#1
Fnea heeft het niet voor elkaar gekregen om diamorfine weekendgebruiker te worden, aka weekendmorfinist.
Nu: Meer dagen per week wel dan niet.
Als ik door de straten loop, met een flink schuldgevoel over het gestolen geld in m'n binnenzak, terwijl m'n vaste dealer onderweg is, zie ik een hoop mensen.
Mensen van mijn leeftijd.
Lelijke mensen, knappe mensen. Losers, vechters, succesvollen...
Ik zie knappe jongens en meisjes van mijn leeftijd, eind puberteit / begin volwassenheid, die er gelukkig uit zien.
Ik kijk in de mooie ogen van een knappe jongen van mijn leeftijd en zie dat hij gelukkig is.
Waarom kunnen hun wel gelukkig zijn zónder dope?
Ik heb periodes dat ik gelukkig ben zonder dope, maar van tijd tot tijd voel ik me zo ongelukkig dat ik dope nodig heb om me gewoon... normaal... te voelen.
Waarom kunnen hun gelukkig zijn zonder dope? Het zal toch echt niet alleen zijn dat ze simpelweg niet weten hoe het voelt, niet weten wat ze missen? Mensen zoals mij gaan op zoek naar dope, als een impuls, op een bepaalde leeftijd. Ik heb heel sterk het gevoel dat ik een dope persoon ben, dat drugs altijd een belangrijk onderdeel van mijn leven zullen zijn
Ach, het is waarschijnlijk gewoon... Fate, karma, destiny...
Maar dan nog. Mits ik er geen geld voor zou hoeven stelen, wat zou er dan mis zijn om vaak onder invloed te zijn van een opiaat?
Waarom is het wel toegestaan om fluoxetine of amitriptyline te slikken tegen depressieve en angstklachten en methylfenidaat bij adhd-klachten, maar niet codeïne of methadon bij bepaalde klachten in het leven? Net zoals een ssri is een opioïde heel breed werkzaam voor zo veel verschillende kwaaltjes - lichamelijk en geestelijk.
Grtz,
fnea.
Nu: Meer dagen per week wel dan niet.
Als ik door de straten loop, met een flink schuldgevoel over het gestolen geld in m'n binnenzak, terwijl m'n vaste dealer onderweg is, zie ik een hoop mensen.
Mensen van mijn leeftijd.
Lelijke mensen, knappe mensen. Losers, vechters, succesvollen...
Ik zie knappe jongens en meisjes van mijn leeftijd, eind puberteit / begin volwassenheid, die er gelukkig uit zien.
Ik kijk in de mooie ogen van een knappe jongen van mijn leeftijd en zie dat hij gelukkig is.
Waarom kunnen hun wel gelukkig zijn zónder dope?
Ik heb periodes dat ik gelukkig ben zonder dope, maar van tijd tot tijd voel ik me zo ongelukkig dat ik dope nodig heb om me gewoon... normaal... te voelen.
Waarom kunnen hun gelukkig zijn zonder dope? Het zal toch echt niet alleen zijn dat ze simpelweg niet weten hoe het voelt, niet weten wat ze missen? Mensen zoals mij gaan op zoek naar dope, als een impuls, op een bepaalde leeftijd. Ik heb heel sterk het gevoel dat ik een dope persoon ben, dat drugs altijd een belangrijk onderdeel van mijn leven zullen zijn
Ach, het is waarschijnlijk gewoon... Fate, karma, destiny...
Maar dan nog. Mits ik er geen geld voor zou hoeven stelen, wat zou er dan mis zijn om vaak onder invloed te zijn van een opiaat?
Waarom is het wel toegestaan om fluoxetine of amitriptyline te slikken tegen depressieve en angstklachten en methylfenidaat bij adhd-klachten, maar niet codeïne of methadon bij bepaalde klachten in het leven? Net zoals een ssri is een opioïde heel breed werkzaam voor zo veel verschillende kwaaltjes - lichamelijk en geestelijk.
Grtz,
fnea.
