Daarom schrijft de mijne het voor in opdracht van de neuroloog en anesthesioloog / pijnpoli. Een gewone huisarts mag zover ik dit weet niet zelf opstarten.
Het duurde bij mij ook een tijd voor ik 'eindelijk ' een opiaat kreeg dat wel werkt. Was eerst ametyltriptamine/ pregabeline / gabepentine / TENS apparaat, pijn blockade/ tramadol met diclavonac. En toen oxycodon wat eindelijk de pijn genoeg dempt. Alles ging via de pijn poli / anesthesioloog/neuroloog. Die gaf het door aan de huisarts. Net als clonazepam zelfde verhaal tegen krampen in het been waar de pijn zit.
Wat men ook vind of denkt ik vertrouw mijn ziekenhuis bezoeken en met grote team artsen en specialisten die veel meer kennis hebben als een normale DF member (inclusief mij) heb wel veel geleerd van de hele tocht.
Jawel. Mijn huisarts heeft mij gewoon naar de pleuris geholpen door eerst Fentanyl en later Oxy voor te schrijven, zonder begeleiding te geven en totaal geen informatie wat voor middelen dit eigenlijk waren. Ik kon bij de apotheek gewoon op herhaalrecept ophalen wat ik wilde en wanneer ik wilde op geleide van pijn. Had werkelijk geen idee wat voor (zwaar) spul dit eigenlijk was (ook mijn fout overigens. Normaal verdiep ik me er altijd wel in. Dit keer was ik zo opgelucht dat ik voor het eerst in 13 jaar weer een beetje een leven terug kreeg zonder al te veel pijn dat ik het wel best vond zo). Had geen idee van de tolerantie opbouw.
Niemand keek ernaar om. Huisarts niet en apotheek niet.
Je kunt wel begrijpen dat dit fors mis is gegaan. Binnen no-time zat ik op 75 ugl pleisters en 20 doses instantyl per dag. Vier flesjes per week.
Pas toen ik na een jaar de docu van Michael Jackson zag en doorkreeg wat voor spul dit was schrok ik me dood. Heb alle Fentanyl in één keer laten staan (het domste wat je kunt doen, little did I know) en ging in een keiharde cold turkey afkick. Wist ik veel.
Twee weken lang doodziek geweest. Wel geprobeerd uit te zitten. Toen toch maar besloten dat dit niet zo handig is en naar de huisarts gestapt met de hulpvraag dat ik van deze rotzooi af met begeleiding. Toen begon de ellende pas echt. Heb hiervoor een traject van ruim 2 jaar afgelegd. Was een emotioneel superwrak. Meerdere keren opgenomen geweest (ik was uiteindelijk zowel lichamelijk als mentaal op). Uiteindelijk in het RadboudUMC wel heel goed geholpen en met hun begeleiding omgezet op Buprenorfine temgesic.
Het is voor mij geen verslaving geweest maar puur een medisch probleem en fysieke afhankelijkheid. Maar de lichamelijke ontwenning maakt je best instabiel en heeft gewoon veel impact. Zelfs als er geen verslaving onder zit. Ben echt een emotionele ravage geweest deze periode.
Ik heb in mijn leven best wat medicatie op- en afgebouwd. Ook regelmatig de benzo’s en andere middelen die als ‘moeilijk’ te boek staan. Hier nooit problemen mee gehad. De opiaten vond ik echter wel echt een heel pittige klus. Tot het moment dat ik het in het radboud met Buprenorfine kon afmaken. Vanaf dat moment was het easy en ook nergens meer last van gehad. Ik heb zelfs nog de benzo’s tegelijkertijd mee afgebouwd in het Radboud wat echt geen probleem was. Radboud wilde het eigenlijk na elkaar doen want ze waren bang dat ik er last van zou krijgen en dit te veel was. Maar omdat het zo makkelijk ging en ik er gewoon snel doorheen wilde, hebben ze het maar gewoon tegelijkertijd gedaan. Dus ik heb gewoon 50ugl Fentanyl omgezet naar Buprenorfine, 30 mg themazepam gestopt en dagelijks 40 mg Midazolam omgezet naar als ik me goed herinner ongeveer 22mg diazepam (om en nabij) en dat per 2-4 mg per week afgebouwd. Alles tegelijkertijd. Bijna nul klachten gehad. Had alle bovenstaande medicatie om medische redenen.
Ben blij dat dit alles nu achter de rug is. Nu bijna een jaar ‘clean’ en emotioneel voel ik me sindsdien eindelijk weer een beetje mezelf. Hoewel ik fysiek wel echt naar de klote ben. Nog steeds.
Natuurlijk had ik zelf ook beter moeten inlezen in de medicatie die ik kreeg. Maar ik neem het mijn toenmalige huisarts wel kwalijk dat ze dit zo makkelijk voorgeschreven heeft en dit nooit is begeleid. En het ergste van alles vind ik nog dat ik uiteindelijk als medicatiejunk te boek kwam te staan. Radboud heeft deze diagnose uiteindelijk gelukkig wel aangepast naar Iatrogene Stoornis (fout door medisch handelen).
Want die voorschriften zijn zo moeilijk niet. Maar als je vervolgens begeleiding wilt zoeken om er vanaf te komen, kun je letterlijk nergens meer terecht. Althans, niet als het dan blijkbaar ook weer niet onder de noemer verslaving weg te schrijven is maar het puur een lichamelijke afhankelijkheid is tgv een medische indicatie. Niemand doet er dan nog iets mee. Want de verslavingsklinieken heb ik ook wel gecontact, maar die konden er niets mee
omdat het geen verslaving was.
Pas na letterlijk 2 jaar lang en heel NL rondbellen, bleek alleen het Radboud dit te begeleiden met expertise.