ArieKanariE zei:
als je het heel zwart wit bekijkt zou je zelfs kunnen zeggen dat je hem op deze manier zelfs in de gelegenheid stelt om drugs te kunnen gebruiken.
zo hoeft hij totaal geen verantwoordelijkheid te nemen en kan hij dus blijven vluchten in de roes van de dag.
majah helaas weet ik ook maar al te goed hoe manipulerend verslaafden kunnen zijn en hoe moeilijk het is om daar weerstand aan te kunnen bieden. dus het is zeker geen verwijt wat ik schrijf.
!
Ik dacht altijd dat liegen liegen was, niet meer of min. Nu weet ik beter, en iemand die het zelf niet heeft ervaren, die zelf niet met de regelmaat van de klok aan de grond genageld stond van verbazing over hoe iemand ooit het lef kon hebben om zo te staan liegen dat het kraakt en dat terwijl ze je recht in de ogen kijken en zodanig overtuigend overkomen dat je zoiets hebt van "het moet wel zijn zoals hij zegt want anders kan je nooit zo overtuigend zijn"
Tja... ik weet ondertussen wel beter, maar het begrijpen, das weer wat anders..
Het gedrag van mijn vriend was soms het gedrag was van iemand met een paar totaal verschillende persoonlijkheden die elk op hun beurt, en dat op soms enkele seconden, de kop opstaken.
Eerst zag ik het zielige, eenzame en toch zo in en in met spijt doordrongen hoopje ellende dat half ineengedeukt aan de deur stond te jammeren, te huilen tot mijn hart brak en ik niet anders kon dan hem weer binnenlaten (tenslotte, het kon maar oprecht zijn want zo goed toneeltje spelen, dan kon niemand...)
Eenmaal binnen en bij het eerste woord of de eerste handeling die niet naar zijn zin was, lap, het hoopje ellende was verdwenen en een agressief, aanvallend en vooral schrikwekkend monster was daar in de plaats...
Die zielige blik had plaats gemaakt voor een blik die meer zei dan duizend woorden..
Een blik die me ineen deed krimpen van angst, wetende dat de persoon die op dat moment voor me stond, niks van tegenspraak of wat dan ook van commentaar ging accepteren maar wel zwaar ging afstraffen, zijn eigen grenzen niet kennende..
Hoe ik op zo'n momenten heel bewust en goed doordacht al mijn handelingen controleerde, wetende dat elk verkeerd woord of handeling zwaar afgestraft ging worden, is nadien bekeken bijna te gek voor woorden.
Ik gedroeg me als een bange hond, maakte me klein, keek naar de grond, ZEKER NOOIT RECHTSTREEKS OOGCONTACT, en alle beschuldigingen aan mijn adres heel nederig toegeven, beamen dat alles door mijn schuld was, dat hij door mijn toedoen verplicht was geweest om dit of dat te doen (drugs nemen, liegen, bedriegen, noem maar op), ik had er hem toe gedwongen, zelf had hij zoiets nooit gedaan, had ik maar niet....
Op alles had en heeft hij de soms meest absurde uitleg, van totaal onlogischeen tegenstrijdig, naar het gewoon negeren en beweren zich niets meer te herinneren, tot het omkeren van de rollen en mij te beschuldigen van een flipdoos te zijn én zogezegd heel verontwaardigd te zijn dat ik ook maar durf zo'n dingen te denken van hem!!
Meer en meer ben ik er van overtuigd dat zo'n mensen eigenlijk echt geestesziek zijn en dat hun plaats achter tralies is, in een gesticht, met een wit jasje aan waarvan de mouwen vanachter vastgeknoopt worden...
Dat ze de gewoon depressieve mensen maar laten lopen, en eerder eens beginnen met die schizofrenen zoals dat "vriendje" van mij, voor eens en voor altijd achter slot en grendel steken want met hen komt het toch nooit meer goed...
