Ik denk dat het drugsbeleid een machtsuitoefening is, bestemd om subculturen onder de duim te houden ten behoeve van de liberale orde. In die zin is de medicalisering van MDMA juist een voortzetting van hetzelfde systeem wat wil domineren en beheersen. Vernieuwende discoursen worden opgenomen opdat niks wezenlijks aan die machtsstructuren hoeft te veranderen. Soms kunnen zulke veranderingen wel leiden tot een wezenlijke systeemverandering. Maar daar zie ik nu geen aanleiding voor om dat te denken. In tegendeel juist, de minister heeft nu haar bestelde rapport waarmee ze kan zwaaien van "zie je, we moeten lekker veel mensen blijven criminaliseren. En al dat zwaar bevochten bewijs dat MDMA helemaal niet zo gevaarlijk is als wij decennia hebben beweerd.. dat bewijs mag alleen gebruikt worden voor de doelen waarvan wij bepalen of dat legitiem is of niet."
Okay ja, fair enough. Ik geloof inderdaad niet in de liberale orde zoals jij die omdschrijft. Ik geloof wel dat het systeem te verbeteren is, maar ik zie het probleem meer in liberalisme als dominante politieke stroming en met uitstek kapitalisme als economisch/politieke stroming. En die stromingen houden een negatieve houding naar drugs instand, terwijl ondermijning en het direct tegengaan ervan juist een van de leidende thema’s zijn.
Maar daarmee heb ik dus ook het geloof dat als “het volk” een beter begrip van en positievere houding tov drugs hebben, progressiever drugsbeleid ook mogelijk is. En dan vind ik deze berichtgeving hoopvoller dan ooit haha.
Daarom schaar ik adviescommissies wel degelijk onder het besluitvormingsproces, wat hen deel maakt van de beleidsmakers. Dat verschillende beleidsmakers een onderlinge rolverdeling hebben lijkt me logisch.
Tsja okay dat mag je vinden en kan ik best volgen als je ook in een “liberale orde” gelooft, maar het is feitelijk natuurlijk niet zo. En daarmee wel een beetje misleidend naar mensen hier die minder bekend zijn met politiek, beleid, en dergelijke commissies die jou als
hun Einstein wel snel geloven.
Het is een advies van experts, veelal van buiten de politiek/de ambtenarij, aan de politiek. De politiek kan naar aanleiding van hun advies besluiten nemen, en beleidsmakers maken van dat besluit beleid. De staatscommissies zijn daarmee dus geen beleidsmakers en niet eens besluitvormers
