Tips voor nabestaanden bij levensbeëindiging

Javelin zei:

Vraag maar je vriendinnen waar ze nu behoefte aan hebben. De ene wilt zoveel mogelijk erover willen praten, eigen emoties en frustraties kwijt, de andere juist andersom: even alleen zijn , geen behoefte aan contact en medelijden. Vraag oprecht wat zij in deze moeilijke period van jou verwachten. Ook een specifieke hulp aanbieden zoals boodschappen doen als ze zelf even niet in staat zijn, of de hond ( samen) uitlaten, kinderen naar school brengen of halen- kortom wat jij zelf voor je vriendinnen kunt betekenen ook in praktische dingen.
Niks mis mee om eerlijk te zeggen dat jij het moeilijk vindt om het juiste woorden te vinden omdat jij niet weet wat op dit moment voor je vriendinnen het beste is maar dat jij open sta voor alle hulp wat je aanbieden kunt

Klik om te vergroten...

Jaaa. Dat ga ik doen. Ik had dat ook wel bedacht, maar dacht ook: belast ik ze dan niet met vragen waar ze zelf zo gauw geen antwoord op weten, maar idd dan kom ik er alleen achter door het te vragen, goeie!

Volgens mij doe je het super goed. Het boekje (Toon is zo goed!), met misschien een klein stukje tekst van jezelf. Het is niet altijd nodig wat zeggen; gewoon er zijn is vaak al genoeg.

Zelf heb ik 1 dag voor het einde van mijn vaders leven, een kort verhaaltje over de egel aan hem voorgelezen. Een moment om nooit te vergeten.

Thanks maar ik heb er geen moeite mee de dood is een onderdeel van het leven en we gaan allemaal dood.
Je moet het accepteren en er anders naar kijken dan paniek en angst!

Ik rouw ook en ben natuurlijk ook ff geschoked maar niet langer dan een week!

Theundertaker zei:

Thanks maar ik heb er geen moeite mee de dood is een onderdeel van het leven en we gaan allemaal dood.
Je moet het accepteren en er anders naar kijken dan paniek en angst!

Ik rouw ook en ben natuurlijk ook ff geschoked maar niet langer dan een week!

Klik om te vergroten...

Ik heb ook meerdere mensen verloren. Sommige aan zelfdoding en de meeste op een natuurlijke manier. Maar ik heb nog maar 1 x het sterven van een ultiem belangrijk persoon meegemaakt (het was een natuurlijke dood, al wilde ze zelf best wel levensbeëindiging). Ik wist dat het zou komen en ben toen ongeveer een jaar bezig geweest met de voorbereiding van mijn afscheid met haar. In die tijd heb ik me in het onderwerp verdiept door boeken en artikelen te lezen en door docu's te kijken. Ik ben vaak bij haar langs gegaan en heb haar op het einde verzorgd. Toen ze dood was, hoefde ik gek genoeg niet meer te rouwen. Maar ze is wel nog steeds bij mij op precies die vriendelijke en warme manier zoals ze altijd was.

In die zin snap ik het dat je niet lang rouwt. Maar bij een plotselinge levensbeëindiging.... nee. Ik denk dat ik dan heel lang moet rouwen. Maar dat weet ik niet. Nog niet meegemaakt en ik ben vreselijk bang dat mij zoiets overkomt.

SneeuwStorm zei:

Volgens mij doe je het super goed. Het boekje (Toon is zo goed!), met misschien een klein stukje tekst van jezelf. Het is niet altijd nodig wat zeggen; gewoon er zijn is vaak al genoeg.

Zelf heb ik 1 dag voor het einde van mijn vaders leven, een kort verhaaltje over de egel aan hem voorgelezen. Een moment om nooit te vergeten.

Klik om te vergroten...

Wat ontzettend mooi is dat zeg. Wat een liefde. Ik mag alleen maar hopen dat ik ook zoiets kan doen voor mijn ouders. Al zitten ze emotioneel anders in elkaar dan ik. Ik ben echt blij voor je dat je dat hebt kunnen doen!

@Theundertaker ik moet steeds denken aan dat je schreef: "Als je op zo'n manier uit het leven stapt, dan ben je het leven niet waard." En ik heb dat in mijn hoofd vervormd naar iets dat ik meer eervol vind klinken. "Als een mens op deze manier uit het leven gestapt is, dan was voor hem/haar het leven het niet waard."

Ongetwijfeld zijn er ook andere zinnen die beter klinken. Het is natuurlijk ook iets persoonlijks hoe je iets graag zou willen horen.

SneeuwStorm zei:

Volgens mij doe je het super goed. Het boekje (Toon is zo goed!), met misschien een klein stukje tekst van jezelf. Het is niet altijd nodig wat zeggen; gewoon er zijn is vaak al genoeg.

Zelf heb ik 1 dag voor het einde van mijn vaders leven, een kort verhaaltje over de egel aan hem voorgelezen. Een moment om nooit te vergeten.

Klik om te vergroten...

Heel mooi om te lezen, maakt indruk op me.
❤️

Gemberthee zei:

Ik heb ook meerdere mensen verloren. Sommige aan zelfdoding en de meeste op een natuurlijke manier. Maar ik heb nog maar 1 x het sterven van een ultiem belangrijk persoon meegemaakt (het was een natuurlijke dood, al wilde ze zelf best wel levensbeëindiging). Ik wist dat het zou komen en ben toen ongeveer een jaar bezig geweest met de voorbereiding van mijn afscheid met haar. In die tijd heb ik me in het onderwerp verdiept door boeken en artikelen te lezen en door docu's te kijken. Ik ben vaak bij haar langs gegaan en heb haar op het einde verzorgd. Toen ze dood was, hoefde ik gek genoeg niet meer te rouwen. Maar ze is wel nog steeds bij mij op precies die vriendelijke en warme manier zoals ze altijd was.

Klik om te vergroten...

Dan denk ik wel dat je ver bent.. Sommige mensen kunnen er niet mee omgaan en je hebt al bewezen dat het kan.

Gemberthee zei:

Hi beste mensen,

Rond de feestdagen hebben twee vriendinnen van me levensbeëindiging van dichtbij meegemaakt. En ik vroeg me af wat ik nou zou kunnen doen of geven om die vriendinnen te troosten of iets anders dat helpt.

Ik heb een boek gevonden van Toon Tellegen "Daar zijn woorden voor." Ik heb hem besteld. Wil hem lezen en post-its plakken bij herkenbare/ troostende verhaaltjes.

Wat me opvalt is dat de omgeving zó geschrokken is, dat er nu veel over de dood gesproken wordt en sommigen zijn er werkelijk bizar goed in! Ik daarentegen hakkel, vind de woorden niet, maak zinnen niet af en m'n hart doet pijn en zeg dan toch maar niets.

Alvast bedankt!

Klik om te vergroten...

Ik ben zelf in dat soort gevallen meestal bezig om alle clichés te ontwijken, want die vind ik leeg en betekenisloos. Maar dat is wel voornamelijk mijn eigen associatie ermee denk ik. Verder ben ik zelf ook best wel onervaren als het gaat om mensen / nabestaanden en de dood. Het is inderdaad lastig want het is een emotioneel beladen situatie, maar wat gewenst is en wat niet verschilt erg per persoon. Ik denk dat het beste is gewoon vragen en behulpzaam zijn, maar ook niet te veel je eigen stempel erop gaan drukken of eisen dat jij moet kunnen helpen ofzo.

Neo-Shulginist zei:

Ik ben zelf in dat soort gevallen meestal bezig om alle clichés te ontwijken, want die vind ik leeg en betekenisloos. Maar dat is wel voornamelijk mijn eigen associatie ermee denk ik. Verder ben ik zelf ook best wel onervaren als het gaat om mensen / nabestaanden en de dood. Het is inderdaad lastig want het is een emotioneel beladen situatie, maar wat gewenst is en wat niet verschilt erg per persoon. Ik denk dat het beste is gewoon vragen en behulpzaam zijn, maar ook niet te veel je eigen stempel erop gaan drukken of eisen dat jij moet kunnen helpen ofzo.

Klik om te vergroten...

Ja exact! Ik denk dat ook.

Clichés ontwijken is ook een hele goeie idd.

Gemberthee zei:

Clichés ontwijken is ook een hele goeie idd.

Klik om te vergroten...

Ja nouja sommige mensen horen dat juist graag hoor. Van die dingen als 'ik heb geen idee wat je allemaal wel niet doormaakt'.
Ik moet al kotsen als ik het zelf opschrijf in een voorbeeld. Maar er zijn ook mensen die er oprecht boos om worden als je dat er niet bij zegt. Zo van: 'JA JE DENKT TE WETEN WAT IK DOORMAAK MAAR JE HEBT GEEN IDEE.'

Dus ik zou niet zeggen dat je meteen naar mij moet luisteren. Het is vooral mijn ergernis van clichés. En als ik ooit een dierbare verlies dan kan ik je dus van te voren vertellen: nou, mij kan je dus niet echt troosten met clichés.
Okee, één cliché vind ik dan nog wel net acceptabel: dat je niet weet wat je moet zeggen. Want die snap ik dan oprecht nog wel

Neo-Shulginist zei:

Ja nouja sommige mensen horen dat juist graag hoor. Van die dingen als 'ik heb geen idee wat je allemaal wel niet doormaakt'.
Ik moet al kotsen als ik het zelf opschrijf in een voorbeeld. Maar er zijn ook mensen die er oprecht boos om worden als je dat er niet bij zegt. Zo van: 'JA JE DENKT TE WETEN WAT IK DOORMAAK MAAR JE HEBT GEEN IDEE.'

Dus ik zou niet zeggen dat je meteen naar mij moet luisteren. Het is vooral mijn ergernis van clichés. En als ik ooit een dierbare verlies dan kan ik je dus van te voren vertellen: nou, mij kan je dus niet echt troosten met clichés.
Okee, één cliché vind ik dan nog wel net acceptabel: dat je niet weet wat je moet zeggen. Want die snap ik dan oprecht nog wel

Klik om te vergroten...

Ik zal eerlijk zeggen dat ik clichés incidenteel bewust gebruik. Dat doe ik alleen als ik er zeker van ben dat ik iemand niet kan helpen. Wat ik vreselijk vind, want hoop is zo belangrijk in slechte tijden. Ik voel me dan oprecht niet bij machte. En dat is dan eigenlijk mijn beleefde manier om te zeggen: ik kan je niet helpen man, sorry. Dat laatste klinkt beter, maar daar heb ik in het echte leven nog de ballen niet voor. Als ik er "nu niet, misschien lukt later helpen wel" aan toevoeg durf ik zoiets misschien wel te zeggen. Blijft moeilijk.

Ik las ergens, of misschien zei iemand het: we zijn geboren met twee oren en met maar één mond, dus gebruik het ook in die verhouding. Ik denk idd ook dat maar weinig mensen zitten te wachten op clichés en juist wel gehoord willen worden, ookal hoor je slechts stilte.

Gemberthee zei:

Hi beste mensen,

Rond de feestdagen hebben twee vriendinnen van me levensbeëindiging van dichtbij meegemaakt. En ik vroeg me af wat ik nou zou kunnen doen of geven om die vriendinnen te troosten of iets anders dat helpt.

Ik heb een boek gevonden van Toon Tellegen "Daar zijn woorden voor." Ik heb hem besteld. Wil hem lezen en post-its plakken bij herkenbare/ troostende verhaaltjes.

Wat me opvalt is dat de omgeving zó geschrokken is, dat er nu veel over de dood gesproken wordt en sommigen zijn er werkelijk bizar goed in! Ik daarentegen hakkel, vind de woorden niet, maak zinnen niet af en m'n hart doet pijn en zeg dan toch maar niets.

Alvast bedankt!

Klik om te vergroten...

Uit eigen recente aanvaring is rouw heel eenzaam want het is voor iedereen anders.

Mijn vader nu precies een half jaar heen gegaan door middel van euthanasie wat hijzelf wenste want had parkinsonisme msa (niet het zelfde als parkinson).

Waren lange jaren iemand, mijn vader en en beste vriend, zo te zien aftakelen en langzaam steeds minder zelf kunnen. Moeders laatste jaren tot burnout aan toe hem verzorgd en laatste half jaar in verzorgingstehuis. Maar kon niet eens meer het as van zijn geliefde shagje aftikken.

Als zo'n dierbare bij iemand dood gaat dan kan je niks meer laten zien dan je medeleven en vertrouwen en steun waar je het ook maar kan.

Ik heb gelukndatbmijn innerlijke cirkel redelijk groot is en dus veel me verhaal kwijt kon. Verder verlangde ik alleen maar begrip en steun. Van een ander zien dat ze oprecht meeleven maar verder niet er geforceerd over hebben of iets willen doen is wat mij het meest hielp.

Dus oprechte medeleven en een luisterd oor kan vaak al genoeg zijn of juist niet.. misschien is een afleiding juist gewenst als in, feestje ervan maken. Om het even te kunnen vergeten.

Weees jezelf, laat zien dat je er voor ze bent, met ze meeleeft, en als dat oprecht is dan is dat precies hetgene wat iemand in rouw nodig heeft. Woorden zijn hiervoor vaak niet eens nodig.... dat is wat mij geholpen heeft in rouw of bij het meemaken van de dood van een naaste.

Gecondoleerd en mijn medeleven in iedergeval

Mezelf zei:

Uit eigen recente aanvaring is rouw heel eenzaam want het is voor iedereen anders.

Mijn vader nu precies een half jaar heen gegaan door middel van euthanasie wat hijzelf wenste want had parkinsonisme msa (niet het zelfde als parkinson).

Waren lange jaren iemand, mijn vader en en beste vriend, zo te zien aftakelen en langzaam steeds minder zelf kunnen. Moeders laatste jaren tot burnout aan toe hem verzorgd en laatste half jaar in verzorgingstehuis. Maar kon niet eens meer het as van zijn geliefde shagje aftikken.

Als zo'n dierbare bij iemand dood gaat dan kan je niks meer laten zien dan je medeleven en vertrouwen en steun waar je het ook maar kan.

Ik heb gelukndatbmijn innerlijke cirkel redelijk groot is en dus veel me verhaal kwijt kon. Verder verlangde ik alleen maar begrip en steun. Van een ander zien dat ze oprecht meeleven maar verder niet er geforceerd over hebben of iets willen doen is wat mij het meest hielp.

Dus oprechte medeleven en een luisterd oor kan vaak al genoeg zijn of juist niet.. misschien is een afleiding juist gewenst als in, feestje ervan maken. Om het even te kunnen vergeten.

Weees jezelf, laat zien dat je er voor ze bent, met ze meeleeft, en als dat oprecht is dan is dat precies hetgene wat iemand in rouw nodig heeft. Woorden zijn hiervoor vaak niet eens nodig.... dat is wat mij geholpen heeft in rouw of bij het meemaken van de dood van een naaste.

Gecondoleerd en mijn medeleven in iedergeval

Klik om te vergroten...

Super bedankt dat je je persoonlijke verhaal deelt. Wat een heftig verhaal. Het raakt mij in die zin dat ik ook reflecteer op mezelf.

Ik heb veel aan je tips, en heb nog een vraagje mbt vertrouwen. Ik heb meerdere interpretaties. Bedoel je vertrouwen in de zin van: dat iemand zich vertrouwd bij je voelt en er daardoor gemakkelijker over kan praten? Of in de zin: weer vertrouwen voelen in het leven? Ik gok het eerste, maar toch even een check.

Het is tussen mij en 1 van die vriendinnen wat ongemakkelijk geworden toen ik zelf door omstandigheden in een soort depressie (of iets anders) terecht kwam. Ik kwam er op dat moment achter dat die vriendschap anders was dan ik wilde. Toen ik me beter ging voelen, heb ik best veel pogingen ondernomen om de vriendschap, zoals ik die kende, terug te vinden, maar tevergeefs. Ik vond dat moeilijk toen, heb dat haar maar niet gezegd en dat moeilijke gevoel langzaam laten slijten. Ik merk dan ook dat de troost van die andere vriendin natuurlijker verloopt, omdat zij me wel de belangrijke dingen vertelt. (Terwijl ik er bij de andere vriendin bv nu pas achter kom dat haar vader lid was van de euthanasie vereniging.)
Wellicht wringt het dus bij dat stukje vertrouwen. Ik kan dan enkel nog m'n goede intenties delen en zij mag zelf kiezen bij wie ze haar verhaal kwijt wil. Heb haar iig laten weten dat ik er ben en dat ze me elk moment kan benaderen als ze iets nodig heeft.

Nogmaals bedankt . Hoe gaat het nu met jou/ jullie (Persoonlijke vraag. Je hoeft geen antwoord te geven uiteraard.)

Gemberthee zei:

Ik zal eerlijk zeggen dat ik clichés incidenteel bewust gebruik. Dat doe ik alleen als ik er zeker van ben dat ik iemand niet kan helpen. Wat ik vreselijk vind, want hoop is zo belangrijk in slechte tijden. Ik voel me dan oprecht niet bij machte. En dat is dan eigenlijk mijn beleefde manier om te zeggen: ik kan je niet helpen man, sorry. Dat laatste klinkt beter, maar daar heb ik in het echte leven nog de ballen niet voor. Als ik er "nu niet, misschien lukt later helpen wel" aan toevoeg durf ik zoiets misschien wel te zeggen. Blijft moeilijk.

Klik om te vergroten...

Oh ik heb zelf eigenlijk wel geleerd om in dat soort situaties zoiets te hebben van 'ik zie en erken je pijn'. Die erkenning is eigenlijk vaak al genoeg hulp. Voor sommigen kan een beetje erkenning soms een belangrijk beginpunt vormen. En dan heb je verder eigenlijk niet eens echt geholpen nee.

Gemberthee zei:

Ik denk idd ook dat maar weinig mensen zitten te wachten op clichés en juist wel gehoord willen worden, ookal hoor je slechts stilte.

Klik om te vergroten...

Verder is het wat mij betreft okee als je geen oplossingen kunt bieden. Met mensen die (onbewust) van me verlangen dat ik een persoon weer terughaal uit de dood, daar kan ik ook niet zoveel mee.

Neo-Shulginist zei:

Oh ik heb zelf eigenlijk wel geleerd om in dat soort situaties zoiets te hebben van 'ik zie en erken je pijn'. Die erkenning is eigenlijk vaak al genoeg hulp. Voor sommigen kan een beetje erkenning soms een belangrijk beginpunt vormen. En dan heb je verder eigenlijk niet eens echt geholpen nee.

Klik om te vergroten...

Mooi gezegd joh! Heel mooi gezegd.

Dat kan ik wel bij mensen die verdrietig zijn, even ook los van de dood hé. Maar ik heb het wel eens meegemaakt dat iemand (die niet close genoeg was, maar die ik wel hoog heb zitten) zich in woede uitte gericht op iemand die ik aardig vind. Dit had ook niets met de dood te maken trouwens. En dan voelt het ergens ongepast om te zeggen: "ik zie en erken je pijn." Maar achteraf gezien had ik dat wel moeten doen denk ik nu :-/.

Als het om sterven gaat, of andere heel verdrietige dingen, gebruik ik geen clichés, of misschien per ongeluk.

Gemberthee zei:

Ik heb veel aan je tips, en heb nog een vraagje mbt vertrouwen. Ik heb meerdere interpretaties. Bedoel je vertrouwen in de zin van: dat iemand zich vertrouwd bij je voelt en er daardoor gemakkelijker over kan praten? Of in de zin: weer vertrouwen voelen in het leven? Ik gok het eerste, maar toch even een check.

Klik om te vergroten...

inderdaad vertrouwen geven/tonen met daarbij niks forceren. Niks hoeft maar alles mag je bij me kwijt. Ik ben er voor je.
Dat is wat mensen in rouw van je nodig hebben. Meer niet en veel meer kan je ook niet geven.... Rouw is echt verschrikkelijk als je een dierbare mist en de ene rouw is niet met de ander te vergelijken. Dus alleen er voor iemand zijn was in mijn geval genoeg.

Maar ik natuurlijk hun situatie niet maar ik heb redelijk wat mensen om me heen die me op die manier hebben gesteund en dat deed me ontzettend goed. Niet het gevoel hebben dat ik erover MOEST praten maar meer het weten dat het WEL kan en mag.

Mezelf zei:

inderdaad vertrouwen geven/tonen met daarbij niks forceren. Niks hoeft maar alles mag je bij me kwijt. Ik ben er voor je.
Dat is wat mensen in rouw van je nodig hebben. Meer niet en veel meer kan je ook niet geven.... Rouw is echt verschrikkelijk als je een dierbare mist en de ene rouw is niet met de ander te vergelijken. Dus alleen er voor iemand zijn was in mijn geval genoeg.

Maar ik natuurlijk hun situatie niet maar ik heb redelijk wat mensen om me heen die me op die manier hebben gesteund en dat deed me ontzettend goed. Niet het gevoel hebben dat ik erover MOEST praten maar meer het weten dat het WEL kan en mag.

Klik om te vergroten...

Bedankt voor het delen van jouw verhaal. Hier heb ik heel veel aan. Ben blij voor je dat je dit in je omgeving hebt kunnen ervaren.

Hi beste mensen,

Rond de feestdagen hebben twee vriendinnen van me levensbeëindiging van dichtbij meegemaakt. En ik vroeg me af wat ik nou zou kunnen doen of geven om die vriendinnen te troosten of iets anders dat helpt.

Ik heb een boek gevonden van Toon Tellegen "Daar zijn woorden voor." Ik heb hem besteld. Wil hem lezen en post-its plakken bij herkenbare/ troostende verhaaltjes.

Wat me opvalt is dat de omgeving zó geschrokken is, dat er nu veel over de dood gesproken wordt en sommigen zijn er werkelijk bizar goed in! Ik daarentegen hakkel, vind de woorden niet, maak zinnen niet af en m'n hart doet pijn en zeg dan toch maar niets.

Alvast bedankt!

Gemberthee zei:

Hi beste mensen,

Rond de feestdagen hebben twee vriendinnen van me levensbeëindiging van dichtbij meegemaakt. En ik vroeg me af wat ik nou zou kunnen doen of geven om die vriendinnen te troosten of iets anders dat helpt.

Ik heb een boek gevonden van Toon Tellegen "Daar zijn woorden voor." Ik heb hem besteld. Wil hem lezen en post-its plakken bij herkenbare/ troostende verhaaltjes.

Wat me opvalt is dat de omgeving zó geschrokken is, dat er nu veel over de dood gesproken wordt en sommigen zijn er werkelijk bizar goed in! Ik daarentegen hakkel, vind de woorden niet, maak zinnen niet af en m'n hart doet pijn en zeg dan toch maar niets.

Alvast bedankt!

Klik om te vergroten...

Mijn eigen ervaring was dat het in de Familie elkaar goed opving , en kwamen zelfs allemaal naar het land waar het gebeurd was waar deel van familie woont. Maar tips tja goed luisteren en hun laten ventileren en vooral zo rustig mogelijk omgeving creeren en zorgen dat ze je volledig vertrouwen. Echt veel meer tips heb ik niet die echt veel verandering maken. Is gewoon een tijd van rouw.

Gecondoleerd ook voor jou verlies!