#1
Het is nooit te laat! Je kunt op ieder moment datgene veranderen wat je echt wilt veranderen. De geest is een krachtig instrument, dat gelukkig te sturen is. Anders zouden we allemaal slaaf van onze gewoontes zijn. Dat dit niet zo is, blijkt wel uit talloze reacties op dit forum van mensen die toch hun leven hebben weten te keren en die dingen die ze eerst zo graag deden hebben afgezworen en hebben vervangen door andere dingen die ze kennelijk ook graag doen, maar waarvan ze nog geen besef hadden omdat ze nog te druk bezig waren met die dingen die ze juist zo graag deden...
Je kunt het verleden misschien wel achter je laten en proberen te vergeten, maar de sporen kun je niet altijd meer helemaal uitwissen. Als mens loop je nu eenmaal littekens op (sommige doen zelfs pijn!) en daar moet je het mee doen. Je kunt daarover in zak en as zitten, maar je kunt ook besluiten om er met littekens en al toch wat van te maken. En daar komt de kracht van de geest om de hoek kijken...
Hoe meer je je kunt richten op dat wat je echt wilt, des te minder zul je last hebben van die littekens. Bij een (opiaat)verslaving heb je de cravings, het gevoel/herinnering hoe lekker het toch allemaal wel niet was...Het leven van een verslaafde is daarnaast vaak niet al te gezond en dat laat bij langdurig gebruik soms onuitwisbare sporen achter. De hersenhuishouding is daarbij nog eens voortdurend ingrijpend door de herhaaldelijke toediening van dope veranderd en de herinnering aan 'lekker' kan alleen ontstaan als je dat 'lekker' eerst hebt ervaren...
Spijt is een logische reactie, maar brengt je niet verder. Je zult het moeten doen met het hier en nu en alleen van daaruit kun je verder. Als je in staat bent om daarin een nieuwe uitdaging te zien, dan zal je de Qi (levenskracht) kunnen sturen in de richting die jij wilt gaan en voor jou het prettigst is.
Zelf heb ik hiv opgelopen door een iets te wilde en uitbundige levensstijl in het verleden. Ik wou dat ik dat kon terugdraaien, maar ik weet dat dit niet meer kan. Dat is de prijs die ik voor mijn roekeloosheid moet betalen. Voor de rest van mijn leven zal ik de littekens daarvan (een zwakkere gezondheid) letterlijk voelen. Nog afgezien van de bijwerkingen van de medicatie trouwens, die ik dagelijks tot aan mijn laatste snik zal moeten blijven slikken. De kunst is om er weer iets positiefs uit te halen, want anders slaat een depressie mij wel genadeloos om de oren :P
Als het niet meer helemaal zonder methadon kan omdat de pijn niet meer te verdragen is, dan maar met een zodanige hoeveelheid methadon dat je wel weer de energie hebt om je leven vorm te geven op de manier zoals jij dat wilt. Stapje voor stapje zul je er dan achter komen dat het geluksgevoel ook weer terugkomt. En als je dat gevoel kunt toelaten, dan schep je daarmee weer ruimte voor nog meer...en wie weet kan er dan nog een beetje methadon af...
De zon schijnt altijd. Het is slechts je geest (je denken) die wolken vormt of mist creëert en die de zon aan je blikveld onttrekt waardoor je het koud hebt en somber wordt. Geen makkelijke opgave, maar de uitdaging dubbel en dwars waard! De Oosterlingen zijn wat dat betreft zo gek nog niet![:)]()
Je kunt het verleden misschien wel achter je laten en proberen te vergeten, maar de sporen kun je niet altijd meer helemaal uitwissen. Als mens loop je nu eenmaal littekens op (sommige doen zelfs pijn!) en daar moet je het mee doen. Je kunt daarover in zak en as zitten, maar je kunt ook besluiten om er met littekens en al toch wat van te maken. En daar komt de kracht van de geest om de hoek kijken...
Hoe meer je je kunt richten op dat wat je echt wilt, des te minder zul je last hebben van die littekens. Bij een (opiaat)verslaving heb je de cravings, het gevoel/herinnering hoe lekker het toch allemaal wel niet was...Het leven van een verslaafde is daarnaast vaak niet al te gezond en dat laat bij langdurig gebruik soms onuitwisbare sporen achter. De hersenhuishouding is daarbij nog eens voortdurend ingrijpend door de herhaaldelijke toediening van dope veranderd en de herinnering aan 'lekker' kan alleen ontstaan als je dat 'lekker' eerst hebt ervaren...
Spijt is een logische reactie, maar brengt je niet verder. Je zult het moeten doen met het hier en nu en alleen van daaruit kun je verder. Als je in staat bent om daarin een nieuwe uitdaging te zien, dan zal je de Qi (levenskracht) kunnen sturen in de richting die jij wilt gaan en voor jou het prettigst is.
Zelf heb ik hiv opgelopen door een iets te wilde en uitbundige levensstijl in het verleden. Ik wou dat ik dat kon terugdraaien, maar ik weet dat dit niet meer kan. Dat is de prijs die ik voor mijn roekeloosheid moet betalen. Voor de rest van mijn leven zal ik de littekens daarvan (een zwakkere gezondheid) letterlijk voelen. Nog afgezien van de bijwerkingen van de medicatie trouwens, die ik dagelijks tot aan mijn laatste snik zal moeten blijven slikken. De kunst is om er weer iets positiefs uit te halen, want anders slaat een depressie mij wel genadeloos om de oren :P
Als het niet meer helemaal zonder methadon kan omdat de pijn niet meer te verdragen is, dan maar met een zodanige hoeveelheid methadon dat je wel weer de energie hebt om je leven vorm te geven op de manier zoals jij dat wilt. Stapje voor stapje zul je er dan achter komen dat het geluksgevoel ook weer terugkomt. En als je dat gevoel kunt toelaten, dan schep je daarmee weer ruimte voor nog meer...en wie weet kan er dan nog een beetje methadon af...
De zon schijnt altijd. Het is slechts je geest (je denken) die wolken vormt of mist creëert en die de zon aan je blikveld onttrekt waardoor je het koud hebt en somber wordt. Geen makkelijke opgave, maar de uitdaging dubbel en dwars waard! De Oosterlingen zijn wat dat betreft zo gek nog niet
Het is in elk geval niet iets wat ik zomaar zou doen. Ik betwijfel ook of het helpt, ik heb immers al twee keer eerder meer dan 8 (!!) maanden op 0 meths gestaan maar bleef gewoon ziek, het werd eerder erger na de eerste maanden in plaats van minder zo als zou moeten, en dan heb ik het echt niet over een griepje. Maar toch bedankt voor de tip! Ik hoop ooit nog eens iemand te vinden - die net als ik - ook 20 jaar methadon heeft gebruikt en die ook niet meer beter werd na maanden in de detox. Volgens mij 'verandert het iets in je hersens' als je het langdurig gebruikt maar niemand weet er het fijne van..