#1
Ik heb ook meerdere mensen verloren. Sommige aan zelfdoding en de meeste op een natuurlijke manier. Maar ik heb nog maar 1 x het sterven van een ultiem belangrijk persoon meegemaakt (het was een natuurlijke dood, al wilde ze zelf best wel levensbeëindiging). Ik wist dat het zou komen en ben toen ongeveer een jaar bezig geweest met de voorbereiding van mijn afscheid met haar. In die tijd heb ik me in het onderwerp verdiept door boeken en artikelen te lezen en door docu's te kijken. Ik ben vaak bij haar langs gegaan en heb haar op het einde verzorgd. Toen ze dood was, hoefde ik gek genoeg niet meer te rouwen. Maar ze is wel nog steeds bij mij op precies die vriendelijke en warme manier zoals ze altijd was.Thanks maar ik heb er geen moeite mee de dood is een onderdeel van het leven en we gaan allemaal dood.
Je moet het accepteren en er anders naar kijken dan paniek en angst!
Ik rouw ook en ben natuurlijk ook ff geschoked maar niet langer dan een week!
In die zin snap ik het dat je niet lang rouwt. Maar bij een plotselinge levensbeëindiging.... nee. Ik denk dat ik dan heel lang moet rouwen. Maar dat weet ik niet. Nog niet meegemaakt en ik ben vreselijk bang dat mij zoiets overkomt.