Bang voor het leven zonder Bruin en wit!

Hoi hoi beste DF lezers!

Ik heb een poosje het forum als gast gevolgd en pas een profiel aangemaakt vindt dit echt een top forum

Ik dacht laat ik maar eens wat van mezelf met jullie delen.

Ik ben 28 en Heroine verslaafd.
Op me 13e met allerlei party drugs en weed begonnen en rond me 15e/16e kwam ik wat ik toen ju van het vond tegen de bruin en ben daar vanaf dag een volop aan gegaan en was na zeeeeer korte tijd al verslaafd op 9 maanden na toen ik 20 was niks anders dan elke dag heroine en/of methadon gebruikt. En na die 9 maanden ook base coke erbij.
De bruin en wit alltijd op folie gerookt en nu sinds anderhalf jaar shot ik de bruin ook naast het roken.

Heb een aantal jaar in het methadon programma van bouwman gezeten tot zon jaar of 2 terug heb sinds dien mijn meth gekocht.
Heb alltijd bij gebruikt bij mijn meth was gewoon nog niet in de juiste mind set om met de bruin te kappen.

Ben in feite op gegroeid met die troep rond me heen mijn ouders waren allebij verslaafd mijn pa is er wel mee gekapt maar me ma helaas nooit en het heeft haar ook haar leven gekost treurig genoeg. Alle waarschuwingen in je gezicht en toch doen I Know echt STUPID! Maar goed tis wat het is en je kan het verleden niet terug draaien.

Na een leven vol gezeik en ellende begin ik het echt zat te worden!
Ik begin echt een hekel aan mezelf te krijgen omdat ik dit doet.
Dan zou je zeggen kap dan gewoon, maar ik weet gewoon niet hoe, ik ben gewoon bang om zonder drugs te gaan leven ik kan me nauwelijks een dag herinneren dat ik sinds me 13e nuchter ben geweest.
Ben dus gewoon bang voor het onbekende.
Is er iemand die dit gevoel herkent en zo ja hoe zou jij, of ben je daar mee omgegaan?

Ik heb nu vandaag ook weer de eerste stappen genomen voor hulp bij Novadic kentron ben het echt zat maar kan me zelf gewoon niet zonder hulp uit de sleur van de verslaving trekken.
Ik ga vanaf donderdag weer het methadon programma in startend op 40mg en 10 omhoog elke week t/m 80Mg en vanaf daar verder kijken.

Ik hoop echt dat ik die zooi me leven uit ga krijgen!
En als iemand hier goede tips heb of wat dan ook, dan zou dat echt top zijn
Ik heb echt zo vaak dat ik snachts op bed lig en denk dat het nooit meer goed gaat komen, al weet ik dat er mensen zijn die het ook succesvol hun leven uit hebben gesmeten!
Soms voelt en lijkt het hopenloos en voel ik me echt verloren en als een mis lukkenling!
Heb verder alles voor elkaar huis werk en geen schulden maar die verslaving is er verdomme nog steeds, het maakt me gewoon kwaad dat ik me niet goed kan voelen zonder drugs.

Ik heb nu hier zoiets van dat het fijn is ff van me af te schrijven en lot genoten hun verhalen te lezen! Doet me goed.
Door lezen hier op DF heeft me ook de knoop doen door hakken, sommige verhalen hebben mij nu al geinspireert om de stap weer te nemen om hulp te vragen!

Grtz Druggie83

Heftig verhaal, Sterkte!

Hee,

Probeer gewoon is voor jezelf te denken van:
"Wat wil ik nu precies in mijn leven en waarvoor wil ik leven?"
Het is niet altijd gemakkelijk om daar echt een antwoord op te vinden.

Je hebt alleszins heel wat meegemaakt en aan jouw tekst lees ik dat het tijd is om verder
te gaan met het leven en je verleden achter je te laten.
En ja.. een leven zonder drugs zal waarschijnlijk een pakje grijzer worden en ergens ook niet.
Want je haat het dat je het gebruikt. Zelfhaat is erg ongezond (kan ervan meespreken).
Maar probeer nu eens met een nuchter hoofd te denken aan: Wat wil ik?

Meer raad kan ik je helaas niet geven.
Maar vind hetgeen dat het waard maakt om voor te leven.
Voor iedere mens is dat verschillend.

Ik zeg altijd:

"Het is het waard om te leven, niet om te sterven, zolang je iets hebt om in te geloven"

Nu is de vraag: Waar geloof jij in?

xxx

Hee,

Ik ben aan drugs begonnen toen ik 18 was, gelukkig alle andere dingen t/m tabak aan toe achter me kunnen laten, Heroine is pas een rol van betekenis gaan spelen toen ik 30 was, met af en toe periode van niet en wel ben ik er toch al 19 jaar mee zoet. Ik ben nu bijna 50 en sta op een kruispunt in mijn leven, als ik langer wil leven moet ik nu ophouden! Het lukt me nu om in ieder geval langer niet als wel te gebruiken (nu al weer 4 weken niet).

Intussen heb ik ondekt dat onderbewust de beslissing om wat te gaan halen al dagen geleden is gemaakt, op het moment dat het "boven komt" ga ik dan ook wat halen, Ondanks tegen beter weten in! en ondanks comfortabele positie waar ik dan in zit (4 weken niet gerookt).

Momenteel gaat het als volgt, om de 2-3 weken begint het verlangen weer, nog een week uitstellen, maar dan koop ik wat en rook 1 dag, de rest gooi ik weg, ben dan weer 4 dagen wat minder, maar een flinke griep is veel erger, Ik heb dat ritme nog niet effectief kunnen breken, Ik er volgens mijn raadgever niets voor in de plaats gedaan, hobby of zwemmen of "iets" wat het vacuün opvult.

Hoe hebben anderen die bijna aan het eind van de tunnel zijn, zich daar daadwerkelijk doorheen gezet? of Hoe hebben anderen dat opgelost?

He Wasbeer, ik ken het probleem, heb er zelf ook last van. Wel succesvol afgekickt maar nu al 15 jaar het niet kunnen laten om zo nu en dan te gebruiken. Zelfde als bij jou, de spanning bouwt zich rustig op, je kan het niet los laten tot het moment dat je er dan maar aan toe geeft en iets gaat halen. En dan, gebruiken, de rest wegdonderen en een paar dagen ziek. Hoe weinig ik ook heb gebruikt, ziek word je, lichte afkickverschijnselen maar wel heel vervelend. Door dat ziek worden kan ik het tegenwoordig beter laten, ik heb geen zin meer om me vier/vijf dagen weer uit mijn ritme te laten halen voor een kortstondig moment van plezier. Het effect van het gebruik valt eigenlijk ook altijd tegen, je maakt jezelf wijs dat het geweldig wordt vanwege een oude herinnering toen je je heel euforisch voelde maar in de praktijk is het heel anders. De leugen van de dope is niet meer te omzeilen en je kan jezelf eigenlijk niet meer voor de gek houden, dat haalt alle fun weg. Ik kan de bruin tegenwoordig links laten liggen en gebruik soms wat opium hoewel ik daar de laatste keer ook ziek van werd. Het lijkt wel of mijn lichaam steeds gevoeliger wordt en steeds sneller in de ontwenning schiet. Ik heb ook nog geëxperimenteerd met oxycodone om toch die kick te krijgen maar zonder de ontwenningsverschijnselen maar dat beviel niet, weinig effect, niet ziek maar wel erg depri de dag erna. Een flesje Natterman zo nu en dan haalt de behoefte weg en kan geen kwaad, het effect is heel licht maar genoeg om even je verlangen te dempen.
De craving gaat denk ik nooit helemaal weg. Ik heb een tijdje Baclofen geslikt en dat hielp, de trek gaat helemaal weg maar het heeft ook weer z'n nadelen, het stompt af. Naltrexon heeft mij na mijn afkick erg geholpen tegen de terugval en ik heb dat jaren later ook nog wel sporadisch gebruikt als ik een trekmoment had. Maar ook Naltrexon heeft weer een nadeel dat het je erg chagrijnig maakt, Het dekt de receptoren af voor opiaten maar ook tegen je eigen neurotransmitters en dat voel je.
Ik denk dat er geen oplossing is voor de craving, ik heb na mijn afkick mijn leven volgestopt met afleiding en dan met name op sportgebied, fanatiek hardlopen, krachtsport enz,, ben ook veel gaan lezen, heb gezin, werk enz., het helpt maar het opiatenvirus blijft in je zitten en we zullen er mee moeten leren leven, ik denk wel dat hoe langer je er vanaf blijft hoe minder last je zal hebben van het verlangen...dat is eigenlijk de enige oplossing.
En DRUGGIE83, dat gevoel dat je hebt dat je denkt niet meer zonder te kunnen leven zonder dope, dat gevoel gaat weg. Is heel herkenbaar en heeft denk ik iedere verslaafde die net aan een afkickproces begint. Je zult merken dat wanneer je een beetje afstand hebt kunnen nemen van je oude gewoontes het leven er heel anders uit gaat zien en voordat je het weet gaat de zon weer een beetje schijnen. Is het overigens geen optie om onder narcose af te kicken en daarna op de Naltrexon? Is naar mijn idee de kortste weg om je leven een draai te geven en voorkomt de ellende met de Meet..

Veel sterkte, je leeft in een moeilijke situatie.

Groetjes,

Pieter

He Datwel, bedankt voor je reactie, Ik heb veel hetzelfde dingen, behalve sporten dan.
Heb al wel afgesproken om met iemand te gaan zwemmen.
Het schrijven erover helpt zelfs al een deel. De flesjes Natterman methode ken ik ook.
Ik heb nog wel wat methadon af te bouwen (20mg), middel wat veel erger is als de kwaal overigens.
Maar kan weer redelijk normaal naar de WC nu, opzich al een geschenk, al die dingen zijn ook reminders, Ik denk dat we ergens een beloning of erkenning willen voor wat voor andere mensen de normaalste zaak van de wereld is en als je wat ouder wordt gaan dingen zoals gezin en werk toch belangrijker worden, ik heb dat allemaal nog, en mijn gezondheid is redelijk, groet Wasbeer.

speeseend zei:

Hoe gaat het met TS?

Klik om te vergroten...

Hoe gaat het met JOU, Speeseend???

Groetjes,
R@

Wasbeer zei:

Momenteel gaat het als volgt, om de 2-3 weken begint het verlangen weer, nog een week uitstellen, maar dan koop ik wat en rook 1 dag, de rest gooi ik weg, ben dan weer 4 dagen wat minder, maar een flinke griep is veel erger, Ik heb dat ritme nog niet effectief kunnen breken, Ik er volgens mijn raadgever niets voor in de plaats gedaan, hobby of zwemmen of "iets" wat het vacuün opvult.

Hoe hebben anderen die bijna aan het eind van de tunnel zijn, zich daar daadwerkelijk doorheen gezet? of Hoe hebben anderen dat opgelost?

Klik om te vergroten...

Hoi Wasbeer,

Ik heb ook jaren zo geleefd en het kutte is dat je het juist zo lang volhoudt, omdat je leven niet naar de klote gaat (geen schulden, niemand die het merkt, goede lichamelijke conditie etc.).

Het lijkt een dooddoener, maar wat mij geholpen heeft is dat ik ook dat op een gegeven moment zat was. Want het is dan niet lichamelijk verslavend, maar ik telde ook de dagen dan af, zo van: Nee R@, in het weekend mag je pas weer 1 keertje. Ik was tóch verslaafd, omdat ik er de hele dag mee bezig was (6 dagen per week wel willen, maar van jezelf niet mogen gebruiken en dan de 7e dag het tóch doen, waar je je weer lichamelijk en geestelijk, schuldgevoel, kut over voelde.

Die vicieuze cirkel was ik zat. Iets anders kan ik er niet van maken, maar het was het zat zijn van: nou ben ik niet meer verslaafd, maar eigenlijk ben ik nog steeds verslaafd, verdomme!

En nu denk ik weleens: Waarom was ik het niet eerder zat? Waarom ben ik nu wel blijvend clean en waarom lukte het toen nog niet? Wat maakt dat je geest het ineens écht zat is? Voor mij ook nog steeds een vraag, maar het resultaat is er

Veel suc6!

Groetjes,
R@

Hee, iedereen

Intussen weer in het 2-3 weken gat gevallen, dagje of 4 gebruikt, weekje ziek er weer uit gekrabbeld en nu weer naar de 2e week niet gebruikt, wel weer een beetje hoger in de methadon van 25 -> 40mg, maar al met al redelijk genadig van af gekomen deze reis.
Intussen is de 40mg -> 30mg methadon nu.

Ik ben het zat aan het worden dit, wellicht toch de enige manier om te stoppen. het gewoon spuug
en spuug zat aan het worden dit, hopelijk blijft het ditmaal ook zo.
Ik zie nu ook helemaal geen reden om te gebruiken, maar zodra het weer toeslaat probeer ik de
"natterman" methode, wellicht net genoeg om de craving minder te maken.

Groet Wasbeer.

He Wasbeer, ik zou zeggen hou dat gevoel vast, het is ook regelrecht een klote patroon om in te zitten. Ik zit nu ook met het probleem dat ik tijdens mijn vakantie in Frankrijk wat teveel van de paracetamol/codeïne (400/20) heb zitten snoepen. Die zijn daar vrij verkrijgbaar en elke keer als ik daar ben kom ik in de verleiding om er een doosje van te halen. Dat ging altijd goed maar deze keer bleef het niet bij 1 doosje maar werden het er een stuk meer en heb ik ze veel te lang lopen slikken. Bij thuiskomst was ik huiverig voor de evt. ontwenning, dus hup, over naar de Natterman en de papaverthee die ik van de uitgedroogde papavers in de buurt heb gemaakt. Resultaat was dat ik bijna 2 weken onder invloed was en inmiddels zit ik in dag 3 van de ontwenning. Het is dan wel geen afkick zoals ik van vroeger ken maar het is en blijft zwaar klote. Niet alleen het lichamelijke ongemak maar ook de schaamte naar jezelf, dat je dit nog moet meemaken na al je expertise en ervaring op dit gebied, alsof je al die jaren niets geleerd hebt. Ook de geheimzinnigheid naar je omgeving, je bent ziek dus je trekt je terug en zegt dat je niet lekker bent, maar de waarheid hou je voor je, je bent tenslotte al jaren van je verslaving af dus je kan niet aankomen met het verhaal dat je in de ontwenning van opiaten zit. Tijdens deze ontwenningsdagen komt ook alles uit de tijd van de verslaving weer naar boven, al die ellende van vroeger, de mislukte afkickpogingen, het effect van dope nadat je drie dagen doodziek was en hoe lekker dat dan was en de verslagenheid die daarop volgde, oude bekenden duiken weer in je gedachten op, de hele rambam, bah bah bah.
Ik vind het moeilijk om toe te geven maar zoals rara ook zegt, in feite ben je nog steeds verslaafd, met of zonder gebruik. En de beste vorm is die van een verslaafde die er zoveel mogelijk afstand van weet te houden. Ik heb me jaren voorgehouden dat het toelaatbaar is om als ex junk met een goed leven nog af en toe te snuffelen aan de oude wereld maar eigenlijk is het nog steeds junken gedrag in een undercover vorm.