zoon bijstaan bij het afkicken van heroine?

Hallo r@,

Je bent inderdaad erg voorzichtig Maar je bent gelukkig ook niet de enigste hoor die me voor de valkuilen waarschuwt! Maar ze zeggen altijd een gewaarschuwd mens telt voor twee he!!

Wil nog niet zeggen dat ik toch wel een beetje terleurgesteld was de laatste keer dat hij terug gevallen was. Gewoon omdat je het niet voor hem wilt en voor jezelf ook niet.

En dan is het de kunst mijn gevoel bij me zelf te houden wat niet zo makkelijk is zoals jij ook al aangeeft. Toch proberen we daar wel over te praten. Voor hem is het ook moeilijk want hij zit ook met schaamte gevoel naar ons toe en minderwaardigheids gevoelens. Nou ja je kent het wel .
Ben me er ook terdege van bewust dat het zijn eigen keuzes zijn. Te meer daar ik zelf tegen dringend dokters advies nog steeds 2 pakjes sigaretten rook, zo een 6 tot 8 biertjes drink per dag en af en toe een blowtje gaat er ook nog wel in. Maar ik ben ook hart patient! Ondanks dat ga ik ook tegen alle goede adviezen in en ben dus eigenlijk geen lichtend voorbeeld om het zo maar uit te drukken!

Op het moment dat hij zelf aan gaf zo niet verder te willen zijn we gaan kijken naar een manier om hem te helpen zoeken naar een manier van afkicken die hem het beste leek. Ik praat vaak over we op de momenten dat ik ook daadwerkelijk dingen met hem doe. Hij heeft graag dat ik met hem mee ga naar de metha post en dat doe ik dan ook elke keer. Alle gesprekken ben ik ook op zijn verzoek mee geweest. Ik heb het idee dat hij daarmee een soort veiligheid voor zich zelf wil inbouwen of zo iets? Maar vandaar dus het we.

En tja verder kan het niet anders als dag voor dag doen he. Maar het is fijn als hij/we er weer een dag bij kunnen tellen!!!
Vandaag zijn zn 2 kinderen op bezoek geweest en heeft hij eten voor ons gekookt en zo foet hij elke dag wat dingentjes om bezig te zijn en weer stapje voor stapje terug te komen.

In ieder geval ben ik erg blij met je reactie want als moeder zijnde sta je toch wel een beetje alleen in dit proces en dan is alle info rondom deze materie welkom!

Groetjes maar weer.

Hoi Pamela,

Jeetje, nou had ik alles gisteren weer verwijderd omdat ik het een beetje belerend vond. Ik zat van alles voor jou in te vullen, zonder me af te vragen of al die zorgen wel op jou van toepassing zijn.

Had ik dus beter niet kunnen doen

Maar goed, we hebben natuurlijk allemaal ons eigen referentiekader. Dan was het misschien toch niet zo vreemd.

De machteloosheid die je als moeder voelt is eigenlijk heel natuurlijk; het zit in onze genen, het zit overal: de altijd aanwezige en nooit afnemende behoefte om onze kinderen te beschermen, zeker als zij dat zelf niet lijken te kunnen. En rationeel weten we dat het zijn eigen "weg" is die hij (of zij) moet gaan, maar ondertussen blijft het maar trekken.

Ik kan me voorstellen dat als je zelf ook aan bepaalde middelen zit het helemaal moeilijk is om hem aan te spreken op zijn gedrag.

Het enige wat ik wel kan zeggen vanuit mijn hoedanigheid als (ex-)verslaafde dochter is dat ik het altijd erg fijn heb gevonden dat mijn ouders heel duidelijk (en consequent) waren over waarbij ze mij wilden helpen en waar hun grenzen lagen (bijv. hoeveel ze voor de kinderen wilden zorgen toen ik op de Detox zat, nu bijna 5 jaar geleden).

Ik heb toen ik weer thuis kwam (2004) daarnaast trouwe hulp gehad van o.a. mijn zus en een goede vriend (geen van allen gebruikers, drinkers of wat dan ook). Hun hulp bestond uit bijv. vaste dagen bij hen eten, kunnen bellen als mijn therapie tot teveel piekeren leidde, mijn ouders stonden me bij bij mijn rechtzaken omtrent de omgangsregeling (die ik uitgebreid heb gekregen van een jaar lang geen omgangsregeling tot vorig jaar hoofdverblijf bij mij én mijn ex enkel nog een vakantieregeling met de kinderen).

Het was een lange weg, maar stapje voor stapje won ik terrein, kreeg ik elke keer een stukje leven terug.

Het begin was erg moeilijk: urinecontrôles, wantrouwen van iedereen (als ik slecht had geslapen keek mijn moeder gelijk naar mijn pupillen), instanties die me in de gaten hielden, mijn verleden angstvallig verborgen houden voor de buitenwereld.

Maar het kan dus wel! En het vertrouwen van anderen in mij, juist op momenten dat ik het zelf even niet meer had, heeft me zó enorm geholpen het eerste jaar!

Ik ben na een jaar toch weer terugevallen in Methadon, maar heb nooit meer het leven geleid van toen (cocaïne, heroïne, half op straat leven, schulden etc.). Ik ben nu bijna een jaar helemaal clean en zie nu dat het gewoon zo heeft moeten zijn.
Clean blijven gaat kennelijk niet van de één op andere dag; er gaat een heel proces van vallen en opstaan aan vooraf. Maar over de hele linie ging het elk jaar toch iets beter met me.

Elke keer weer had ik ergens een grens in bereikt ("Dit nooit meer!") en elke keer werden mijn doelen bijgesteld in de goede richting.

Als ik nu 11 jaar na mijn eerste keer heroïne terugkijk, heeft het dus lang geduurd, maar ik ben trouw aan mezelf gebleven: elk jaar ging het beter met me dan het jaar ervoor.

Wat ik wil zeggen (ik ben nogal uitgebreid ): er is ALTIJD hoop, als je valt kan je altijd weer opstaan. Verlies het vertrouwen in hem en in jezelf niet, want als je dat doet is het einde in zicht, ook voor jezelf. Wijs elkaar op de positieve acties van de ander en wees ook niet bang om af en toe flink de waarheid te zeggen.

Meer dan dat kan je niet doen; klinkt lullig, maar het is echt zo. We doen allemaal wat we kunnen, als het goed is, en daar moeten we het mee doen.

Suc6!

Groetjes,
R@

Lieve Pamela;
Zoals R@R@ zei;Betrek`t niet teveel op jezelf.Mijn moeder deed dat ook vaak,ze was gescheiden en gaf dan zichzelf de schuld van MIJN falen ! Mijn broers waren altijd heel anders als ik.Ik was echt`t zwarte schaap terwijl zij toch wat meer "geremd"waren.IK en niemand anders heb er een zooitje van gemaakt,ik zeg ook niet;m`n vader sloeg me verrot en ik heb m`n enige 2 broers verloren ! FOUTEN maken we ALLEMAAL,pijn en ellende hebben we ALLEMAAL.Jij hebt heel erg je best gedaan,je alles gegeven om hem op te voeden ! Tijdens dat opvoeden maken we ALLEMAAL "fouten",anders zou je geen mens zijn ! Het zijn de zwakken die daar MIS-bruik van maken.Je kan allemaal wel gaan zitten;M`n vader dit.m`n leven dat.of;ik heb zoveel pech gehad ! Dat is allemaal in`t verleden en we moeten allemaal door ! Hou je zoon goed in de gaten.Toen ik net gestopt was moest ik echt als`n "klein" kind behandeld worden ! Ik moest alles opnieuw opbouwen en was gewend de kantjes eraf te lopen.Ik was dan nog`ns zo crimineel als de pest(Alleen de foute figuren deed ik wat aan maar`t was wel makkelijk geld),dit geeft je helemaal het gevoel van;Is dit`t nou,moet ik nu voor 15 a 20 euro per uur gaan werken ! Het zijn allemaal kleine stapjes.En hou hem goed in de gaten;Junks zijn meesters in deceptie ! Als jij denkt;Hij heeft een keer gebruikt is het MISSCHIEN al 5 keer ! Ik ken jullie niet ik zeg alleen hou`t in de gaten.Hou 2X zo lang ze handje vast als je denkt dat nodig is ! En laat`m af en toe lekker z`n hart luchten <= DIT is zooooooo belangrijk,je krijgt dan een beetje het gevoel van;Ik sta er niet alleen voor,en;Ze begrijpt`n beetje hoe ik ervoor sta en hoe moeilijk ik`t heb ! (Je hebt n.l. vaak`t gevoel dat niemand je begrijpt!).Ik wens een ieder die aan`t vechten is heel veel succes(Of`t nou voor jezelf is of je zoon/dochter!). Mensen,de zomer komt eraan,heeeeel veel liefs;Eric...

Hai r@,

Ik dacht al dat ik iets verkeerd had gedaan met mijn bericht plaatsen omdat de jouwe ineens verdwenen was. lol!

En ik vind niet zo gauw iets belerend hoor! Ik filter er uit wat ik denk daar heb ik wat aan want een ander kan zich nooit hlemaal in mij of jouw of wie dan ook verplaatsen!
Toch moet ik zeggen dat jouw verhaal me wel aangrijpt! Juist omdat er zoveel herkenning in zit.
Niet vanuit de situatie van mn zoon nu, maar ook vanuit de tijd dat mn vriendin van zo een 11 jaar geleden ging afkicken.
Ik heb zo een 7/8 jaar omgegaan met een vrouw die toendertijd ook versaalfd of gebruikster was van heroine. Gek genoeg was zij voor mij heel belangrijk en ik heb daarna ook nooit meer iemand meer ontmoet waar ik zo een band mee had als met haar. Helaas hebben we elkaar door omstandigheden uit het oog verloren maar met haar heb ik dus van heel dichtbij meegemaakt hoe het is om van middelen afhankelijk te zijn en af te gaan kicken.
ben verschillende keren met haar mee geweest als ze een poging ging wagen om het zelf te doen.
Ze had ook 2 kinderen en ik ook op dat moment! In het begin toen ik haar leerde kennen was ik zo blank als een onbeschreven blad! Later werd me steeds meer duidelijk en leerde we elkaar steeds meer kennen. We hebben hele gekke dingen meegemaakt kan ik je wel zeggen!
Mede door die tijd weet ik hoe belangrijk het is als je in zo een situatie iemand om je heen hebt die je vertrouwen schenkt en naast je staat en je toch je eigen ding laat doen!

Nu als moeder zie ik wel in dat het een beetje moeilijker is dan toen! Want ik ben er toch anders bij betrokken dan toen. Maar ik heb er ook veel bewondering voor hoe mensen die met deze verslaving worstelen toch vaak weer proberen een poging te wagen terwijl ze weten wat hun te wachten staat. Staat wel tegenover dat het leven als gebruiken van dit middel ook niet over rozen gaat en ze daardoor misschien niet al te veel keuze hebben?

Vandaag heb ik mn zoon dus weg gebracht naar het bureau om een boete uit te zitten en dan neem ik afscheid met een traan. Terwijl ik me zo had voorgenomen dat niet te doen omdat ik hem niet ongerust wil maken of een schuld gevoel wil geven en hij daarmee zit de komende 10 dagen! Maar dan zie ik hem daar staan en dan zie je toch alleen maar je kind! Van wie je houd , die je zoveel meer gunt dan waar hij op dit moment mee bezig is, en de zorg of ze wel goed voor hem zijn daar.

Ik realiseer me dat ik het dan even los moet laten en pas weer verder kan als hij weer terug komt. Maar de praktijk was even iets anders!

Begrijp dat jij ook de nodige zorg hebt gehad omtrent je kids. Dat speelt hier dus ook heel erg. Eigenlijk mag hij zn kinderen niet zien of althans hij mag niet bij zn vriendin thuis komen zolang hij niet stabiel is. Dat wil zeggen zolang hij niet in een of ander progamma zit. Ik snap dat wel maar ik ben ook van mening dat "men "niet zomaar kan uit maken dat hij in eens geen vader meer zou kunnen zijn!
Ook al heeft hij fouten gemaakt (wat een ieder volgens mij wel doet) Hij is ook een persoon, vader van , vriend van, zoon van en dan kan je niet zeggen nou jij gebruikt dus mag jij je kinderen niet meer zien.
En dan stuit je dus inderdaad op heel veel onbegrip,wantrouwen en ga zo maar door! Daar wordt ik wel boos van eigenlijk!

Ik ga ervan uit dat je als kind zijnde alle kanten van je ouders zult moeten leren kennen en aanvaarden wil je uit eindelijk alles wat er in je leven gebeurt een plekje kunt geven. Zelfs al zijn de kinderen jong maar als ze "meegroeien "in het proces, ook al is dat niet altijd even positief, dan leren ze er wel veel van. Althans dat is mijn eigen ervaring met mn ouders.

Ik heb nare ervaring met mn ouders maar door ze bewust mee te maken en te doorgaan zeg maar heb ik er wel mee om leren gaan.
Daardoor ben ik er tegen om kinderen te veel af te schermen voor de realiteit.
Hoe vervelend dat soms ook is.
Mijn eigen kinderen hebben ook wel het een en ander mee gemaakt maar ik kan niet zeggen dat ze er slechter van zijn geworden. Ook mn zoon niet! Hij heeft een goed karakter, is echt een goede vader, een kei in zn vak, en ik vertrouw erop dat hij zn weg wel zal vinden! Al heeft hij maar de helft van de gene van zn moeder. lol.

Ik wil ook nog even zeggen dat ik het fijn vind dat je zo je verhaal hebt gedaan op mn oproep! Begrijp dat het voor jouw ook niet allemaal van een leie dakje is gegaan! Fijn om te lezen dat je ook mensen om je heen hebt die je begrijpen en naast je staan!!Niet iedereen heeft dat heb ik wel gezien en gehoord.En inderdaad het is een lange weg maar zolang er hoop is is er leven !
Groetjes !pamela

Hallo,

'T is alweer een tijdje geleden maar dacht zal toch maar weer eens een berichtje plaatsen om te laten weten hoe het gaat met mn zoon en zn afkicken.

Hij heeft 10 dagen in de PI gezeten en op zich is dat redelijk goed gegaan. Al wilde ze daar na een paar dagen dat hij over zou stappen op methadon ipv de suboxone! Dit vanwege de kosten die hieraan hangen! Gelukkig na opgespeeld te hebben mocht hij na ruim een dag toch weer zn suboxone en daarna is het goed gegaan.

Nu weer thuis gekomen staat hij nog steeds op 10 mg en krijgt hij van de post voor een paar dagen tegelijk mee zodat hij niet iedere dag hoeft te halen.

Volgende week krijgt hij te horen wat er voor vervolg plan aangeboden gaat worden en dan is het ff bekijken of hij zich daar in kan vinden.

Hij is wel een stuk helderder en komt ook wat aan wat gewicht betreft maar loopt verder een beetje met zn ziel onder zn arm rond.
T is net of hij uitstraalt dat zn leven een beetje stil staat op dit moment?
Voor zijn gevoel is dat waarschijnlijk ook zo maar ik denk dan dat hij eerst nog even tijd nodig heeft om te aclamatiseren zeg maar? Er is een grote leegte gekomen in zn leven op dit moment maar tegelijkertijd is er zoveel te doen en kan hij er nog niet echt iets mee. Er komen zoveel problemen boven water die stap voor stap opgelost moeten worden maar wel veel energie kosten.

Ik kan me zo voorstellen dat dit soort momenten een grote valkuil zijn.
Maar voorals nog ga ik ervanuit dat hij het red en langzaamaan de weg en zn manier vindt om eruit te komen.

groetjs pamela.

als eerste wil ik toch nog ff zeggen dat ik het schitterend vind, van hoe jij je als moeder opstelt. Zelf heb ik het, helaas herhaaldelijk, mee mogen maken hoe ver ouderliefde kan komen en daar heb ik heel wat van geleerd. Al zouden mn ouders me niets anders geleerd hebben, dan nog heb ik geleerd wat onvoorwaardelijke (ouder)liefde inhoudt... Dat zie ik erg terug bij jou en je zoon

Het gevaar daarin zit natuurlijk wel dat je kind daar gebruik van gaat maken, daar ben je zelf bij natuurlijk, maar het is zeker niet iets om onder de tafel te schuiven, zeker niet bij mensen die drugs gebruiken. Iemand kan nog zo lang clean zijn geweest, het heeft soms veel minder nodig dan je denkt om weer te gaan gebruiken..
maar daar ben je denk ik wel flink bewust van inmiddels, dus daar zal ik niet over doorgaan ...

wat ik nou eigenlijk wilde zeggen. Ik denk dat je zoon inderdaad een beetje in een gat aan het vallen is. Normaal gesproken was hij altijd op jacht naar dope of geld om dope te halen. Die dope is nu meer en meer aan het afzwakken in belangrijkheid in zijn leven en dus komen er 'tijd' maar ook 'energie, gedachtes en gedragingen' vrij .. normaal had hij zoveel te doen, mensen om mee om te gaan, maar nu kan dat allemaal niet en dat is vaak nog best een fase die mensen vergeten.

is het geen idee voor hem om lid te worden van een sportschool en bv een bibliotheek .. vooral het laatste klinkt natuurlijk een beetje kinderachtig, maar mijn ervaring is dat een bieb heel wat te bieden heeft aan beeld, letter en geluidsdragend materiaal aan iemand die (geestelijke) energie teveel heeft

het gevoel van dat je leven stil staat en zeker in vergelijking met de situatie van je zoon ken ik maar al te goed en voor mij heeft de combinatie van sportschool, bieb, internet en later thuisstudie, heel veel gedaan om mn eigenbeeld op te vijzelen ( want je hebt tijdens het einde van je afkicken en daarna, juist des te beter door hoe mager je bent geworden en hoe traag je geest soms reageert op dingen die vroeger op school eigenlijk als vanzelf gingen. Dat gevoel is eigenlijk een net zo groot gevaar als de cravings die je kunt krijgen, want dat gevoel ondermijnt alles wat je nodig hebt om van de dope af te komen en vooral, het belangrijkste, ervanaf te blijven ...

en voor mijzelf heeft die regelmaat van sportschool bezoeken en mn geest bezighouden me achteraf gezien toch heel erg goed gedaan in ontwikkeling van lichaam, maar als belangrijkste vooral ook van eigenbeeld en geestelijke en emotionele ontwikkeling. Want vooral die laatste twee hadden dus inderdaad jaren stilgestaan, iets wat jij en je zoon waarschijnlijk wel hebben ondervonden.

sterkte
AkA

Beste Pamela.
Ikzelf vecht al jaren tegen een heroineverslaving.Ik verloor mijn broers werd wild en raakte de weg kwijt.Eerst kan je alles nog wel de baas maar langzaam glij je steeds verder af...Ik had een schat van een moeder (Heeft mij v.a. m`n 11e opgevoed),zij heeft mij altijd weer opgevangen...Soms denk ik wel eens dat ze te lief is geweest(Ik was haar enige overgebleven kind,dus wel begrijpelijk.)
Het is een heel fijn balans wat je moet vinden tussen hard zijn (zeker tot het tegendeel is gebleken uitkijken met beloftes\\leugens !!!).Ik weet hoe moeilijk het kan zijn om als je hem als zo`n zielig hoopje ziet hard te zijn,het is voor z`n eigen bestwil...Let op voor vage vrienden,pas heel erg op met geld en zo.Suboxone e.d. bevatten Buprenorfine,dit is een halfopiaat...Aan de ene kant verdrijft het de heroine uit het lijf en houdt het lichaam een beetje voor de gek zodat je niet zo ziek wordt.Buprenorfine is een veel "beter" middel als methadon,vind ik...Methadon is troep,net zo verslavend als heroine...Ik hoop dat alles goed gaat,DAT MEEN IK ECHT (Ik gun niemand de ellende die ik heb meegemaakt !).Ik hoop dat je de kracht hebt om het allemaal te doen.Het zal een hele nare zware tijd worden,en vergeet niet dat iemand z`n hele leven veslavingsgevoellig blijft !!!HEEL VEEL STERKTE(Jij en je zoon\\familie,het is n`l voor iedereen zwaar die om hem heen leeft)...Sterke:Eric...

Het verschil tussen suboxone en subutex is dat in suboxone een extra stof zit, nl. naloxon, wat het injecteren van de pil tegen gaat. Zou je het wel injecteren word je vet ziek.

Pamela,hier Eric weer.Ik hoop echt voor jullie dat het lukt.Bij mij was het op een gegeven moment zo erg dat m`n moeder "blij" was als ik vastzat,ze wist dan in ieder geval dat ik geen domme dingen deed en waar ik was.Natuurlijk vond ze het zeker niet leuk maar het gaf haar een vorm van rust.Ik hoop dat je zoon snel iets vindt waar hij z`n dag mee kan vullen,verveling was voor mij,en vele anderen,heel gevaarlijk.Je gaat dan denken:"waar doe ik het voor ect.ect.,ik ben nu clean en alles is nog steeds ellende",wat natuurijk link is.


HEEL veel geluk,gezondheid en sterkte;Eric...

Mjjn vriendin heeft 15 maanden in detentie gezeten. Ging er verslaafd in, en kwam er clean uit. Ze is nu 2 maanden uit de gevangenis, en haar detentieprogramma is twee weken geleden beïndigd. Ze ziet er niet alleen heel goed uit, maar kijkt ook verlangend naar haar toekomst. Volgende week krijgt ze de sleutels van haar eigen flatje. Ik ben eigenlijk nog de enigste uit haar "oude" personenkring met wie ze nog contact wil hebben. Hier is wel een grote maar aan verbonden: Ik mag met niemand meer praten uit haar oude omgeving, of laten doorschemeren dat ik nog contact met haar heb. Het liefst zag ze dat ik snel ga verhuizen naar een andere omgeving, vooral omdat ik de laatste tijd enkele aanvaringen heb gehad met haar dealer die nog een openstaande rekening van haar wil vereffenen.
Ik had sinds oktober (toen ze nog in detentie zat) na een meningsverschilletje niks meer van haar gehoord, wist via haar moeder dat ze weer vrij was, en ook bij haar in huis woont, maar afgelopen dinsdag (op mijn verjaardag) stond ze opeens met haar moeder voor de deur om me te feliciteren.

Vrijdag werd mijn telefoonaansluiting opgeleverd, en ik moest haar even bellen als ik weer telefoon had. Woensdag en donderdag ben ik weer bij haar en haar moeder geweest, en moest ik even bellen als ik weer thuis was (mijn auto is kapot, en van haar naar mij thuis is 8 km).

Vooralsnog zijn we gewoon goede vrienden, al wil ze me geen valse hoop geven, maar ze wil ook niks uitsluiten.

Het is natuurlijk te hopen dat ze stand houdt, maar ze wil echt niks meer te maken hebben met die personen uit haar vorige leven. Ik hoop voor haar dat ze ook volhoudt als ze niet meer bij moeders inwoont, en op haar eigen flatje zit. Al is het nog geen 200 meter van haar moeder vandaan.

Lieve moeder: Je kunt je zoon helaas niet helpen. Hij moet het zelf zien te klaren. Maar je kunt hem wel steunen. Heb ik ook steeds met mijn vriendin gedaan. Blijf hoop houden in de toekomst, en gooi het bijltje er niet bij neer als het even niet goed gaat. Nu zit jouw zoon niet in detentie, maar afkicken = afkicken.

Dat is zo WAAR ALS WAT !!! Afkicken moet je ZELF doen,ook niet voor een ander,voor een baan of:"Ik ga op vakantie en kom clean terug".Als je stopt moet je je problemen (om je heen of in je hoofd) oplossen.Als je vastzit\\weggaat of zo kom je terug in dezelfde wereld en als je je shit niet hebt "opgeruimd" zit je weer in hetzelfde schuitje.Dat wil niet zeggen dat je het niet op vakantie of in de bajes kan doen,je moet alleen wel alles goed regelen om je heen.Het is hard werk en een hele sterke WIL is nodig !!! Een goede dagindeeling is voor de meeste ook heel belangrijk !!!
Ik wens iedereen heel veel sterkte,gezondheid en geluk,groetjes:Eric.............

Eric zei:

Dat is zo WAAR ALS WAT !!! Afkicken moet je ZELF doen,ook niet voor een ander,voor een baan of:"Ik ga op vakantie en kom clean terug".Als je stopt moet je je problemen (om je heen of in je hoofd) oplossen.Als je vastzit\\weggaat of zo kom je terug in dezelfde wereld en als je je shit niet hebt "opgeruimd" zit je weer in hetzelfde schuitje.Dat wil niet zeggen dat je het niet op vakantie of in de bajes kan doen,je moet alleen wel alles goed regelen om je heen.Het is hard werk en een hele sterke WIL is nodig !!! Een goede dagindeeling is voor de meeste ook heel belangrijk !!!
Ik wens iedereen heel veel sterkte,gezondheid en geluk,groetjes:Eric.............

Klik om te vergroten...

Ik ben het volkomen met mijn naamgenoot eens... Een goed voorbeeld van 'shit' opruimen is om geen contact meer te willen met mensen die je in de 'shit' kunnen brengen, en te kiezen voor een andere woonomgeving. Desnoods in de buurt van mensen die je lief hebt zoals vrienden en ouders. En... open staan voor hulp van bijvoorbeeld maatschappelijk werk, budget beheer etc. Dit in combinatie met je eigen wil brengt je heel ver.

Hallo mensen!!!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik ingelogd heb en ik ben BLIJ verrast over alle reacties!!
Ik kan zoveel dingen herkennen die jullie allemaal schrijven! Dat is erg fijn want het is moeilijk genoeg om mensen te bereiken in zo een situatie als die van ons allemaal hier!Ik schrijf ons omdat het allemaal zo dichtbij voelt hier op het forum.

Als eerste wil ik iedereen laten weten dat het ontzettend goed gaat met mn zoon!!
Op dit moment is hij al weer aan het werk! Hij is ijzervlechter van beroep en voor de mensen die niet weten wat dat is; het verwerken van betonijzer in funderingen en vloeren van woningen en gebouwen. Dit is een zwaar beroep! Lichamelijk maar ook moet je je koppie erbij kunnen houden omdat je volgens buigstaten en tekeningen moet werken. Daarnaast stuurt hij soms een aantal mensen aan. Houd het overzicht op de projecten waar hij werkt en kontacten met de opdracht gever.Moet er wel bij zeggen dat hij bij ons in dienst is.(we hebben zelf een betonstaalvelchtbedrijfje. Voorheen was hij ZZP er.) Waarschijnlijk geeft dat hem nu de steun die hij nodig heeft omdat hij weet dat wij hem waarderen in zn werk en er vertrouwen in hebben dat hij het kan. In zn beroep is hij echt een vakman voor een jonge van deze leeftijd!Hij hoeft dus niet te vechten tegen mogelijke vooroordelen van werkgevers.Komt bij dat veel mensen bij ons weten van zn situaitie en hem kennen als een vakman! Hij is nu sinds 2 weken aan het werk, de eerste dagen waren een ware uitputting voor hem maar nu begint hij langzaam weer een ritme te krijgen en kan zijn lichaam het beter aan.
We kunnen duidelijk aan hem merken dat het goed is voor zijn zelfvertrouwen om weer iets nuttigs te doen en in kontact te zijn met "gewone"mensen!

De hulpverlening moet ik zeggen komt maar mondjes maat op gang. Hij mag nu omdat hij werkt in het weekend voor de hele week zn medicijnen ophalen. Daarnaast heeft hij nu een vaste maatschappelijk werkster toegewezen gekregen. Zij heeft nu een aantal punten zoals woonruimte en schuld hulpverlening op de agenda gezet en daar gaat hij nu mee aan de slag.
Het "opruimen "is dus begonnen. Moet wel zeggen dat ik vind dat dit soort dingen allemaal erg lang duurt! aan de andere kant is hij feitelijk pas op 11 -01-2010 begonnen met afkicken en wil ik misschien iets te snel!
We zijn zelf hier thuis ook begonnen met afspraken maken met deurwaarders en dergelijke om maar vast een begin te maken. Helaas geen leuke klus en dat merk ik wel aan hem. Je wordt toch elke keer met je neus op je oude leventje terug gedrukt. Niet dat hij het niet aanvaard dat het zo is maar wel dat hij niet weet hoe hij het allemaal moet aanpakken. Administratie is zo ie zo nooit zn sterkste kant geweest.

Verder vult hij zn vrije tijd in met gamen. we hebben een palystation 3 en een x box dus kan hij zich wel uitleven. Soms een beetje te ,merken we. Dan is het moeiljik om te stoppen voor hem.En dan herken ik weer de dingen die jullie hier allemaal vertellen!!!
De druk in je hoofd, de afleiding zoeken om maar niet te hoeven denken aan! Af en toe kan hij ook niet slapen, zweet zich nog wel eens het ongans 's nachts en is onrustig. Gelukkig geeft hij dat wel aan en we laten hem dan zoveel mogelijk zn eigen ding doen. Vooral de paniek aan vallen 's nachts zijn moeilijk voor hem. Nadat we erover gepraat hebben blijkt dus dat hij die vooral in het weekend heeft. Als hij niet veel te doen heeft en het ritme anders is als door de weeks. We hebben namelijk door de weeks een vrij strak ritme. Kennelijk geeft hem dat rust?

Wat me ook opvalt is dat hij zich meer bezig houdt met de dingen om hem heen zoals zn kinderen. Die komen hier nu elke zondag eten omdat hij ze niet thuis mag bezoeken. In het begin toonde hij niet veel interressen maar nu begint dt steeds meer te komen. Wat hieraan opvalt is dat hij in "conflict"is met zn dochtertje. Ze is bijna 4 en ZEER eigenwijs! mede doordat ze wel het nodige heeft meegemaakt natuurlijk. Zijn band met haar voelt voor hem niet helemaal goed. Hij heeft het gevoel dat er iets stuk is en dat schijnt zij ook te voelen.
Ze weigert eigenlijk zijn vaderschap en dat doet hem pijn! Niet dat ze hem volledig negeert maar wel een soort misbruik maakt van zijn onzekerheid naar haar toe. Ze weigert naar hem te luisteren eigenlijk als hij iets verbied ofzo.
En dat zijn dus duidelijk van die dingentjes waar hij voor moet knokken!
Want je ziet aan hem en merkt het aan zn reactie dat hij het moeilijk vind om op die manier geconfronteerd te worden met de consiquenties van zijn gebruik.

Tja en dan komen we toch weer bij het opruimen he! Ook dit zijn de dingen die op je afkomen!
En hoe moeilijk het ook is ik kan alleen maar aan de zijlijn staan en hem met raad en daad bijstaan maar het grootste deel moet hij zelf doen!!!

Maar ik neem mijn petje voor hem af!!!!!!!!
En voor iedereen hier, geloof in jezelf!!!!

Ik vind`t echt top om te horen dat`t goed gaat.Die "verveelmomentjes" zullen de rest van z`n leven gevaarlijk blijven,je kan er alleen steeds iets makkelijker mee omgaan.Je blijft n.l. de rest van je leven verslavingsgevoelig en hoe sneller je dat inziet des te beter.Als hij blijft vechten voor z`n dochtertje komt ook dat wel goed.Een kind in die leeftijd wordt soms al wat rebels en als ze aanvoelen dat er iets niet helemaal "goed" zit kunnen ze er snel "misbruik\\gebruik" van maken.Het is heel goed dat hij lekker bezig is en al zit hij op z`n vrije dag\\dagen non-stop achter de computer alles is beter als die troep.Als hij eenmaal wat rust in z`n koppie krijgt wordt ook dat minder.Verveling en die onrust zijn je grootste vijanden.Probeer ook MET DER TIJD met die Buprenorfine te stoppen\\minderen.Het is een stuk beter als methadon (vind ik) maar het blijft invloed hebben op je geestelijke gesteldheid.
Ik wens jullie heel veel sterkte,ik vind`t te gek om te horen dat`t zo goed gaat(ECHT !!!).

Hou vol,geluk en gezondheid;Eric.

Hallo allemaal.
Het is alweer een poosje geleden dat ik wat heb laten horen van de situatie bij ons maar geen bericht is goed bericht zeggen ze altijd.
Hij is nu bijna 3 maanden bezig met afkicken en ook aan t afbouwen. Hij zit nu op 2 pillen suboxone per dag en dat gaat op zich redelkijk goed. Wel heeft hij ontzettend veel last van zweten 's nachts en ook nog wel van de paniek aanvallen. Soms kan hij niet goed slapen en spookt een beetje rond 's nachts.Werkt wel bijna 5 dagen in de week bij ons op de bouw. alleen als hij afspraken heeft met zn hulpverlening is hij vrij of een halve dag vrij.
Dat betekend dus vroeg op ( half 6, 6 uur) en ongeveer 4 uur klaar met werken en naar huis.
lange dagen dus met lichamelijk zwaar werk.
Als hij thuis is is hij eigenlijk altijd aan het gamen. Dat geeft hem kennelijk de afleiding die hij nodig heeft. Het lijkt op het moment een soort tussen fase? Of het allemaal een beetje stil staat.
Er wordt wel gewerkt aan zn schulden en hij werkt om zn geld te verdienen daarvoor en hij bouwt dan zn medicijnen af maar verder zie ik in hem zelf niet een soort ontwikkeling????Heb het idee dat hij een beetje met zn ziel onder zn arm rond loopt zeg maar. Een beetje afwachten, verdwaasd. Ik zie hem wel bezig maar toch met een uitdrukking van nou wat moet ik nou? I s dit het nou? Wat verwacht men van me?
Allemaal vragen. Soms denk ik ook wel zijn het mijn vragen?
Aan de andere kant denk ik dan : ja hij heeft wel een tijd een heel ander leven gehad en moet nu weer leren dit leven te leven!Leren gevoel te ervaren wat voor mensen die niet gebruiken "normaal "is. leren dingen te zien die hij niet meer zag.
emoties verwerken. boosheid, liefde, verdriet,pijn en ga zo maar door.
Voel ik het wel ? Lees ik op zn gezicht. wat moet ik ermee ?Hoe komt het dat ik al die tijd er niet mee bezig ben geweest? Zoveel vragen zoveel ???????
Staat tegenover dat ik zo ontzettend trots op hem ben!!!!
Want hij doet het maar wel even!!!!!
Voor iedereen die in hetzelfde proces zit .... veel liefde en geluk! Je verdiend het!!!!

Pamela,hoi hoi,met Eric.
Ik vind`t super dat`t goed gaat.Dat hij alleen maar spelletjes speelt is goed,ik ben,als ik`t op m`n heupen heb,soms ook dagen met m`n softstudio(Muziekstudio die gebruik maakt v.d.computer)bezig.Het is wel een beetje je problemen voor je uitschuiven,omdat je eigenlijk niet wilt nadenken/stilzitten,maar als dit`m van die troep afhoudt is`t toch goed.Het zal moeten slijten.Ik ben nu nog steeds niet 100% ok en dat is na jaren !!!(Ik heb wel veel langer en meer gebruikt als hem).Zo lang hij bezig is,werkt,spelletjes speelt,is z`n koppie niet met die zooi bezig.DAAROM is`t nu nog zo dat hij vaak "met z`n ziel onder z`n arm loopt",je krijgt n.l.vaak alleen nog maar meer ellende na`t stoppen terwijl je eigenlijk het gevoel hebt dat je het moeilijk hebt gehad,en hard gevochten hebt en een soort van "beloond" wilt worden.Ik denk dat je wel begrijpt wat ik bedoel...Hij zal`t METEEN begrijpen,het is n.l. het moeilijkste punt als je wil stoppen.IK zou wel,en`k zeg ik(en`k ben geen arts!)zo snel mogelijk met die pillen stoppen.Dit zit voor een "leek" misschien wat vreemd in elkaar maar het is toch een soort van houvast aan die dope.Zodra hij er vanaf is krijgt hij veel van z`n trots en eigenwaarde terug wat hem een soort van positieve kick zal geven...

Ik wens jullie het aller,aller beste.Een heel fijn paasweekend;Eric.

PS: Dit soort weekends zijn heel belangrijk,hij krijgt weer contact met mensen en het gevoel dat "iedereen" achter hem staat.Ik vind`t ook top dat je hem zo steunt.Ik had op m`n moeder na niemand meer en als zij mij had laten vallen was`t met mij helemaal fout gegaan.(Zij is net helaas ook overleden).Wees trots op jezelf,wat anderen ook mogen zeggen !!!

Hoi erik,

Ik ben blij met je reactie!!!
Soms merk ik dat ik een beetje weg zak in het proces om het zo maar te noemen en dan moet ik weer ff tot orde geroepen worden!
Ik heb wel eens het gevoel dat ik met hem mee ga lopen zo van ook met mn ziel onder mn armen lopen......
Het valt niet mee om je in te leven in de wereld van een persoon die aan het afkicken is!
Ook al heb ik dan zelf wel enige ervaring met verschillende drugs ik heb het niet met heroine.
Komt bij dat je je beseft dat je meekijkt vanaf de zijlijn en hij het zelf allemaal moet doen.
Als ik zie hoe de jaren zich aftekenen op zijn gezicht ! Het leven dat hij geleefd, heeft dan doet dat pijn en wil ik het weg vagen voor hem.
Zijn tanden beginnen nu tekenen van verval te krijgen, de een na de ander raakt aangetast. dat zijn vervelende dingen. Zeker voor hemzelf!!! Hij constateert het en weet dat hij er iets aan moet doen maar tegelijker tijd vindt hij dat ontzettend moeilijk. Het zijn al die dingentjes die je dan tegenkomt he.
Met deze paas dagen doet hij wel actief mee aan de activiteiten. ik organiseer dan eitjes zoeken hier bij ons in de straat en hij en zn kinderen doen dan gezellig mee. Ook met eten bied hij zn hulp aan.
Wat afbouwen betreft is hij verder dan de arts heeft gezegd. Hij slikt nu 1 pil minder dan opgegeven door de arts. Hij verteld dat dan wel gewoon aan ons maar niet aan de arts?!
Hij geeft ook zelf wel aan wanneer het minder met hen gaat en wanneer het wat beter gaat.
Maar ondanks deze dingen blijf ik het gevoel houden dat we niet echt kontact hebben.
Ik neem het hem niet kwalijk maar als moeder zijnde ben je toch bang dat het verkeerd gaat. Dat heeft dan meer te maken met mijn eigen gevoel dan met zijn gevoel.

VERDER denk ik dat er echt wel meer mensen zijn die jouw waarderen dan je eigenlijk denkt!!!!!!!!!!!!Voor jouw was er alleen maar je moeder die er altijd voor je was maar ik geloof dat er altijd nog iemand is die er OOK voor je is!!!!
Misschien heb ik het mis maar ik denk dat mensen in dit soort situaties een focus hebben op de persoon die hun het dichtsbij staan en door de "waas" die over hun leven hangt, eventjes niet meer kunnen "zien "dat er ook nog andere mensen zijn die hun hun lot aan trekken!!!

Maar hoe dan ook blijf je de goede dingen herrinneren! Ik weet dat ze langzaam weer boven komen al zijn ze nog zo klein! Het zijn de kleine dingen die het doen!
Liefs pamela

Hoi Pamela.
Die Heroine zie ik als een soort van brandmerk op mijn hersenen,het zal er altijd blijven zitten en ik zal altijd moeten uitkijken.Hij zal ook iets moeten vinden waar hij echt "z`n ei in kwijt kan".
Die videospelletjes werken als een scherm tegen het tobben(wat je vreselijk doet als je stopt).Hij heeft er nu waarschijnlijk nog niet de rust voor in z`n hoofd maar het zou mooi zijn als hij iets heeft wat hij ECHT leuk vindt,een leuke hobby b.v.Ik ga muziek maken als m`n koppie "op hol slaat",als ik dan iets moois heb gemaakt ben ik trots en hestelt het m`n eigenwaarde.(Daar verlies je heel veel van met die rotzooi!).Hij zal ook het gevoel hebben dat niemand hem begrijpt(denk ik).Ik zelf heb weinig vrienden maar die ik heb zijn bijna allemaal ex-gebruikers(die wel al LANG gestopt zijn !),dat zijn n.l. de enige mensen waar ik een beetje vrij mee kan praten ! De rest van de wereld zit vaak op de eerste rij om te (ver-)oordelen(vaak zodat ze hun eigen ellende vergeten),en deze vrienden doen dit niet.Kijk wel altijd heel goed uit dat`t mensen zijn die je POSITIEF stimuleren en niet negatief !!! Ik vond`t heel lief wat je schreef,dank je.Dat is ook zo iets van deze maatschappij;mensen moeten eens wat meer elkaar complimentjes geven,helpen(NIET de grond in helpen),als dit wat vaker zou gebeuren zag de wereld er een stuk beter uit!Wat ik wel heel positief vind van m`n verslaving is;Ik heb nu hele goede mensenkennis en ik oordeel een heel stuk minder als anderen.Hij heeft nog familie en hij mag blij zijn met zo`n lieve moeder.(Ik verloor m`n enige 2 broers kort na elkaar en een tijd daarna m`n vader,stiefvader en nu m`n moeder,m`n moeder deed er 7 jr.over om dood te gaan en was een vreselijke lijdensweg,ik heb dus echt niemand kwa familie over maar daar moet je gewoon overheen).Ik kijk dan altijd naar m`n moedertje,die heeft n.l. echt een rotleven gehad en dat geeft mij dan kracht(Zij was ZOOOO sterk!).Ik hoop dat je zoon beseft hoe gelukkig hij is.(Zal nog wel ff duren).Ik had ook zo`n schat van een moeder,zonder haar had ik heeel anders geeindigd.Nou...ik wens jullie heel veel sterkte...fijne dagen,groetjes;Eric.

hallo Pamela,

ik heb je berichten gelezen en ben het met de reacties van eric eens.
verder wil ik alleen maar zeggen dat ik enorm veel respect voor je heb!
zelf ben ik op mijn 16de het huis al uitgevlucht en vanaf mijn 18de tot mijn 38ste verslaafd geweest aan heroine en de eerste 15 jaar daarvan ook coke.
ik zal de rest van het verhaal maar besparen, daar word je niet echt vrolijk van.
ben nu 42 en bijna van de methadon af en mijn leven alweer een hele tijd op de rails.
ik heb een dochter van 22, die altijd gewoon bij me heeft gewoond en het is een fantastische meid, ik heb haar ook altijd geprobeerd mee te geven dat als er wat is, wat dan ook , ze altijd op mijn steun kon rekenen( dat heb ik nooit gekund nl.)
en dat is wat jij nu doet, je zoon steunen, dat is zwaar omdat hij het moet doen en jij aan de zijlijn staat van zijn leven en strijd.
ik hoop voor jullie dat jullie het redden en als je het eens helemaal niet meer ziet zitten, probeer te denken dat er altijd weer een morgen komt waarin het wel weer gaat!!!!
blijf positief en blijf praten, het klinkt misschien raar maar ik ben blij dat er mensen zijn zoals jij.
ik wens je heel veel suc6 en stop niet al je energie in je zoon, bewaar wat voor jezelf, want zonder energie ben je nergens, vergeet niet dat dit ook jouw leven is waarin jij ook happy moet zijn.

Hallo Joolie-ah.
Ik ben ook 42 en ook al heel lang met die rotzooi bezig.Het begon met blowtjes,pilletjes trippies en later alles wat ik voor me kreeg.Ik ben tot 6 jr. terug de weg helemaal kwijtgeweest.Dat mis ik wel in m`n leven,ik zou best een zoon of dochter willen hebben(NU niet toen ik zo verrot was !).
Heeft Pamela "advies" van 2 ervaringsdeskundigen,LOL.Ik ben het ook zo met je eens dat zij ook een schouderKLOP verdient en aan zichzelf moet blijven denken.Als zij hiedoor afglijdt en depressief wordt kan ze ook geen goede hulp voor haar zoon zijn.We(De ex-\\verslaafden moeten wel weten dat we het allemaal zelf hebben gedaan !!!).Ik heb veel ellende in m`n leven gehad maar de KEUZE is altijd van jezelf !!! Als ik dan naar m`n moeders leven kijk,die heeft veel meer ellende gehad en die heeft nooit ergens naar gegrepen.Nou is niet iedereen hetzelfde maar als je een "vent bent" gooi je niet alles daarop.En wat Joolie-ah ook zegt,soms moet je het echt dag voor dag bekijken !(In`t begin zeker !!!).Joolie-ah,jij zal nu wel heel veel kracht en trots uit`t feit dat je`n dochter hebt halen.Tof om te horen dat`t goed met je gaat...HOUWE ZOOOOO !!!!!...Je hoort uit dat wereldje eigenlijk alleen maar negatieve verhalen,het is ook wel eens leuk en belangrijk positieve te horen !!! (Dat kan de hele wereld trouwens wel gebruiken !).

Ik wens jullie heel veel sterke,de zomer komt eraan(Verandert ook weer chemie in je hoofd,op een positieve manier...o.a.melatonine en nog wat meer!!!).

Heel veel S6;Eric...