#1
Oh ik heb zelf eigenlijk wel geleerd om in dat soort situaties zoiets te hebben van 'ik zie en erken je pijn'. Die erkenning is eigenlijk vaak al genoeg hulp. Voor sommigen kan een beetje erkenning soms een belangrijk beginpunt vormen. En dan heb je verder eigenlijk niet eens echt geholpen nee.Ik zal eerlijk zeggen dat ik clichés incidenteel bewust gebruik. Dat doe ik alleen als ik er zeker van ben dat ik iemand niet kan helpen. Wat ik vreselijk vind, want hoop is zo belangrijk in slechte tijden. Ik voel me dan oprecht niet bij machte. En dat is dan eigenlijk mijn beleefde manier om te zeggen: ik kan je niet helpen man, sorry. Dat laatste klinkt beter, maar daar heb ik in het echte leven nog de ballen niet voor. Als ik er "nu niet, misschien lukt later helpen wel" aan toevoeg durf ik zoiets misschien wel te zeggen. Blijft moeilijk.
Verder is het wat mij betreft okee als je geen oplossingen kunt bieden. Met mensen die (onbewust) van me verlangen dat ik een persoon weer terughaal uit de dood, daar kan ik ook niet zoveel mee.Ik denk idd ook dat maar weinig mensen zitten te wachten op clichés en juist wel gehoord willen worden, ookal hoor je slechts stilte.