Pillen, pillen en nog meer pillen...

Sally Tessio zei:

k denk dat als je de waarheid wilt benaderen je als eerste met hem of met zijn hulpverlening zou moeten spreken om iets meer te weten te komen over zijn ziektebeeld. Het kan inderdaad schizofrenie zijn, maar het kan ook een schizoaffectie stoornis zijn, een waanstoornis zijn, een schizotypische persoonlijkheidsstoornis zijn, etc. Dan hangt het nog van de ernst van de stoornis af hoe raadzaam het is om hem zo'n medicatiecocktail voor te schotelen. Het verleden wijst uit dat het kan zijn dat hij niet goed behandeld wordt en deze cocktail hem meer kwaad doet dan goed. Het kan ook zijn dat zijn ziektebeeld zo ernstig is dat de situatie compleet onleefbaar voor hem is zonder deze cocktail. Mogelijk is deze hoeveelheid medicatie tijdelijk omdat het juist op dit moment extra slecht met hem gaat. Dit weet je eigenlijk allemaal niet en ik denk niet dat er iemand hier is die meer kan bieden dan wat algemeen advies zonder de ins en outs over zijn medische achtergrond te weten.

Klik om te vergroten...

Heel erg bedankt voor je bericht.

Ik dacht er zelf ook al aan hem te vragen naar zijn ziektebeeld. Hij is er zelf dus nooit over begonnen. Ik voelde me afgelopen zondag nogal opgelaten aan de ene kant omdat ik en mijn oude vriend en klasgenoot (ik zag hem vorig jaar voor het eerst in ruim dertig jaar) enthousiast over ons leven aan het vertellen waren en veel herinneringen ophaalde. Genant als je bedenkt dat Piet ons allebei bij hem thuis had uitgenodigd maar zelf nauwelijks het gesprek kon volgen en wat hij wel opving moet erg pijnlijk voor hem zijn geweest. Want in de afgelopen dertig jaar heeft hij nauwelijks gewerkt en bij mijn weten geen relatie gehad, enz, enz..Ik wil hem binnenkort ook een keer alleen bezoeken als hij daar open voor staat en met mijn oude vriend van lang geleden ook apart afspreken. Ik vermoed dat hij ergens graag bezoek wilt ontvangen en er tegelijkertijd ook niet goed tegen kan. Als hij bereid is meer te vertellen over zijn ziektebeeld kom ik hier binnenkort op terug.

Sally Tessio zei:

Sterkte ermee. Ik heb zelf een tweelingbroer die negen jaar geleden gediagnostiseerd is met een schizoaffectieve stoornis en die daarnaast nog meerdere persoonlijkheidsstoornissen heeft. Leuk is anders.

Klik om te vergroten...

Tjonge, wat erg..Wens je veel sterkte met je broer.

Ei-Salade zei:

In principe met zo'n cocktail aan medicijnen van diverse groepen weten psychiaters over het algemeen niet wat de wisselwerking is tussen al die medicamenten. Ik ervaar dit zelf ook met mijn vriendin. Zij slikt ook diverse soorten groepen medicijnen, en de wisselwerkingen verschild zo enorm per persoon dat er gewoon simpelweg geen vaste maatstaaf voor te creëren valt. Èn het feit dat je zeker dingen moet inleveren voor je ziekte de er is. In haar geval is het dopamine gehalte altijd sky high dus moet gedempt worden anders continue hallucinaties, stemmen etc. Door haar medicijn gebruik is er dus Metabolisme, geen concentratie en extreem laat reageer vermogen. En sociaal gezien is het dan wèl beter omdat ze wat dat betreft wel kan functioneren dus gaat de leefkwaliteit omhoog.
Wat ook wel goed is om te weten over de persoon hoe en wat voor mensen in z'n kring zitten. Zijn het mensen die het beste met hem voorhebben of alleen hulpverlening?
Hulpverleners hebben vaak wel het beste met je voor, maar zijn gewoon enorm beperkt in het kennen van de persoon en de moeite die ze erin mogen steken.

Ik denk in dit geval dat het beide is. Is het wel een goede plek waar hij woont? Juiste mensen om zich heen? Het is erg lastig iets uit deze post te halen.

Klik om te vergroten...

Ik begrijp heel goed dat er geen vaste maatstaf mogelijk is per persoon.

Wat zijn omgeving en kringen betreft. Hij was altijd vrij sociaal en kent aardig wat mensen. Ik denk ook dat er niets mis is met zijn kringen, ken er zelf een paar (hoewel niet erg goed). Maar ik denk niet dat hij vaak bezoek krijgt. Enerzijds natuurlijk omdat vrijwel iedereen het druk met werk en gezin heeft, anderzijds omdat zijn geestelijke toestand mensen waarschijnlijk ongemakkelijk doet voelen. Hij heeft wel elke dag contact met zijn moeder, die volgens mij ook al in de 80 is. Zijn vader is twee of drie jaar geleden overleden en dat was een groot verlies voor hem. En zelf is hij volgens mij ook zo'n type die mensen niet graag tot last is met zijn gezondheid dus ik betwijfel of hij altijd contact met mensen opneemt. Hij is maar een schim nu van hoe ik hem van vele jaren geleden herinner.

Vorig jaar heb ik toevallig een van zijn hulpverleners kort gesproken omdat hij begeleid woont en ze even polshoogte kwam nemen. Deze dame van in de 50 maakte wel een goede indruk op me maar we hebben het niet over zijn ziekte gehad. En de plek waar hij woont lijkt me ook goed. Fijne, rustige straat ook in waarschijnlijk de beste wijk van de stad. Over de andere bewoners van het begeleide complex kan ik niets zeggen.

In mijn antwoord aan @Sally Tessio had ik al gezegd dat ik Piet eens persoonlijk ga vragen naar zijn ziektebeeld. We hebben dat onderwerp (mijn oude klasgenoot en ik) maar een beetje vermeden om het bezoek zo aangenaam mogelijk voor hem te houden. Ik hoop dat hij bereid is er over te praten en zodra ik meer weet kom ik hier op terug.

Bedankt voor je uitgebreide feedback en sterkte met je vriendin!

Deadwing zei:

In mijn antwoord aan @Sally Tessio had ik al gezegd dat ik Piet eens persoonlijk ga vragen naar zijn ziektebeeld. We hebben dat onderwerp (mijn oude klasgenoot en ik) maar een beetje vermeden om het bezoek zo aangenaam mogelijk voor hem te houden. Ik hoop dat hij bereid is er over te praten en zodra ik meer weet kom ik hier op terug.

Klik om te vergroten...

Ik denk ook dat dit een goede keuze is hoor. Je bent geen behandelaar en het kan best irritant zijn voor je vriend als hij steeds weer met behandelaarsogen bekeken wordt. Aan de andere kant is het soms ook jammer als je het niet kunt hebben over de dingen die er allemaal spelen. Maarja, soms is dat allemaal ook te veel en is het juist fijn als je gewoon even niet aan al die dingen kunt denken. Dusja, lastige balans.

Het punt is alleen dat de vragen die je aan ons stelt alleen beantwoord kunnen worden als je weet wat de achterliggende klachten, de diagnose, en het behandelplan zijn. Ik vond dat @Sally Tessio dat heel goed uitlegde.

Ik kan je er nog verder bij vertellen dat antipsychotica middelen zijn die veel bijwerkingen veroorzaken, en met name de sufheid waar jij het ook over hebt. Dat hij niet echt aanwezig is. Dus ik denk dat je daar inderdaad bijwerkingen van medicijnen waarneemt.

Neo-Shulginist zei:

Dusja, lastige balans.

Klik om te vergroten...

Inderdaad, de balans hier in vinden is erg moeilijk. Ik ga er uiteraard vanuit dat zijn uitnodiging bedoeld was om er een gezellige middag van te maken. Dat wordt het nou eenmaal niet als je alleen maar over mentale problemen en behandeling gaat praten..

Neo-Shulginist zei:

Het punt is alleen dat de vragen die je aan ons stelt alleen beantwoord kunnen worden als je weet wat de achterliggende klachten, de diagnose, en het behandelplan zijn. Ik vond dat @Sally Tessio dat heel goed uitlegde.

Klik om te vergroten...

@Sally Tessio legde dat idd uitstekend uit. En dit weekend ga ik toch eens proberen te achterhalen wat zijn diagnose is.

@Deadwing Begrijpelijk. Misschien is hem één op één een keer bezoeken inderdaad een goed idee. Dan kun je er een wat meer open gesprek over voeren als hij daartoe bereid is.

Gesprekken over persoonlijke successen, zoals werk, relaties en dergelijke zijn vaak in mijn ervaring ook wel ongemakkelijk als er een enorm verschil merkbaar is. Ik heb aan beide kanten gestaan. Als het slecht met je gaat probeer je toch een goede vriend te zijn en oprecht blij te zijn voor andermans successen, maar tegelijkertijd kun je niet helpen dat het je een beetje steekt en op een pijnlijke manier een spiegel voorhoudt. Andersom wil je er niet al te veel mee te koop lopen als het goed met je gaat als je weet dat een ander door de bomen het bos niet meer ziet. Dat is best een balancing act.

Sally Tessio zei:

Gesprekken over persoonlijke successen, zoals werk, relaties en dergelijke zijn vaak in mijn ervaring ook wel ongemakkelijk als er een enorm verschil merkbaar is. Ik heb aan beide kanten gestaan. Als het slecht met je gaat probeer je toch een goede vriend te zijn en oprecht blij te zijn voor andermans successen, maar tegelijkertijd kun je niet helpen dat het je een beetje steekt en op een pijnlijke manier een spiegel voorhoudt. Andersom wil je er niet al te veel mee te koop lopen als het goed met je gaat als je weet dat een ander door de bomen het bos niet meer ziet. Dat is best een balancing act.

Klik om te vergroten...

Ik ben het weer helemaal met je eens en afgelopen zondag was daar wel een schrijnend voorbeeld van. Mijn oude klasgenoot en ik gingen soms helemaal op in onze verhalen over vroeger, werk, vakanties en relaties en vergaten dus regelmatig dat het voor 'Piet' zeer pijnlijk geweest moet zijn dit allemaal aan te horen omdat hij al ruim dertig jaar geen werk voor lange tijd heeft gehad en al die tijd vrijgezel is geweest. En hij had ons notabene bij hem thuis uitgenodigd!

Deadwing zei:

Ok, ik heb gisteren een oude bekende van mij bezocht en het bezoek greep me zo erg aan dat ik het hier even kwijt wil met een paar vragen.

Piet (gefingeerde naam) woont al zeven jaar begeleid via de ggz. Ik ken hem al meer dan 40 jaar maar het contact was na de middelbare school helemaal verwaterd en vorig jaar had hij mij op FB een vriendschapsverzoek gestuurd en vroeg of ik een keer op de koffie langs wilde komen. Ik had uit zijn profiel al begrepen dat hij zware mentale problemen had maar zag dat zeker niet als een bezwaar om langs te gaan. Vorig jaar had ik hem dan ook al (met een oud klasgenoot van mij die al die jaren bevriend was gebleven met Piet) bezocht en ik voelde me toen al nogal ongemakkelijk. In de afgelopen 30 jaar had hij vier keer een psychose gehad en hij is er nooit helemaal van hersteld.

Gisteren heb ik hem dus na ruim een jaar weer bezocht (met dezelfde klasgenoot) en het was vanaf het begin duidelijk dat hij de hele tijd afwezig was. Hij vertelde op een gegeven moment dat hij elke dag tien pillen slikt. Dat waren er vorig jaar zeven. Na twee uur verzocht hij ons vriendelijk toch maar te vertrekken want hij had teveel last van zijn gedachten. Het ging dus duidelijk veel minder goed met hem dan tijdens ons laatste bezoek vorig jaar.

Ik dacht gisterenavond vrijwel de hele tijd nog aan het bezoek en ik vond zijn situatie zo triest voor hem. En het verbaasde me dat ondanks de vele medicijnen die hij dagelijks neemt hij dus toch nog steeds last van zijn gedachten heeft en nog niet goed kan functioneren. Het riep natuurlijk gelijk de vraag op of de medicijnen zijn mentale staat niet had verslechterd ipv stabiel gemaakt of verbeterd. Ik ben natuurlijk geen expert en kan daarom geen oordeel vellen over ggz en medewerkers, maar ik heb natuurlijk wel mijn vragen en twijfels over de behandeling van sommige personen.

Mijn vraag is nu wat jullie hier van denken en of jullie zelf mensen kennen die waarschijnlijk teveel medicijnen voorgeschreven krijgen waardoor ze ipv stabieler worden juist steeds verder van het beoogde pad lijken te geraken.

Alvast bedankt voor het lezen en eventuele feedback.

Klik om te vergroten...

Lees de thread van @Diametha maar eens. Daar wordt wel duidelijk wat medicatiecocktails voor leed kunnen veroorzaken.

Zelf heb ik mijn vertrouwen in de psychiatrie verloren. Tenminste als monotherapie geloof ik er niet in. Al die pillen met hun bijwerkingen.
Helaas zijn er wel mensen die dusdanige traumas hebben dat ze zelfs met pillen nooit helemaal zullen herstellen. Ik heb er meerdere gezien.
Daar speelde ook vaak nog wel drank of middelen een rol maar dat hoeft helemaal niet. Het kan al zo simpel zijn als (te) veel roken dat de werking van psychiatrische medicijnen al verandert of vermindert (bijv Olanzapine). En psychiatrische patiënten roken over het algemeen vaker en meer dan normies. Ik heb bij meerdere mensen de indruk gehad dat ze alleen maar verder en verder af zakten in meer en meer pillen. Maarja, afbouwen is vaak lastig, zeker als er nog middelen bij zitten. Dat heb ik zelf aan den levende lijve ondervonden.

En dan wil ik afsluiten met de opmerking dat pharmacotherapie ingewikkelde materie is, en dat ik te weinig abstract inzichtelijk vermogen heb om dat ooit goed te kunnen begrijpen, dus neem mijn opmerkingen voor wat het zijn - ervaringen van een verslaafde. Van veel van de psychiatrische medicatie is niet goed bekend hoe ze werken, alleen dat ze werken. En dan nog is dat niet zwart-wit maar meer een geval van hoe goed de reductie van de klachten is ten opzichte van de bijwerkingen. En zeker met cocktails van meerdere middelen wordt het al snel complex, want de medicijnen beïnvloeden elkaar, of er komen extra medicijnen bij kijken voor ernstige bijwerkingen, die op zich weer andere bijwerkingen kunnen hebben. Het lijkt mij soms een puzzel zonder oplossing. Vanwege de complexiteit en de persoonlijke verschillen (enzymwerking, spijsvertering, enz) is het vaak een kwestie van proberen en dan kijken hoe het gaat. En als het niet gaat, afbouwen en de volgende logische stap proberen. Zo kan het lang duren voordat het handje pillen goed is afgestemd op de persoon. Het steeds afbouwen en medicatie wijzigen kan mensen sowieso al extra instabiel maken, en het boezemt niet echt moed in als er steeds iets geprobeerd wordt dat niet werkt.

Ok, ik heb gisteren een oude bekende van mij bezocht en het bezoek greep me zo erg aan dat ik het hier even kwijt wil met een paar vragen.

Piet (gefingeerde naam) woont al zeven jaar begeleid via de ggz. Ik ken hem al meer dan 40 jaar maar het contact was na de middelbare school helemaal verwaterd en vorig jaar had hij mij op FB een vriendschapsverzoek gestuurd en vroeg of ik een keer op de koffie langs wilde komen. Ik had uit zijn profiel al begrepen dat hij zware mentale problemen had maar zag dat zeker niet als een bezwaar om langs te gaan. Vorig jaar had ik hem dan ook al (met een oud klasgenoot van mij die al die jaren bevriend was gebleven met Piet) bezocht en ik voelde me toen al nogal ongemakkelijk. In de afgelopen 30 jaar had hij vier keer een psychose gehad en hij is er nooit helemaal van hersteld.

Gisteren heb ik hem dus na ruim een jaar weer bezocht (met dezelfde klasgenoot) en het was vanaf het begin duidelijk dat hij de hele tijd afwezig was. Hij vertelde op een gegeven moment dat hij elke dag tien pillen slikt. Dat waren er vorig jaar zeven. Na twee uur verzocht hij ons vriendelijk toch maar te vertrekken want hij had teveel last van zijn gedachten. Het ging dus duidelijk veel minder goed met hem dan tijdens ons laatste bezoek vorig jaar.

Ik dacht gisterenavond vrijwel de hele tijd nog aan het bezoek en ik vond zijn situatie zo triest voor hem. En het verbaasde me dat ondanks de vele medicijnen die hij dagelijks neemt hij dus toch nog steeds last van zijn gedachten heeft en nog niet goed kan functioneren. Het riep natuurlijk gelijk de vraag op of de medicijnen zijn mentale staat niet had verslechterd ipv stabiel gemaakt of verbeterd. Ik ben natuurlijk geen expert en kan daarom geen oordeel vellen over ggz en medewerkers, maar ik heb natuurlijk wel mijn vragen en twijfels over de behandeling van sommige personen.

Mijn vraag is nu wat jullie hier van denken en of jullie zelf mensen kennen die waarschijnlijk teveel medicijnen voorgeschreven krijgen waardoor ze ipv stabieler worden juist steeds verder van het beoogde pad lijken te geraken.

Alvast bedankt voor het lezen en eventuele feedback.

_shikantaza zei:

Lees de thread van @Diametha maar eens. Daar wordt wel duidelijk wat medicatiecocktails voor leed kunnen veroorzaken.

Klik om te vergroten...

Ik lees die thread ook bijna elke dag. Weet niet eens hoe te reageren op al dat leed..

De huidige medische wetenschap kan niet een hersenziekte echt genezen, niet een.
Wat ze kunnen is symptoom bestrijden.
Dat is het een beetje, men probeert wat (ik geloof naar eer en geweten en beste kunnen) en dan kom je er soms op uit dat iemand een batterij aan medicatie krijgt. Het zou kunnen dat minder beter is, maar het zijn vaak ook medicijnen die niet plots gestopt kunnen worden.
Plus dat het dan toch een beetje gokken wordt welk medicijn je dan stopt.
Het is zeker niet de ideale situatie, maar beter kunnen we op dit moment nog niet..

_shikantaza zei:

Ik heb bij meerdere mensen de indruk gehad dat ze alleen maar verder en verder af zakten in meer en meer pillen. Maarja, afbouwen is vaak lastig, zeker als er nog middelen bij zitten. Dat heb ik zelf aan den levende lijve ondervonden.

Klik om te vergroten...

Dit is de kern van het probleem met medicatie en dus ook van mijn goede bekende.

_shikantaza zei:

En dan wil ik afsluiten met de opmerking dat pharmacotherapie ingewikkelde materie is, en dat ik te weinig abstract inzichtelijk vermogen heb om dat ooit goed te kunnen begrijpen, dus neem mijn opmerkingen voor wat het zijn - ervaringen van een verslaafde. Van veel van de psychiatrische medicatie is niet goed bekend hoe ze werken, alleen dat ze werken. En dan nog is dat niet zwart-wit maar meer een geval van hoe goed de reductie van de klachten is ten opzichte van de bijwerkingen. En zeker met cocktails van meerdere middelen wordt het al snel complex, want de medicijnen beïnvloeden elkaar, of er komen extra medicijne bij kijken voor ernstige bijwerkingen, dus op zich weer bijwerkingen kunnen hebben. Het lijkt mij soms een puzzel zonder oplossing. Vanwege de complexiteit en de persoonlijke verschillen (enzymwerking, spijsvertering, enz) is het vaak een kwestie van proberen en dan kijken hoe het gaat. En als je niet gaat, afbouwen en de volgende logische stap proberen. Zo kan het lang duren voordat het handje pillen goed is afgestemd op de persoon.

Klik om te vergroten...

En hier leg je dus ook (beter dan ik zou kunnen) uit waarom ik gebruik van medicijnen altijd zal proberen uit te stellen, tot het moment dat ik echt niet zonder kan. Ruim dertig jaar geleden zat ik zelf in een hele moeilijke periode en kreeg via mijn huisarts een medicijn voorgeschreven. Ik ben de naam vergeten. De bijwerkingen waren dusdanig dat ik me toen al had voorgenomen nooit meer aan dat soort antidepressiva te beginnen.

Bedankt allemaal naar het luisteren echt enorm bedankt 🙏
Ik weet wat ik voel
En de psychiater beschuldigt me nu van drugs gebruik en alcohol
Geloof me ik heb ze beiden al jaren niet gebruikt heb wel jointjes gerookt tot begin januari was mijn laatste jointje
Ik rook nog wel sigaretten
Geloof me als ik zeg medicatie is zo erg vooral als je meerdere neemt kan je verschrikkelijk bijwerkingen krijgen
En theorie is zo anders dan praktijk
En elke mens reageert anders op medicatie
En elke mens is anders
Ik dacht ook dat ik als ik de adviezen volg en alles doe wat de psychiater zegt en alles neem wat ie me geeft dat ik beter zou worden
Ik snak zo graag naar een normale dag 1 dag dat ik een wedstrijd voetbal kan kijken of dat ik kan lachen om een grap of dat gewoon normaal kan denken en me normaal voel
Ik heb er alles voorover om 1 dag me normaal voel maar wat ik ook doe het wil maar niet gebeuren
Geloof me ik ben niet te redden meer 😭😭
Maar iedereen enorm bedankt naar het luisteren
En kijk uit van medicatie echt had nooit gedacht dat het zo met je doet
🙏🙏🙏🙏🙏

Ik voel elke dag slecht en niemand wil me doorverwijzen voor een opname
Ik ga zelf contact opnemen met een kliniek en die moet je zelf betalen als je niet doorverwezen wordt
Hoop dat ze me aannemen of helpen in iedere geval en de rekening betaal ik als ik beter ben en weer ga werken
Doe ik gewoon een regeling met ze
De rekening krijg je toch achteraf
Dus hoop dat zei mij van de diazepam helpen en dat ik me dan beter voel dan kan ik gaan werken en dan betaal ik ze gewoon elke maand wat
Laatst was ik bij de psychiater en werd toen beschuldigd van drugs gebruik en alcohol en was gewoon meteen letterlijk eruit gegooid
Het gesprek ging letterlijk zo
Psychiater hoe gaat het nu
Ik Het gaat nog steeds slecht heel veel onrust en slaperig tegelijk hartkloppingen angstig en bang heb zelfmoord gedachten
Toen werd ik onderbroken
Psychiater Ja maar dat kan niet ik heb dit nog nooit meegemaakt ik weet zeker dat je drugs gebruikt of alcohol
Toen liep ie naar me toe heeft ie me van mijn arm gepakt en zei ik heb het druk en heeft me naar de deur begeleid
Terwijl ik zei ik heb geen drugs of alcohol gebruikt in jaren nu kan ik een doorverwijzing krijgen
Toen zei hij ja ik heb het erg druk nu blijf je medicatie nemen hoe je het nu neemt en bel me over 2 weken voor een afspraak en laat je huisarts maar een doorverwijzing sturen doei
Ik ben letterlijk 3 of 4 minuten gebleven
Heb mijn huisarts gebeld en heb haar om een doorverwijzing en die zei eigenlijk moet de psychiater het doen dan gaat sneller
Toen zei ik ja maar jullie gaan niet met me spelen hij zegt ik moet jou jij zegt ik moet hem en hij heeft letterlijk 4 minuten gesproken (maar was vergeten om haar over de beschuldiging te spreken ) toen zei ze ik ga hem bellen en overleggen wat voor doorverwijzing en zo
Ik zei nog tegen mijn huisarts het gaat zo slecht met me a.u.b. regel een second opinion
Toen zei zij ja ik ga hem eerst bellen en dan hoor je van me dat was vrijdag
Het is vandaag dinsdag en heb nog steeds niks gehoord heb de huisarts sinds gisteren zitten bellen en de assistente zegt steeds je wordt gebeld en vandaag zegt ze ze s bezig om je psychiater te bereiken
Zie foto

Diametha zei:

Ik voel elke dag slecht en niemand wil me doorverwijzen voor een opname
Ik ga zelf contact opnemen met een kliniek en die moet je zelf betalen als je niet doorverwezen wordt
Hoop dat ze me aannemen of helpen in iedere geval en de rekening betaal ik als ik beter ben en weer ga werken
Doe ik gewoon een regeling met ze
De rekening krijg je toch achteraf
Dus hoop dat zei mij van de diazepam helpen en dat ik me dan beter voel dan kan ik gaan werken en dan betaal ik ze gewoon elke maand wat
Laatst was ik bij de psychiater en werd toen beschuldigd van drugs gebruik en alcohol en was gewoon meteen letterlijk eruit gegooid
Het gesprek ging letterlijk zo
Psychiater hoe gaat het nu
Ik Het gaat nog steeds slecht heel veel onrust en slaperig tegelijk hartkloppingen angstig en bang heb zelfmoord gedachten
Toen werd ik onderbroken
Psychiater Ja maar dat kan niet ik heb dit nog nooit meegemaakt ik weet zeker dat je drugs gebruikt of alcohol
Toen liep ie naar me toe heeft ie me van mijn arm gepakt en zei ik heb het druk en heeft me naar de deur begeleid
Terwijl ik zei ik heb geen drugs of alcohol gebruikt in jaren nu kan ik een doorverwijzing krijgen
Toen zei hij ja ik heb het erg druk nu blijf je medicatie nemen hoe je het nu neemt en bel me over 2 weken voor een afspraak en laat je huisarts maar een doorverwijzing sturen doei
Ik ben letterlijk 3 of 4 minuten gebleven
Heb mijn huisarts gebeld en heb haar om een doorverwijzing en die zei eigenlijk moet de psychiater het doen dan gaat sneller
Toen zei ik ja maar jullie gaan niet met me spelen hij zegt ik moet jou jij zegt ik moet hem en hij heeft letterlijk 4 minuten gesproken (maar was vergeten om haar over de beschuldiging te spreken ) toen zei ze ik ga hem bellen en overleggen wat voor doorverwijzing en zo
Ik zei nog tegen mijn huisarts het gaat zo slecht met me a.u.b. regel een second opinion
Toen zei zij ja ik ga hem eerst bellen en dan hoor je van me dat was vrijdag
Het is vandaag dinsdag en heb nog steeds niks gehoord heb de huisarts sinds gisteren zitten bellen en de assistente zegt steeds je wordt gebeld en vandaag zegt ze ze s bezig om je psychiater te bereiken
Zie foto

Klik om te vergroten...

Denk aan jouw privacy en dat van anderen