn hulpvraag en problemen lagen niet bij autisme of was al behandeld in verleden) en 12 maanden dagbesteding mij niet de oplossing leek voor iets wat heel vaak wel gewoon goed met me gaat.)

Dus uiteindelijk kwam ik bij mijn WMO met dit: Ik wil in een begeleid wonen traject. Maar niet degene vlakbij mij (mensen daar met serieuze problematiek en niet psychisch maar meer in hun leven zelf zoals schulden en slechte thuissituatie) en niet degene in de grote stad naast mij die voor autisme bedoeld was (slechte ervaringen met de organisatie hiervoor gehad). Zij vertelde maar dat ik moest googlen en dan ging zij mij wel helpen met het papier werk. Maar dat papier werk kon ik zelf ook wel....

Dus vervolgens gezegd dat ik dan toch maar naar degene van de grote stad wou gaan. Toen legde ze het me uit: 12 maanden keihard strijden bij die gemeente om een WMO daar aan te vragen en ik moest mijn verhaal dik overdrijven en ook zielig doen. Dan lukte het dat. Wat ik in mijn ogen er voor elkaar kreeg is hetzelfde hulp als wat ik van deze WMO zou moeten krijgen maar dan bij hen in hun eigen huis voor een korte periode. Ik vond dit echt te bizar voor woorden en heb de contract met hen opgezegd. Vervolgens gekeken naar een andere zorgaanbieder maar die was er niet voor me behalve organisaties die ik hiervoor op andere manieren te maken mee had gehad maar niet positief over ben, maar dan zou ik het nu als WMO krijgen.

Dus bij de gemeente mijn WMO opgezegd en vond het wel mooi geweest. Vervolgens zit ik nu op het punt dat ik weer mentaal onstabiel ben, met mijn huisarts opzich wel hulp kan krijgen maar niet wetende waar ik echte begeleiding nu moet vinden.

Heb ik écht alles geprobeerd wat ik heb kunnen doen? Ben ik degene die mezelf zó hard heeft genaaid dat ik nu op dit punt ben gekomen? Ik had gekozen om dit waar ik nu in zit maar te accepteren want ik zag in mijn ogen niet de oplossing die ik zag voor mijn problemen. Het verwijt dat ik krijg is dat ik niet met een duidelijk hulpvraag kom waar ze me echt mee kunnen helpen. Maar ik snap niet waarom, in het geval van de WMO, dat wel heb want het staat zwart op wit en vervolgens niet de oplossingen bied die we contractueel hebben afgesproken. Of bij de FACT Team dat ik vrij moet vragen of zelfs stoppen van werk terwijl mijn vraag is om werk te behouden. En verder werken de behandelingen die ik heb gehad niet echt voor me door de combinaties van klachten die ik heb. Van mijn ouders kan ik niet de hulp krijgen die ik echt wil. Want mijn ouders wijzen en verwijten de instanties van de afgelopen 20 jaar en treffen zichzelf geen enkele blaam in iets in hun leven.


Als ik in gevaar ben of het gaat écht niet met me weet ik mijn huisarts wel te vinden. Maar tot die tijd zie ik voorgeschreven benzos en Risperidon en CBD als oplossing. Ik weet niet of ik moet accepteren dat dít gewoon mijn leven is en ermee moet leven of dat ik nog iets kan proberen wat me ergens kan helpen wat ik nog niet wist wat bestond. Misschien zit ík gewoon keihard fout maar zag ik het al die tijd niet tot nu. Ik weet het echt gewoon even niet meer.

Edit: Vergeten mijn huidige situatie uit te leggen. Ik zit in een (hypo)manie waar ik niet meer slaap, eet en sinds gisteren ook destructieve dingen doe en zeg. Bezig met contra-gedrag (dus het wel te doen) maar is moeilijk. Accuut hulp is nu niet nodig. Maar het was zo fijn geweest als ik nu iets had wat er wel gewoon altijd voor me was. De vorige lockdown werd de acute dienst ingeschakeld maar hadden het zo druk na 24-48 uur dat ik ze niet meer nodig had. Dat wil ik me echt besparen nu we weer in zo'n lockdown vermoedelijk gaan komen.

Edit 2: WMO was trouwens gespecialiseerd in ASS.

Hi don , ik ga niet de indruk wekken dat ik alles in detail heb gelezen en zo goed ken ik je niet als forumlid, maar in het algemeen eigenlijk vriendelijk bedoelde waarschuwing; ik zou adviseren even na te denken of je zoveel van jouw privé leven hier wilt delen.

❤️
You got this.

Don Draper zei:

Ik kreeg net in mijn hoofd iets waar ik niet zo lang over heb nagedacht.

Heb een persoonlijkheid onderzoek gedaan en scoorde hoog voor borderline. Alleen net een punt te weinig om de diagnose te krijgen. Verder werd er niks mee gedaan want de punten die overeenkomen hebben ook raakvlakken met autisme. Dus werd er niks mee gedaan.

Klik om te vergroten...

Autisme en borderline hebben inderdaad raakvlakken. Er wordt weleens een misdiagnose gedaan terwijl iemand de ander heeft.

Don Draper zei:

Maar misschien moet er wat aan gedaan worden. Maar ik heb wel echt het gevoel dat de deuren voor dat soort behandelingen dicht zit.

Klik om te vergroten...

Dat is jou gevoel en dat klopt niet. Desnoods vraag je een second opinion aan. Er zijn veel instanties naast de bekenden zoals dimence.

Alleen voor autisme bijvoorbeeld en dan dat er weer onbegrip is van de behandelaren die daarmee alleen bezig zijn.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat je het verward met je eigen onbegrip. Het komt me namelijk heel bekend voor. Ik begrijp de keuzes en uitspraken van behandelaren ook niet altijd en heb het gevoel dat ze me niet snappen want “bij mij werkt het anders” of denken dat je zelf weet wat het beste is. Maar die lui hebben veel ervaring met veel verschillende lui. Stel je wat acceptabeler op

Sinds Vrijdag spontaan trek gekregen in drugs en erin meegegaan. Trek was zo erg dat ik eerder ben weggegaan van werk en bij de coffeeshop een pure voorgedraaide joint heb gehaald. Eerder voor werk voelde ik me onrustig waardoor ik eerst een 0,5 mg lorazepam wou sillen maar werd binnen paar minuten al 2 mg lorazepam.

Erna heb ik dagelijks zo'n beetje alles gebruikt wat ik in huis had. Ben niet meer gewend met de vreetkicks van wiet en ben er ziek van geworden. Vanochtend voelde mijn lichaam & geest niet zo in sync en zit dat weer met van alles te fixen. De oliën die ik in huis heb en net valeriaan genomen in de hoop dat het mijn trek in drugs en alcohol dempt.

Weet niet waar het spontaan vandaan komt. Weet wel dat m'n strijd is om nu in de ochtend niet al aan de bier te gaan en niet meer te gaan blowen. Lijkt een dingetje te zijn dat ik er iedere maand trek in krijg.

Hey @Don Draper
hoe is het nu met je? Ik ben net lid maar lees een maandje of 2/3 mee.
Ik lees vaak dat je worstelt met mentale problemen en respect dat je er zo open over bent.

Ik heb me niet goed genoeg in je verdiept wat er precies speelt. Of je de juiste hulp krijg. En of er eventuele diagnoses zijn. Of een eventuele opname.

Niet dat ik zoiets adviseer als newbie! Maar ik vind het best heftig te lezen. En ik zal nooit zeggen dat ik weet hoe je je voelt.. maar sommige.plekken die jij omschrijft, en de strijd die steeds weer voert herken ik helaas wel.

Don Draper zei:

@Rotjoch maar ik ben bij best wel wat instanties aangeklopt en met tegenzin kwam ik binnen en werd graag eruit gegooid. Dat bedoel ik ermee. Het willen van mijn kant ligt het niet perse eraan.

Klik om te vergroten...

Dus het is een soort maandelijkse craving?
Hoe lang duurt zoiets.
Lees net dat je bij je ouders woont weten die ervan?
en voel je je fijn daar?

Maar ik had dat om tweekend. Als de kids van m'n ex weg waren.En dan bestelde ik voor 1 week eten en liet dat precies vrijdagmiddag komen. Want vrijdagavond kwamen de triggers

Wat ook echt hielp waren 2 maten van mjj van de Aa en Na. Echt een topgroep bij elkaar.
Als ik trek kreeg belde ik m'n maat op en hij was er altijd voor me en ik voor hem. Zolang er geen druppel gedronken werd. Gewoon iemand die je begrijpt en je helpt af te leiden.


Moet eerlijk zeggen. Toen ik verhuisde was de aa niet meer nodig.en de NA echt een mega domper.

Welke s geprobeerd in je woonplaats?
Heb veel moeite met contact(durven) leggen en vrienden maken.maar bij de aa/na is t zo gebeurd

In het algemeen zijn het (flinke) golfbewegingen hoe het met mij gaat. Soms gaat het echt heel goed met me en denk ik de wereld aan te kunnen. Soms gaat het zo slecht met me dat ik denk dat de wereld tegen me is.

Ik denk dat ik nu in de fase zit van herstellen wat er met me is gebeurd. Komende corona versoepelingen ga ik gebruiken om me te forceren weer te leven maar ben achtergekomen dat veel dingen anders zijn nu met mezelf en mijn omgeving. En verder ben ik niet meer gewend zo met drukte om te gaan. Terwijl dat voor de afgelopen lockdown(s) wel goed ging.

Ik kom later terug met de dingen die je nog meer vroeg en heb verteld. Op dit moment is dit zo'n beetje alles wat ik erover kwijt wil waar ik me prettig bij voel. Ik probeer me heel erg in het lichte gedachtegang en positieve te richten nu. Terwijl ik te makkelijk in het negatieve ga de laatste weken.

Ik heb mezelf geforceerd om weer onder de mensen te zijn en het lukt me redelijk om weer activiteiten te doen. Vorige week had ik een knop die om ging in mijn hoofd en kon ik weer veel dingen ineens doen buiten.

Vandaag een andere knop kunnen indrukken. Ik heb mezelf te lang gefocust om mezelf te forceren om mezelf voor uren te vermaken. Maar ik moet accepteren om iets voor een korte periode maar te doen en voornamelijk te accepteren dat het ook maar kort hoeft te duren. De afgelegen weken heb ik voormalijk op bed gelegen omdat ik niet meer wist wat ik met mezelf (in activiteiten) moest doen. Maar ik moet er meer okay mee zijn dat ik een paar minuten een boek lees, op mijn telefoon zit. TV aanzet. Een kort rondje. Niet dat ik met een timer zit maar soms blijft iets toch plakken. Ik ben vandaag erdoor veel minder in m'n bed te vinden geweest.

Afgelopen weken ben ik gestopt met roken wat er voor heeft gezorgd dat ik veel tijd op mijn bed heb gespendeerd (was heel moe tijdens het afkicken ervan). Dat bracht me door heel wat struggles en emoties er door heen. Uiteindelijk sinds de laatste paar dagen vallen de puzzelstukjes op z'n plek wat er mis was in mijn leven.

Iets meer dan 10 jaar geleden zat ik enorm veel thuis. Na school zat ik vaak in mijn eigen wereldje thuis. Dat klinkt leuk en is soms ook leuk maar wel eenzaam. Toen kreeg ik de kans om veel onder de mensen te zijn. Een wereld ging voor mij open. Ben heel wat ervaringen rijker maar heeft ook enorm veel littekens opgeleverd.

Ik dacht dat mijn levensmotto was om er voor anderen te zijn. Daardoor kon ik mezelf waarderen dacht ik. In werkelijkheid heb ik mezelf enorm weggecijferd om anderen hun bodemloze leegtes te vullen. Er zijn mensen die dat graag aantrekt en alles van je willen leegzuigen. Keer op keer als ik een vriend of vriendin had dan vervulde ik hun behoeftes. Maar het trok mij alleen maar leeg. Op momenten dat ik ze nodig had, waren ze er niet voor me. Een rode draad in de afgelopen tien jaar was wiet geweest. Mensen die veel tijd hadden en dat graag met me opvulde door met me wiet te roken bijvoorbeeld. Op momenten dat ik niet blowde or rookte dan was er ineens weinig over van de relaties die ik dan met ze had.

En dat is me zo vaak gebeurd. Zo vaak ermee pijn gedaan. Dat dit nog een keer proberen mij het niet waard meer is. Door veel in bed te liggen en af en toe eruit gaan om iets kleins te doen en erna weer bij te komen (dit lijkt echt prettig te werken voor mijn autisme) hou ik het allemaal vol zonder dat het verkeerd met me gaat.

Het punt waar ik nu sta, weinig mensen zien en veel op bed liggen, heb ik meermaals meegemaakt. En hiervoor knaagde het gevoel enorm. Ik kon niet dealen met dat mensen me hadden laten gaan. Dus ging ik maar terug naar de wiet en tabak en andere dingen om het allemaal weer terug te krijgen. Maar tijdens corona ben ik veranderd. Alweer meemaken om mensen kwijt te raken, deze keer terwijl er nog drugs was om te gebruiken. Nog erger wanneer ik moest stoppen omdat ik het mentaal niet meer aankon. Verder ook gezien hoe ik voor een bepaald mening en levensvisie sta waar ik heel sterk in sta. En mensen die daar moeilijk mee kunnen dealen. Ik moet daar mensen niet mee lastig vallen.

Toen ik onder de mensen was, voelde me ik nog steeds enorm eenzaam. Maar sinds ik dit topic heb geopend en mensen definitief gedag heb gezegd in mijn leven was ik wel door een kut tijd heengegaan. Maar eenzaam voel ik me niet meer. Soms wel. Maar het is niet zo erg en heftig meer als eerst toen ik onder veel mensen was maar me onbegrepen of gebruikt voelde.

Verder ervaar ik veel rust. Ik was verslaafd aan het op de hielen staan in mijn leven. Maar nu de rust iets is wat blijft probeer ik dat meer te waarderen. Ik weet niet of dat voor altijd goed zal blijven gaan maar voor nu gaat het goed. Ik voel me steeds meer de ouwe ik weer aan het worden. Maar wel met de wijsheid van iemand die met de wereld heeft gesproken en het hele land heeft gezien.

Curious Explorer (lukt me niet om hem te taggen) heeft laatst iets moois gepost op dit forum. "Better be safe (and bored) than to be sorry" en zo heb ik wel meer dingen gelezen en nagedacht de afgelopen weken. Gelezen over een waardig leven hebben. Door er voor anderen te zijn jezelf goed voelen. En ik leefde zo opzich al langer maar het heeft me wat meer gepakt. Ik ging eerst naar werk met het idee om maar te moeten van het UWV en om tijd te vullen. Nu kijk ik ernaar uit omdat ik er voor anderen kan zijn die mijn hulp nodig hebben. Dat pas ik ook thuis toe. Mensen die mij nodig hebben. Voor mij voelde het als een verplichting maar nu word ik blij als mijn hulp nodig is. Verder ook dat een stabiele ik ook bijdraagt aan een goed gemoedsrust voor de mensen bij mij thuis. Dat soort gedachtegangen gaan door mijn hoofd.

Ik denk dat ik in herstel ben. Met de dag gaat het steeds beter. Het was heel veel trial en error maar ik heb dingen gevonden in het leven die de chaos die ik in mijn hoofd had weg doet halen. Dit klinkt gek maar sinds ik omega 3 slik ervaar ik structurele rust in mijn hoofd. Mijn zin in het roken doet het minder, waardoor ik ermee heb kunnen stoppen. Waardoor ik in mijn bed meer bijkom. Waardoor ik tot dingen tot inzicht kom. En zo gaat het steeds verder.

Ik ben benieuwd hoe verder dit gaat. Ik hoop niet op een terugval wat me weer leid naar toen ik dit topic opende. Wie weet is dit het begin van iets moois. Vandaag met de fantasie gespeeld om weer terug te gaan naar mijn oud-werkgever waar ik contractueel geen drugs mocht doen. Alhoewel ik misschien ook mezelf wiet wel mag gunnen en die fantasie ook mag opgeven. Ik weet het niet. Maar het gaat echt steeds en steeds beter. Met ups en downs, dat wel. Maar wel een langzaam stijgende lijn.

Herkenbare titel! Ik weet niet eens wat ik er echt van vind. Wat? Dirkjan zegt dat ik maar beter niets persoonlijks kan zeggen.

Weer wat dingen die gebeurd zijn in de tussentijd.

Allereerst heb ik de poging gestart om bij de GGZ weer wat te starten. Maar nee, inderdaad. Ik ben uitbehandeld. Ze kunnen niks voor me doen. Ik moet maar zien te accepteren dat de pieken en dalen die ik in mijn leven heb, dat dat het maar is. Therapien (M'n spelling check doet het niet, ik typ dit even snel op mijn Xbox) om daarmee om te kunnen gaan zijn schadelijk. Dus ik moet maar lekker mijn Lorazepam blijven slikken en het daarmee doen. Gaat het kut? Daar is de huisarts voor. De WMO kan me ook helpen, die ik (nog) niet heb Beide ben ik er geweest, beiden verwijzen met naar de GGZ op hun beurt.

Dus opnieuw kastje naar de muur. Een overzicht van therapien om te doen krijg ik niet. Doorverwijzing naar een autisme polikliniek krijg ik niet. Niks. Dit was het. Ik moet het hiermee doen.

En mijn mood is daarmee weer omgeslagen sinds ze dat hebben aangekondigd. Het hoeft voor mij allemaal weer niet meer. Leef van dag tot dag en zit maar te kloten en qua wiet en alcohol weer te doen waar ik zin in heb. Omdat ik toch tot de huisarts ben overgeleverd en ik aardig on the edge sta weer in mijn leven op rustige momenten ga ik weer gedurende de dag Lorazepam slikken. Ik voel me weer beetje de oude kant op te gaan als toen ik dit topic opende. Dus kan dan net zo goed nu al aan de Lorazepam zitten.

Ik moet het maar hier mee doen. Mijn ups & downs. Mijn onrust. Periodes in mijn leven hebben waarbij ik niet een activiteit kan doen. Ik moet er maar mee leven. Dan maakt het me, net zoals de vorige keer toen ik door de GGZ de deur uit ben gewezen, geen kut meer uit.

Don Draper zei:

Ik moet het maar hier mee doen. Mijn ups & downs. Mijn onrust. Periodes in mijn leven hebben waarbij ik niet een activiteit kan doen. Ik moet er maar mee leven.

Klik om te vergroten...

Ik hoop dat het je lukt Don, vrede vinden in hoe alles gaat en wat er op je af komt. Vechten tegen alles zal misschien meer onrust opleveren. 💪

ik heb even een zwak moment en weet het even niet meer.

Allereerst. Ik heb een huisarts die als ik hem iets vraag gewoon doet wat ik wil. En daar ben ik best wel blij mee. Laatst mijn Risperidon verlaagt en dat heeft ie gelijk voor me veranderd toen ik het hem vroeg. De 3 mg lorazepam wordt keurig netjes elke keer uitgegeven en laatst zat ik beetje te beven want ik had geen 0,5 mg tabletten lorazepam meer. Hem gevraagd of ik het ook kon krijgen en die heeft hij keurig gegeven.

Dat zie ik niet als iets negatiefs. Maar ik probeer wel mijn best te doen om niet aan de lorazepam verslaafd te raken en dat het effect uitwerkt (tolerantie). Dus wanneer het niet hoeft probeer ik het niet te slikken. Maar de afgelopen tijd merk ik dat het echt veel uitmaakt of ik lorazepam slik of niet. De afgelopen dagen heb ik het niet genomen (tot net) en mijn stress was best wel hoog. Ik probeerde allerlei dingen om ermee te dealen. Het werkt allemaal maar wel even. Ik voel dat de stress gedempt wordt maar echt weg is het niet. Het helpt om de lorazepam uit te stellen of een dag het niet te nemen. Maar de rust die lorazepam geeft is echt heerlijk. Hiervoor voordat ik even ermee was gestopt voelde ik me echt goed. En toen gebruikte ik elke dag lorazepam. De dosis verschilde per dag maar ik had er veel aan.

Ik kan het maar moeilijk accepteren. Ik kan dus elke dag 3 mg lorazepam nemen. No questions asked. Heb een dossier dat het wat rechtvaardigd en bij regelmatig gebruik kan ik de verplichtingen en ook wat rust in mijn leven aan.

Ik ben gewoon bang om eraan verslaafd te raken. Dat het niet meer werkt. En ook dat mijn huisarts of in de toekomst iemand anders het van me af gaat pakken. Dat het wel welletjes is geweest. Afbouwen die hap. Terwijl ik sinds ik lorazepam neem niet zonder kan. Ja, periodes dat ik even zonder kan, maar soms ook een periode wel flink verknocht eraan zit.

Ik voel dat ik speel met iets wat niet goed is. I love it too much. Ik misbruik het 9 van de 10 keer niet maar het is wel heel aantrekkelijk om het te blijven nemen. De momenten dat ik het nodig heb en dat ik het toch niet neem zijn moeilijk. Ik wou het vol blijven houden met er niet meer aanzitten maar nu toch gebruikt. Nu heb ik zo’n gevoel van “ik kom er nooit meer vanaf” terwijl ik er eigenlijk ook helemaal niet vanaf wil.


Het maakt me ook onzeker. Ik google dagelijks heel veel. Lees me graag in over van alles en nog wat. Dan lees je dus vaak dat je benzo’s tijdelijk moet nemen. Op dit forum wordt geopperd om het niet te nemen. Ik maak soms ook plannetjes om iets anders ervoor te zoeken maar blijf erop terugkomen.

Maar als ik met iemand spreek, een arts bijvoorbeeld, dan vinden ze dat dit gewoon kan. Ik begin er dan wel over dat ik er niet afhankelijk van wil worden en in het verleden verlaagde ze dan de dosis en wordt er ingespeeld op acceptatie van mijn autisme. Als ik daar niet over begin dan blijft het zoals het is. En dat ga ik dan ook deze keer doen. Wil dit niet zo maar met mijn huisarts bespreken tot het moment dat ik benzo verslaafd ben. (Meer gebruiken dan voorgeschreven bijvoorbeeld)

Dus ik weet het gewoon even niet meer. Ga ik gewoon dit bijna dagelijks slikken? Dat blijven doen of af en toe een kut periode accepteren om de tolerantie te kunnen vermijden?

Ik word echt onzeker van mensen die ook angst, overprikkelend en drukte ziektebeelden hebben en dan kunnen zweren bij meditatie, sporten, geloof of andere dingen in het leven die niet middelengebruik omhelst. Aan de ene kant probeer ik me niks aan te trekken van goedbedoelde adviezen van mensen die geen idee hebben wat ik doormaak en met lichte adviezen komen. Maar de mensen waar ik hun levensverhaal inlees en vergelijkbare dingen zie die dan wel medicatieloos door het leven kunnen gaan. Het lukt me niet. Ja, even. Maar niet voor altijd. Maar als dit voor me werkt, en de GGZ zegt dat ik hiermee gewoon mee moet leven. Dan zit er weinig anders op, toch?

I

Don Draper zei:

Maar als dit voor me werkt, en de GGZ zegt dat ik hiermee gewoon mee moet leven. Dan zit er weinig anders op, toch?

Klik om te vergroten...

Ik weet niet alles van je, maar.. kun je niet overstappen op anti-depressiva? Dat remt ook angsten en zo hoef je niet afhankelijk te worden/ zijn van lorazepam.

is natuurlijk ook een medicijn, maar bij een goede dosering bouwt dit geen tolerantie op.

pippilangkous zei:

I

Ik weet niet alles van je, maar.. kun je niet overstappen op anti-depressiva? Dat remt ook angsten en zo hoef je niet afhankelijk te worden/ zijn van lorazepam.

is natuurlijk ook een medicijn, maar bij een goede dosering bouwt dit geen tolerantie op.

Klik om te vergroten...

Dat werd als eerste geprobeerd maar toen werd ik er psychotisch van. Helaas.

Je hebt gelijk maar heb echt een kut gevoel die ik wil wegstoppen

Don Draper zei:

Dat werd als eerste geprobeerd maar toen werd ik er psychotisch van. Helaas.

Klik om te vergroten...

Oh jee! Wat vervelend..