#1
Ik weet er helaas alles van, ben lang geleden zwaar depressief geweest en ook een tijd na herstel een flinke terugval gehad. Met de hele mikmak er bij, zelfmoordgedachtes, dood willen, niks kunnen, veel lichamelijke klachten er bij etc. Vaak ziek en noem maar op. De kans dat ik het ooit weer krijg is nog aanwezig en zal denk ik wel blijven.
Moet zeggen dat ik zelf eigenwijs was en medicatie geweigerd heb. Het werd mij toch dringend geadviseerd ook omdat ik mezelf niet wilde laten opnemen. Ik heb toen wel een dag of 2 op de crisis PAAZ afdeling in het zh gelegen en toen wel iets gekregen om acuut tot rust te komen. Zal wel een benzo oid geweest zijn.
Dus ik ben wel een ander uiterste als de meesten en dat is ook niet altijd goed hoor. Achteraf ben ik blij het zonder te hebben gedaan al denk ik wel dat ik toen misschien sneller hersteld zou zijn met een opstartje tijdelijk AD of iets. ( of je ooit echt 100% hersteld van een zware depressie of iets is de vraag). Het stond mij zoooo tegen op dat moment! Eigenlijk bijna overdreven tegen zeg maar. Geen idee hoe dat komt maar ik heb mijn hele leven al moeite met medicatie willen nemen. Ook bij al mijn botbreuken, uit de kom, hersenschuddingen of ander ernstig fysiek letsel heb ik niks anders als paracetamol geslikt. Of als het moest een ontstekingsremmer of antibiotica.
Ik denk ook dat het per behandelaar verschilt hoe ze er over denken. Ik heb ooit een heel goed stuk gelezen van een gerenommeerde arts over de oorsprong van AD. (Kan het niet meer vinden en weet de naam ok, niet) Waarom het toen Is bedacht en voor is gemaakt. En dat was zeker niet voor de meesten klachten waar het nu voor voorgeschreven word. Sowieso zou het veel meer besproken en uitgelegd moeten worden aan de patient. De voor en tegens, alternatieven en gevolgen. Dan kan de patient makkelijker zelf beslissen wat ze willen en staat er minder druk op.
Ik wist wel dat je er ervaring mee had, maar was even vergeten of gewoon niet op de hoogte dat het ook zo ernstig was. Bah, wat een nare ziekte is het ook.
Ik wilde ook niet overkomen als een betweter verder. Snap je weerstand ook wel, niet zo zeer tegen medicatie ansich maar wel tegen antidepressiva. Slechts een beperkt deel van de mensen is ermee geholpen en eigenlijk is er nog steeds gewoon geen écht goede behandelmethode... en dan heb je nog de invloed van big pharma waardoor een publicatiebias ontstaat helaas, dus wetenschappelijke artikelen over dit onderwerp lees ik dan ook met dit gegeven in gedachten.
Ik heb de AD trouwens ook heel lang geweigerd, het was ongeveer een jaar na de start van de depressie dat ik ermee begon en toen was het ergste er al wel vanaf, het bleef alleen zeer vervelend sluimeren wat het lastig maakte om mijn leven weer op te pakken.
Het is een complex onderwerp en een lastige keuze. Knap dat je je verhaal deelt.