#1
Ja hieromtrent kom ik gewoon nogal veel pseudo-wetenschap tegen juist omdat de focus zo op 'serotonine' ligt. Ik vind dat zeker wel cringewaardig. Te meer omdat bijvoorbeeld de affiniteit van cocaïne voor SERT hoger is dan bij MDMA, maar verder niemand het ooit heeft over het risico van serotoninesyndroom bij cocaïne.
Sowieso denk ik dat er te veel focus ligt op de mogelijkheid van serotoninesyndroom, aangezien het een nogal zeldzame aandoening is en oververhitting, hyponatriëmie, kaakklem en/of opwindingsdelier een groter risico opleveren. Dus dat is ook onderdeel van de cringe, dat door de focus op serotonine er allerlei associaties getriggerd worden die niet noodzakelijkerwijs overeenkomen met het risicoprofiel van MDMA. Kun je zout op slakken leggen, of wetenschappertje spelen, vinden. Maar daar ga jij dan maar over cringen :P
Ik ben het met je eens dat er ook focus moet liggen op de overige risico’s (wat volgens mij ook gewoon redelijk gebeurt in het geval van MDMA, de dingen die jij noemt worden vrij standaard vermeld bij de bijwerkingen behalve het opwindingsdelier…), maar serotoninesyndroom is zo’n gevaarlijke toestand dat daar best veel aandacht naartoe mag gaan. Dan heb ik niet alleen over MDMA of andere drugs combineren met SSRI’s of antipsychotica, maar ook binnen de psychiatrie bij het voorschrijven van verschillende soorten medicatie naast elkaar. Gelukkig gebeurt dat dus ook steeds meer.
Cocaïne is toch vooral een serotonine-reuptake-remmer (naast reuptake-remmer van de overige neurotransmitters zoals dopamine, noradrenaline), in plaats van een releaser? Ik heb geen weet van de specifieke receptoren moet ik zeggen.
Ik moet je artikelen nog lezen, thanks voor het delen! Ik begrijp dat de werkelijkheid een stuk complexer is dan wat in het algemeen geroepen wordt. Het feit dat jij je meer verdiept hierin dan de gemiddelde persoon is mooi, dus als mijn opmerking bitchy overkwam, dan mijn excuses daarvoor.
Dat de setting bij een MDMA-kater enorm uitmaakt geloof ik trouwens - ook zonder de artikelen nog gelezen te hebben - zeker. Maar ik vind zelf de kater van MDMA en consorten wel consistent ‘anders’ dan die van middelen waarvan bekend is dat ze voor een groot deel dopamine-werkers zijn (ongetwijfeld een nog meer cringey term 😂) zoals speed, en heb beide middelen in het verleden wel eens vaker (in het geval van MDMA een keer per ongeluk flink) overgedoseerd. De verschijnselen die ik in de dagen na die forse overdosering MDMA kreeg waren doodeng. Daar heeft speed nooit bij in de buurt kunnen komen, ook niet na misbruik. Dat is natuurlijk puur anekdotisch. Het is interessant als er artikelen zijn die tegengeluiden laten horen.
* Edit: heb mijn post nog iets aangepast. ☺️
