Ik heb ook meerdere mensen verloren. Sommige aan zelfdoding en de meeste op een natuurlijke manier. Maar ik heb nog maar 1 x het sterven van een ultiem belangrijk persoon meegemaakt (het was een natuurlijke dood, al wilde ze zelf best wel levensbeëindiging). Ik wist dat het zou komen en ben toen ongeveer een jaar bezig geweest met de voorbereiding van mijn afscheid met haar. In die tijd heb ik me in het onderwerp verdiept door boeken en artikelen te lezen en door docu's te kijken. Ik ben vaak bij haar langs gegaan en heb haar op het einde verzorgd. Toen ze dood was, hoefde ik gek genoeg niet meer te rouwen. Maar ze is wel nog steeds bij mij op precies die vriendelijke en warme manier zoals ze altijd was.Thanks maar ik heb er geen moeite mee de dood is een onderdeel van het leven en we gaan allemaal dood.
Je moet het accepteren en er anders naar kijken dan paniek en angst!
Ik rouw ook en ben natuurlijk ook ff geschoked maar niet langer dan een week!
Wat ontzettend mooi is dat zeg. Wat een liefde. Ik mag alleen maar hopen dat ik ook zoiets kan doen voor mijn ouders. Al zitten ze emotioneel anders in elkaar dan ik. Ik ben echt blij voor je dat je dat hebt kunnen doen!Volgens mij doe je het super goed. Het boekje (Toon is zo goed!), met misschien een klein stukje tekst van jezelf. Het is niet altijd nodig wat zeggen; gewoon er zijn is vaak al genoeg.
Zelf heb ik 1 dag voor het einde van mijn vaders leven, een kort verhaaltje over de egel aan hem voorgelezen. Een moment om nooit te vergeten.
Heel mooi om te lezen, maakt indruk op me.Volgens mij doe je het super goed. Het boekje (Toon is zo goed!), met misschien een klein stukje tekst van jezelf. Het is niet altijd nodig wat zeggen; gewoon er zijn is vaak al genoeg.
Zelf heb ik 1 dag voor het einde van mijn vaders leven, een kort verhaaltje over de egel aan hem voorgelezen. Een moment om nooit te vergeten.
Ik heb ook meerdere mensen verloren. Sommige aan zelfdoding en de meeste op een natuurlijke manier. Maar ik heb nog maar 1 x het sterven van een ultiem belangrijk persoon meegemaakt (het was een natuurlijke dood, al wilde ze zelf best wel levensbeëindiging). Ik wist dat het zou komen en ben toen ongeveer een jaar bezig geweest met de voorbereiding van mijn afscheid met haar. In die tijd heb ik me in het onderwerp verdiept door boeken en artikelen te lezen en door docu's te kijken. Ik ben vaak bij haar langs gegaan en heb haar op het einde verzorgd. Toen ze dood was, hoefde ik gek genoeg niet meer te rouwen. Maar ze is wel nog steeds bij mij op precies die vriendelijke en warme manier zoals ze altijd was.
Ik ben zelf in dat soort gevallen meestal bezig om alle clichés te ontwijken, want die vind ik leeg en betekenisloos. Maar dat is wel voornamelijk mijn eigen associatie ermee denk ik. Verder ben ik zelf ook best wel onervaren als het gaat om mensen / nabestaanden en de dood. Het is inderdaad lastig want het is een emotioneel beladen situatie, maar wat gewenst is en wat niet verschilt erg per persoon. Ik denk dat het beste is gewoon vragen en behulpzaam zijn, maar ook niet te veel je eigen stempel erop gaan drukken of eisen dat jij moet kunnen helpen ofzo.Hi beste mensen,
Rond de feestdagen hebben twee vriendinnen van me levensbeëindiging van dichtbij meegemaakt. En ik vroeg me af wat ik nou zou kunnen doen of geven om die vriendinnen te troosten of iets anders dat helpt.
Ik heb een boek gevonden van Toon Tellegen "Daar zijn woorden voor." Ik heb hem besteld. Wil hem lezen en post-its plakken bij herkenbare/ troostende verhaaltjes.
Wat me opvalt is dat de omgeving zó geschrokken is, dat er nu veel over de dood gesproken wordt en sommigen zijn er werkelijk bizar goed in! Ik daarentegen hakkel, vind de woorden niet, maak zinnen niet af en m'n hart doet pijn en zeg dan toch maar niets.
Alvast bedankt!
Ja exact! Ik denk dat ook.Ik ben zelf in dat soort gevallen meestal bezig om alle clichés te ontwijken, want die vind ik leeg en betekenisloos. Maar dat is wel voornamelijk mijn eigen associatie ermee denk ik. Verder ben ik zelf ook best wel onervaren als het gaat om mensen / nabestaanden en de dood. Het is inderdaad lastig want het is een emotioneel beladen situatie, maar wat gewenst is en wat niet verschilt erg per persoon. Ik denk dat het beste is gewoon vragen en behulpzaam zijn, maar ook niet te veel je eigen stempel erop gaan drukken of eisen dat jij moet kunnen helpen ofzo.
Ja nouja sommige mensen horen dat juist graag hoor. Van die dingen als 'ik heb geen idee wat je allemaal wel niet doormaakt'.Clichés ontwijken is ook een hele goeie idd.
Ik zal eerlijk zeggen dat ik clichés incidenteel bewust gebruik. Dat doe ik alleen als ik er zeker van ben dat ik iemand niet kan helpen. Wat ik vreselijk vind, want hoop is zo belangrijk in slechte tijden. Ik voel me dan oprecht niet bij machte. En dat is dan eigenlijk mijn beleefde manier om te zeggen: ik kan je niet helpen man, sorry. Dat laatste klinkt beter, maar daar heb ik in het echte leven nog de ballen niet voor. Als ik er "nu niet, misschien lukt later helpen wel" aan toevoeg durf ik zoiets misschien wel te zeggen. Blijft moeilijk.Ja nouja sommige mensen horen dat juist graag hoor. Van die dingen als 'ik heb geen idee wat je allemaal wel niet doormaakt'.
Ik moet al kotsen als ik het zelf opschrijf in een voorbeeld. Maar er zijn ook mensen die er oprecht boos om worden als je dat er niet bij zegt. Zo van: 'JA JE DENKT TE WETEN WAT IK DOORMAAK MAAR JE HEBT GEEN IDEE.'
Dus ik zou niet zeggen dat je meteen naar mij moet luisteren. Het is vooral mijn ergernis van clichés. En als ik ooit een dierbare verlies dan kan ik je dus van te voren vertellen: nou, mij kan je dus niet echt troosten met clichés.
Okee, één cliché vind ik dan nog wel net acceptabel: dat je niet weet wat je moet zeggen. Want die snap ik dan oprecht nog wel![:tearsofjoy:]()
Uit eigen recente aanvaring is rouw heel eenzaam want het is voor iedereen anders.Hi beste mensen,
Rond de feestdagen hebben twee vriendinnen van me levensbeëindiging van dichtbij meegemaakt. En ik vroeg me af wat ik nou zou kunnen doen of geven om die vriendinnen te troosten of iets anders dat helpt.
Ik heb een boek gevonden van Toon Tellegen "Daar zijn woorden voor." Ik heb hem besteld. Wil hem lezen en post-its plakken bij herkenbare/ troostende verhaaltjes.
Wat me opvalt is dat de omgeving zó geschrokken is, dat er nu veel over de dood gesproken wordt en sommigen zijn er werkelijk bizar goed in! Ik daarentegen hakkel, vind de woorden niet, maak zinnen niet af en m'n hart doet pijn en zeg dan toch maar niets.
Alvast bedankt!
Super bedankt dat je je persoonlijke verhaal deelt. Wat een heftig verhaal. Het raakt mij in die zin dat ik ook reflecteer op mezelf.Uit eigen recente aanvaring is rouw heel eenzaam want het is voor iedereen anders.
Mijn vader nu precies een half jaar heen gegaan door middel van euthanasie wat hijzelf wenste want had parkinsonisme msa (niet het zelfde als parkinson).
Waren lange jaren iemand, mijn vader en en beste vriend, zo te zien aftakelen en langzaam steeds minder zelf kunnen. Moeders laatste jaren tot burnout aan toe hem verzorgd en laatste half jaar in verzorgingstehuis. Maar kon niet eens meer het as van zijn geliefde shagje aftikken.
Als zo'n dierbare bij iemand dood gaat dan kan je niks meer laten zien dan je medeleven en vertrouwen en steun waar je het ook maar kan.
Ik heb gelukndatbmijn innerlijke cirkel redelijk groot is en dus veel me verhaal kwijt kon. Verder verlangde ik alleen maar begrip en steun. Van een ander zien dat ze oprecht meeleven maar verder niet er geforceerd over hebben of iets willen doen is wat mij het meest hielp.
Dus oprechte medeleven en een luisterd oor kan vaak al genoeg zijn of juist niet.. misschien is een afleiding juist gewenst als in, feestje ervan maken. Om het even te kunnen vergeten.
Weees jezelf, laat zien dat je er voor ze bent, met ze meeleeft, en als dat oprecht is dan is dat precies hetgene wat iemand in rouw nodig heeft. Woorden zijn hiervoor vaak niet eens nodig.... dat is wat mij geholpen heeft in rouw of bij het meemaken van de dood van een naaste.
Gecondoleerd en mijn medeleven in iedergeval![:blushing:]()
Oh ik heb zelf eigenlijk wel geleerd om in dat soort situaties zoiets te hebben van 'ik zie en erken je pijn'. Die erkenning is eigenlijk vaak al genoeg hulp. Voor sommigen kan een beetje erkenning soms een belangrijk beginpunt vormen. En dan heb je verder eigenlijk niet eens echt geholpen nee.Ik zal eerlijk zeggen dat ik clichés incidenteel bewust gebruik. Dat doe ik alleen als ik er zeker van ben dat ik iemand niet kan helpen. Wat ik vreselijk vind, want hoop is zo belangrijk in slechte tijden. Ik voel me dan oprecht niet bij machte. En dat is dan eigenlijk mijn beleefde manier om te zeggen: ik kan je niet helpen man, sorry. Dat laatste klinkt beter, maar daar heb ik in het echte leven nog de ballen niet voor. Als ik er "nu niet, misschien lukt later helpen wel" aan toevoeg durf ik zoiets misschien wel te zeggen. Blijft moeilijk.
Verder is het wat mij betreft okee als je geen oplossingen kunt bieden. Met mensen die (onbewust) van me verlangen dat ik een persoon weer terughaal uit de dood, daar kan ik ook niet zoveel mee.Ik denk idd ook dat maar weinig mensen zitten te wachten op clichés en juist wel gehoord willen worden, ookal hoor je slechts stilte.
Mooi gezegd joh! Heel mooi gezegd.Oh ik heb zelf eigenlijk wel geleerd om in dat soort situaties zoiets te hebben van 'ik zie en erken je pijn'. Die erkenning is eigenlijk vaak al genoeg hulp. Voor sommigen kan een beetje erkenning soms een belangrijk beginpunt vormen. En dan heb je verder eigenlijk niet eens echt geholpen nee.
inderdaad vertrouwen geven/tonen met daarbij niks forceren. Niks hoeft maar alles mag je bij me kwijt. Ik ben er voor je.Ik heb veel aan je tips, en heb nog een vraagje mbt vertrouwen. Ik heb meerdere interpretaties. Bedoel je vertrouwen in de zin van: dat iemand zich vertrouwd bij je voelt en er daardoor gemakkelijker over kan praten? Of in de zin: weer vertrouwen voelen in het leven? Ik gok het eerste, maar toch even een check.
Bedankt voor het delen van jouw verhaal. Hier heb ik heel veel aan. Ben blij voor je dat je dit in je omgeving hebt kunnen ervaren.inderdaad vertrouwen geven/tonen met daarbij niks forceren. Niks hoeft maar alles mag je bij me kwijt. Ik ben er voor je.
Dat is wat mensen in rouw van je nodig hebben. Meer niet en veel meer kan je ook niet geven.... Rouw is echt verschrikkelijk als je een dierbare mist en de ene rouw is niet met de ander te vergelijken. Dus alleen er voor iemand zijn was in mijn geval genoeg.
Maar ik natuurlijk hun situatie niet maar ik heb redelijk wat mensen om me heen die me op die manier hebben gesteund en dat deed me ontzettend goed. Niet het gevoel hebben dat ik erover MOEST praten maar meer het weten dat het WEL kan en mag.
Mijn eigen ervaring was dat het in de Familie elkaar goed opving , en kwamen zelfs allemaal naar het land waar het gebeurd was waar deel van familie woont. Maar tips tja goed luisteren en hun laten ventileren en vooral zo rustig mogelijk omgeving creeren en zorgen dat ze je volledig vertrouwen. Echt veel meer tips heb ik niet die echt veel verandering maken. Is gewoon een tijd van rouw.Hi beste mensen,
Rond de feestdagen hebben twee vriendinnen van me levensbeëindiging van dichtbij meegemaakt. En ik vroeg me af wat ik nou zou kunnen doen of geven om die vriendinnen te troosten of iets anders dat helpt.
Ik heb een boek gevonden van Toon Tellegen "Daar zijn woorden voor." Ik heb hem besteld. Wil hem lezen en post-its plakken bij herkenbare/ troostende verhaaltjes.
Wat me opvalt is dat de omgeving zó geschrokken is, dat er nu veel over de dood gesproken wordt en sommigen zijn er werkelijk bizar goed in! Ik daarentegen hakkel, vind de woorden niet, maak zinnen niet af en m'n hart doet pijn en zeg dan toch maar niets.
Alvast bedankt!
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."