Ik ben hier om me af te vragen of ik de enige ben die hier last van heeft of gehad heeft en hoe jullie hier mee om gaan.
Verder vraag ik me af welke drugs jullie me in dit geval zouden aanraden, zaterdag ga ik weer naar een festival en ik weet dat ik het daar lastig bij alcohol zal gaan houden (als ik dronken ben heb ik nogal de neiging om aan de drugs te gaan).
Toen ik je post voor de eerste keer las was er iets in het emotionele aspect van je verhaal wat in mijn hoofd gewoon niet klopte... kon mijn vinger er maar niet opleggen wat het was maar nu weet ik wat mij zo bezighoud.
Om even het verhaal te reconstrueren: Je gaf toe als kind XTC enorm misbruikt te hebben en dat dit volgens jou een van de belangrijkste, indien niet de belangrijkste, bouwstenen van de latere depressie, eveneens haal je kort aan dat je ook andere klachten ervaren (al dan niet gerelateerd met het XTC-gebruik). Vervolgens vertel je nu je goed in je twintige jaren vertrokken bent al een goede tijd van je depressie af te zijn en in die jarenlange tijdspanne hiertussen wederom 3 keer XTC gebruikt te hebben. Ook geef je toe dat deze 3 ervaringen steeds geleid hebben tot een wekenlange dip waarbij je jezelf naar gevoel weer bijna als 'depressief' beschrijft. Je laat blijken dat je op dit moment geen nieuwe plannen hebt deze drug te gebruiken en vraagt aan de community of ze een andere drug weten dat je kan gebruiken bij het uitgaan. Je kaart al aan dat alcohol voor jou niet voldoende is en dat je zelfs van jezelf weet dat je een onweerstaanbare drang zal ontwikkelen om drugs te gaan nemen.
Sta me toe nu even dat verhaal in stukjes af te breken en te analyseren om zo te laten zien waarom dit mij steeds een vreemd gevoel gaf wanneer ik het las.
Vraagstuk 1: Je misbruikte XTC als minderjarige (hier ga ik geen rede achter zoeken aangezien minderjarigen niet stil staan bij hun daden en voor dit misbruik daarom niet noodzakelijk een onderliggende rede voor hoeft te zijn), na het lange misbruik merkte je dat je je niet meer goed in je vel voelde en gezien de lange duur hiervan kon je er de term 'depressie' op plakken. Je kaart aan op 21-jarige leeftijd van je depressie verlost te zijn (na een klein rekensommetje wil dit zeggen dat je 4 Ã 5 jaar depressief bent geweest). Dan zeg je 3 keer XTC gebruikt te hebben nadat je gestopt was (zo is het onduidelijk wanneer je dit dan gedaan hebt, want vanaf dat moment ben je dus niet meer 'gestopt').
Mijn verwondering hierbij: Je bent zo zeker van je stuk dat XTC meer dan 4 jaar een depressie voor je had veroorzaakt... dit in min of meer de belangrijkste jaren van je leven. Ik kan me inbeelden moest dit een echte depressie zijn en ik was zeker dat XTC de hoofddader was, of zelfs al een van de daders, dat ik deze stof nooit meer in mijn gezichtsveld zou willen hebben... laat staan nog een keer proberen!
Vraagstuk 2: De 3 keer dat je opnieuw XTC nam resulteerde steeds in een weken durende dip waar een sterk neerslachtig gevoel de overhand over je nam.
Mijn verwondering hierbij: Elke nieuwe poging een goede ervaring te hebben op XTC is een flop, maar op een of andere manier blijf je hopen dat het ooit weer beter wordt.
Vraagstuk 3: Je vraagt nu aan de community welke drug ze aan jou zouden kunnen aanraden gezien jij en XTC niet de beste vriendjes zijn. Je laat blijken dat je het niet bij alcohol kan houden omdat deze stof jou een aanzet geeft om andere drugs te willen pakken.
Mijn verwondering hierbij: Je vertelt dat je niet meer in een depressie zit waar je extreem lang hebt ingezeten. Ik zou juist opgelucht zijn dat ik me nuchter weer kan amuseren en me op goede dingen focussen. Maar voor jou lijkt het alsnog levensnoodzakelijk om je in aangeslagen (high/ dronken) toestand te bevinden?
Mijn conclusie: Volgens mij heb je van jezelf geen besef waar jij op dit moment emotioneel en rationeel staat. Volgens mij heb je dat zelfs nooit echt beseft. Moest je echt zo lang in een depressie gezeten hebben zoals je beweerd kan ik me niet inbeelden dat je ooit nog XTC zou proberen in de hoop dat het deze keer beter zou aflopen. Normaal zou in je gedachten moeten opspelen 'wat als ik weer jaren in een depressie eindig door het maken van deze keuze?' . Uiteindelijk liep het ook niet al te best af bij je nieuwe poging... weer enkele weken je zodanig neerslachtig voelen? Ik zou me kunnen voorstellen dat je op dat moment veel terugdenkt aan de tijd waar je echt depressief was. Maar blijkbaar hield je dat totaal niet bezig want je probeerde het nog twee keer en liep even hard tegen de muur aan.
Duidelijk is dat je je op festivals niet optimaal kan amuseren zonder drugs (niet gelimiteerd tot alcohol). Je vertelt dat als je dronken bent, je drang krijgt tot drugs (dat je dit nuchter beseft en niet als een probleem acht bewijst dat je dit maar al te graag wilt). Waarom wil je weer vanalles in je lichaam pompen en zo de kans laten dat je weer terugvalt in neerslachtigheid? Heb je al eens geprobeerd je te amuseren zonder iets in je lichaam te steken? Maar daarmee bedoel ik echt openstaan tot het proberen te genieten zonder onder invloed te zijn? Waarschijnlijk zou je je dan de hele tijd focussen op 'ik heb iets nodig anders amuseer ik me niet' en met die gedachtegang ga je je inderdaad niet amuseren.
Ik ken je niet en wil voorzichtig zijn in mijn uitspraken... ik probeer informatief, analyserend maar toch zodanig te reageren dat ik geen kwetsende oordelen over iemand vel die misschien niet eens waar zijn.
Maar ik moet echt wel eerlijk zijn dat het, (en dit komt allemaal van iemand die ook heel overdreven met allerlei drugs is omgegaan) op basis van je verhaal en hoe je dit hebt neergeschreven, helemaal niet gezond is wat er allemaal afspeelt in je hoofd. Het volgende schuine tekstje hieronder moet je eens lezen en laten inzinken en voor jezelf uitmaken of dit al dan niet de waarheid kan zijn, want de keuzes en denkpistes die je laat blijken uit je verhaal zijn enorm in strijd met hoe je vertelt dat je je in die periode voelde.
Je bent eigenlijk nooit in een echte depressie geweest, neerslachtigheid en moeilijkheden in de zoektocht naar je identiteit zijn echter wel twee typerende begrippen geweest in je verleden. Dat maakt je nog niet depressief want de meeste jongeren maken best wel een zware worsteling mee in de zoektocht naar hunzelf! Een depressie is eerder een term voor een individu die al een beduidende tijd het stadium van volwassen worden en jezelf zoeken zijn gepasseerd. Hier behoren dan diegenen toe die OF hunzelf nooit hebben kunnen vinden en twijfelen over hun plek in de maatschappij OF niet tevreden zijn met wie ze zijn en wat ze hebben verwezenlijkt OF mensen die wel een succesvolle identiteit ontwikkeld hebben maar herhaaldelijke tegenslag ondervinden en deze niet meer de baas kunnen zijn.
Je kan niet 'depressief' zijn omwille van het niet vinden van je identiteit voordat je dit daadwerkelijk een kans gegeven hebt. Je overmatig druggebruik als tiener kan een grote factor zijn geweest bij het inderdaad niet de kans kunnen geven jezelf te ontdekken. Maar eenmaal je in de twintige jaren kwam bleek dit dan volgens jou allemaal wel mee te vallen en zag je het weer zitten. Toch bleef er een drang om drugs te gebruiken en gaf je dit enkele nieuwe pogingen. Waarschijnlijk besefte je hier onbewust wel dat de XTC jou niet in een depressie had gebracht, maar een rem op je zelfontplooiing is geweest. Gezien je dit als kind zodanig veel gedaan hebt en er waarschijnlijk talloze goede herinneringen aan hebt probeerde je het toch maar weer opnieuw. Of je ervaring op de pil op dat moment goed was of niet heb je niet beschreven, maar wel dat je je dan weken neerslachtig voelde (bijna een depressie). Volgens mij begon je in deze periode weer te twijfelen of je wel weet wie je bent en waarom je dit allemaal doet. Want wederom nu XTC van je lijstje is, wil je toch maar iets anders nemen om je te amuseren. Wellicht omdat je nooit echt waar plezier ervaren hebt zonder druggebruik? Je bent zo hard in het idee gekronkeld geraakt dat drugs een vereiste is om plezier te hebben, dat je alleen op die manier 'alles los kan laten'.
Indien je bij het lezen van dit verhaal toch een herkenningsgevoel krijgt en hier nooit echt hebt bij stilgestaan raad ik je echt aan om hulp te zoeken. Ik ben zelf geen voorstander van psychologen of psychiaters maar ik denk dat dit voor jou je enige kans is om je mindset te kunnen verbeteren. Je beleefd zoveel en hebt zonder twijfel ontelbare zorgen aan je hoofd, maar in plaats van deze af te breken en een plekje te geven, probeer je ze te negeren en dit vaak aan de hand van drugs. Een psycholoog kan je helpen met deze zorgen om te gaan en ze te relativeren. Zolang je te veel zorgen aan je hoofd hebt kan je inderdaad nuchter geen plezier maken, maar je kan dit niet altijd achter drugs blijven verstoppen want ooit ga je er helemaal aan onderuit! Hou de derde wet van Newton in je achterhoofd: ''Actie - Reactie'', wanneer je met je hand tegen de muur duwt met een bepaalde kracht, duwt de muur met dezelfde kracht terug. Hetzelfde geld bij het nemen van drugs. De actie (jouw keuze, jij die tegen de muur duwt met X kracht) is dat je een xtc pil neemt en hierdoor een intens geluksgevoel ervaart, de reactie (de muur, de muur duwt met Y kracht terug) : het lekkere gevoel dat gedurende enkele uren zo intens was, mag je gedurende komende weken in neerslachtigheid terug betalen. De terugbetaling voelt zwaarder aan als wat je er aanvankelijk voor gekregen had... maar ja wie duwt er nu ook zo lang en zo vaak tegen een muur? Moet toch uitputtend zijn om steeds kracht en tijd te steken in iets wat uiteindelijk toch helemaal niets uithaalt.
