Mijn vriend is verslaafd aan alles, vooral heroine, wat nu?

Nochtans is mijn apotheker van mening dat mijn dosis sowieso 'precair' te noemen is, bij 11 mg ga je veel sneller voelen als er eens wat mg's minder van in je bloed komen, dit is bij 20 mg of meer veel minder het geval.

Klik om te vergroten...

Leek35 zei:

Ik heb in het verleden inderdaad al gezien dat hij, nadat ik echt voet bij stuk hield en bij mijn standpunt bleef, hij dan zakte tot op de bodem, smeekte, huilde, noem maar op, en toen ie zag dat het of het één of het ander was, zijn drugs of ik, als bij wonder heeft hij zich herpakt...

Uitgemergeld als hij op dat moment was, vol uitslag (en nog steeds ervan overtuigd zijn dat hij er heel goed uitzag..?) uitgeput, is hij terug op zee vertrokken en heeft hij, ik kon het amper geloven, tien dagen op zee gewerkt, en geloof me, het werk dat ie deed is heel zwaar.
Ik kon het echt niet geloven, en toch was het zo, hij kwam terug als een nieuw mens, ik dacht, mss dat we nu goed bezig zijn..

Toch begon hij weer, zonder dat ik het wist in het begin, totdat ik al bepaalde gedragingen begon te herkennen (zoals krabben alsof er mieren op zijn lijf liepen), hem daarover aansprak en als antwoord kreeg dat dat was omdat hij had gezweet, helemaal niks met die B te maken, en dan nog mij een schuldgevoel geven omdat ik dat ook maar durfde te beweren...

Onlangs heeft hij een heel zwaar ongeval gehad en ligt hij al een week op intensieve zorgen, zijn lever is in vijf stukken, hart, longen, nieren, pancreas, noem maar op, alles heeft een hele harde slag gekregen, het is een wonder dat hij nog leeft..

Hij zou er moeten doorkomen, maar het zal maanden en maanden duren en nooit zal hij nog even sterk zijn als voorheen, hij zal moeten leren leven met het feit dat zijn lichaam veel zwakker is, dus ook zijn levensstijl die hij gewoon was niet meer zal aankunnen.

Ik ben een stuk ouder dan hem, van het zorgzame type, ik doe alles voor hem, paperassen in orde houden, noem maar op, en soms heb ik het gevoel dat ik daar ergens in de fout ging, hij wist dat ik wel ging toegeven, dat ik heel veel voor hem overheb, en lang heeft hij me aan het lijntje kunnen houden wat zijn B gebruik betrof aangezien ik daar geen jota van snapte..

In zijn situatie nu, hoe kan ik hem ooit duidelijk maken dat het zo is of niet, ik vrees nu al dat hij er helemaal in zal sukkelen door het feit dat hij mss niet meer de oude zal zijn, en zich volledig zal laten gaan..

Maar ik ben maar alleen, heb een dochter, mijn werk, ik kan onmogelijk nog dagelijkse controles doen, hem verbieden van zijn "vrienden" te zien (want die zitten er ook allemaal aan), want dat aanvaardt hij toch niet.

Het is een feit dat hij, ondanks zijn 22 jaar al een heel zwaar verleden heeft, 4 maal de gevangenis in, 2 x voor diefstal met geweldpleging, 2x voor dealen en onlangs kwam ik te weten dat de politie hem beschuldigd van poging tot aanranding begin februari...

Hij heeft hier al alles kapot geslaan, mij geslaan, allemaal onder invloed, maar de keren dat hij nuchter was, kon ik zien dat hij diep vanbinnen een goeie jongen is, maar het lukt mij maar niet om die jongen te houden, de jongen, man, waar ik van hou.

Alles is gebaseerd op leugens, ik ben vreselijk achterdochtig geworden, waardoor er discussies ontstaan, die dan (volgens hem) de reden zijn dat hij weer naar dat spul grijpt..

Veel kans dat hij, eenmaal het ziekenhuis uit, hij de gevangenis in vliegt, hem alleen thuis laten bij mij, dat vertrouw ik niet, wat hij me dan weer verwijt.
Maar ik ben al wat hij heeft, de enige die mss zo stom is om zo voor hem te willen zorgen en hem te helpen terwijl ze eigenlijk constant voor de gek wordt gehouden...

Klik om te vergroten...