#1
Set: Uitgerust, lege maag, nerveus zoals voor elke trip maar net iets meer.
Setting: In het huis van mijn ouders, een medetripper.
Dosering: Drie gram gedroogde P. cubensis
Ik was weer aan paddo’s toe, vond ik. De vorige vier trips waren op 2C-B en de paar trips daarvoor op LSD. Ik heb me kostelijk vermaakt op die stoffen, maar leerzaam zoals mijn ervaringen met paddo’s daarvoor vond ik ze niet. En ik mocht wel weer eens zo’n spiritueel opfrissertje ondergaan, het was toch al een goed half jaar geleden. De gelegenheid was eigenlijk om de drummer van mijn band te introduceren aan psychedelica. Deze jongen had dit dus nog nooit eerder gedaan en ik hoopte dus heel erg dat het goed zou vallen, aangezien de eerste ervaring toch een belangrijke is.
Het huis van mijn ouders was prima voor dit doeleind, best wat rust en ruimte, en vooral veel hout. De paddestoelen, zoals gebruikelijk van onze vriend de kweker, gedroogd, aan stukjes gesneden en in thee verwerkt. In cup-a-soup was een beter idee geweest![:)]()
Om kwart voor acht vonden we het een goed moment om de thee te drinken, en de langzame ontdekkingsreis richting nuchterheid was vanaf dat moment onvermijdelijk.
Ik op drie gram, en hij op twee. En damn, wat werkte dat spul snel. Na vijf minuten kwamen de eerste waarschuwingssignalen al binnen, en nog vijf minuten later waren we al duidelijk niet meer baseline. Ik had ergens verwacht dat ik me meer kon bemoeien met mijn vriend, iets meer proberen om hem de leuke dingetjes van het trippen te laten zien. En hoewel tripsitten tot nu toe erg leuk is, en ook prima gaat, gaat ‘de leraar’ uithangen tijdens een trip me nog wel iets te ver eigenlijk. Geen problemen verder, maar ik was na een goed half uur al te erg aan het trippen om bezig te kunnen zijn met iets anders dan mijzelf. Ik besloot toen dat het fijn zou zijn om over mijn nek te gaan, zodat ik die onrustige opkomst van het effect achter me kon laten en met een opgelucht gevoel de piek in kon gaan. Zo gezegd zo gedaan, en het voelde inderdaad heerlijk daarna. Ik claimde een plek op de bank en begon me over geven aan het trippen.
Ik ging de trip in met het idee om weer eens dat denkwerk te verrichten, en ik denk dat ik gekregen heb waar ik om vroeg, maar dan op een andere manier.
Er waren nauwelijks visuals, maar mijn perceptie op de realiteit begon aardig op te rekken. Toen kreeg ik het idee om een ballonnetje lachgas te proberen, aangezien ik vaker lees dat de synergie tussen lachgas en psychedelica best sterk is. Ik zette de ballon tegen mijn mond en begon te inhaleren, en in en uit en in en uit en in en uit…
Niets !! Leegte, ongelofelijke snelheid. Wat is tijd, en wat is bestaan ? Mijn vragen resulteerden direct in meer vragen. Elke successie van loops werd een nieuwe. Mijn lichaam trilde, en paf, ik was terug. Wow, wat ongelofelijk DMT-achtig. Ik voelde me weer overweldigd, en besloot maar even van de lachgas af te blijven. Ondertussen bleek dat de paddestoelen mijn vriend prima bevielen. De beste jongen greep meteen zijn eerste ervaring aan voor een grondige zelfanalyse. Ik hoopte dat hij er niet in zou doorslaan, maar ik wist dat ik hem alleen maar kon vertrouwen en hopen dat het goed zou gaan.
Mocht het toch fout zijn gegaan dat zou ik er een flinke dobber aan hebben gehad om de situatie te redden. Maar vertrouwen deed het prima.
Een paar minuten later, de lachgas kijkt me aan. Ik voel elke paar seconden een andere emotie, en het is echt enorm verwarrend, het ene moment geniet ik enorm van het trippen, de volgende voel ik me totaal gestoord. Ik hoop dat ik mooie dingen ervaar, en steeds verder richting de ‘bron’ ga. Maar ik word gestraft, ik moet denken aan leed, aan pijn en aan oorlog. Ik kan het geen plaats geven in mijn wereld, en voel me op zo’n manier bevoorrecht dat het onrecht ervan me erg somber maakt. En dan luister ik weer even naar de muziek, en ervaar ik weer wat anders. Ik denk aan DMT, en de manier waarop ik probeer om te gaan met mijn angst voor het onbekende. Daarna moet ik nog een keer lachgas proberen van mezelf, mijn nieuwsgierigheid wint het dit keer.
Twee patroontjes dit keer, en braaf zorgen dat ik genoeg zuurstof krijg.
Ik ben wat minder terughoudend dan de vorige keer, net iets dieper en langer in en uit en in en uit.. en ik word uit elkaar gehaald. Ik ben een heleboel plakjes, fracties die allemaal los van elkaar ervaren. Het is slechts een spel voor het bewustzijn, totaal gedesoriënteerd, niet meer bewust van lichaam en tijd. Alsof je jezelf achtervolgt, en steeds sneller gaat.
Ik voel voor een seconde een soort knipoog van iets dat mij beter begrijpt dan ik dat iets begrijp. Het voelt goed, ik ben extreem dankbaar voor dit bestaan, en zo kom ik weer terug de kamer is. Ik moet oprecht lachen, en de euforie blijft nog even hangen en verdwijnt dan weer in een eindeloze stroom emoties.
Enn, nog een keer. Euforie is verslavend, kan je het je voorstellen ?
In en uit en daar gaan we weer, maar dit keer is het anders. Ik herinner me ineens dat ik een paar maanden terug hier in dit huis lachgas hah gedaan, terwijl ik in een warm bad lag (en me wel had verzekerd van niet onder water kunnen komen). En terug denkend aan die ervaring beleefde ik die ervaring nog een keer. Het moment op de bank tijdens de trip, en het moment in de badkuip waren hetzelfde geworden, de twee stukjes ruimtetijd waren verbonden. Ik dacht, echt dat ik er lag, en ik snap echt niet wat er nou precies
gebeurde. En ik was ineens weer terug, niet euforisch en ik begrijp dat ik het ff rustig aan moet doen. Lolletje gehad, genoeg nu. Ik kijk op de klok... tien uur ?! Nog maar twee uur bezig, ik heb nu al genoeg meegemaakt om tevreden te zijn. Of ik begin gewoon moe te worden, maar de trip laat zich niet negeren. Tripgenootje is ondertussen al een flinke tijd fanatiek op dit toetsenbord aan het hameren. Ik kan hem nog een zeggen “gooi niets weg, wat je nu schrijft is goud!”![:)]()
Inmiddels zijn we na meditatieve sitarmuziek, en langzame midnight jazz beland bij Shpongle. Dat blijft het goed doen, ik blijf trippen associëren met de jungle, en dit past goed in dat plaatje. Ik zit nog steeds op de bank, rustig en warm. De bank en ik zijn niet meer zo los van elkaar als we vanmiddag waren. De emoties komen nog steeds langs, alsof ze uitgestald zijn op een lopende band. Ik voel me alsof ik zie wat hoger bewustzijn kan zijn, maar nog steeds niet staat om die taal te spreken. De eindeloze reeks symbolen, patronen en loops voelen leeg omdat ik ze niet kan interpreteren. Ik blijf vermoeden dat als ik dieper ga, ik leven tegenkom. Een simpel ‘hoi, ik ben er’ zou volstaan, maar misschien is mij dat niet gegund. Maakt dat het te makkelijk, of bestaat het gewoon niet ?
De vraag blijft, maar misschien is het arrogant van me om te denken dat ik na een jaartje of anderhalf voorzichtig psychonauten tot conclusies kan komen.
De comedown is in aantocht, en de gedachten gaan nog wel maar zijn best stuurloos. Ik heb zowel inzichten gehad, die ik meteen weer vergeten ben. Maar het geeft niet, ik weet dat ze er zijn, en ik weet dat het weer een fantastische herinnering gaat worden. Ik mag van mezelf beginnen met wat hash roken, weer wat rust in mijn hoofd.
Vervolgens draai ik een nogal te sterke joint en ga ik weer over mijn nek. Denk aan je gezondheid hoor ik in mijn hoofd. Fair enough.
De muziek gaat uit. We luisteren op verzoek van mijn vriend naar stilte, en het tikken van klokken die de stilte in stukken snijden. Ik heb het idee dat mijn vriend het jammer vind om zijn ‘verlichte staat’ weer achter te moeten laten. Sorry, ik kan er niets aan doen, het is niet anders. En het gaat om de integratie, om de toepassing van wat je geleerd hebt toch ? En het is zo simpel, je creëert je eigen wereld, en je uit jezelf in wat je creëert.
Is kunst dan niet een hogere vorm van communicatie en bewustzijn ? Op een bepaalde manier zou wiskunde dat dan ook zijn. Als je perfect wiskunde “spreekt” kan je meepraten met Einstein en Hawking. Als je perfect muziek ‘spreekt’ kan je mensen diep raken. Haast telepatisch, door tijd en afstand heen. Wat is het toch complex, en simpel tegelijk, de paradoxen, metaforen en symboliek blijven komen.
Maar het is genoeg, ik wil gewoon weer wat rust in mijn hoofd. Er word nog wat O.T.T. geluisterd en dan is het avontuur weer echt voorbij -nu weer een tijdje gewoon doen, en leven, neem ik mezelf voor...
Setting: In het huis van mijn ouders, een medetripper.
Dosering: Drie gram gedroogde P. cubensis
Ik was weer aan paddo’s toe, vond ik. De vorige vier trips waren op 2C-B en de paar trips daarvoor op LSD. Ik heb me kostelijk vermaakt op die stoffen, maar leerzaam zoals mijn ervaringen met paddo’s daarvoor vond ik ze niet. En ik mocht wel weer eens zo’n spiritueel opfrissertje ondergaan, het was toch al een goed half jaar geleden. De gelegenheid was eigenlijk om de drummer van mijn band te introduceren aan psychedelica. Deze jongen had dit dus nog nooit eerder gedaan en ik hoopte dus heel erg dat het goed zou vallen, aangezien de eerste ervaring toch een belangrijke is.
Het huis van mijn ouders was prima voor dit doeleind, best wat rust en ruimte, en vooral veel hout. De paddestoelen, zoals gebruikelijk van onze vriend de kweker, gedroogd, aan stukjes gesneden en in thee verwerkt. In cup-a-soup was een beter idee geweest
Om kwart voor acht vonden we het een goed moment om de thee te drinken, en de langzame ontdekkingsreis richting nuchterheid was vanaf dat moment onvermijdelijk.
Ik op drie gram, en hij op twee. En damn, wat werkte dat spul snel. Na vijf minuten kwamen de eerste waarschuwingssignalen al binnen, en nog vijf minuten later waren we al duidelijk niet meer baseline. Ik had ergens verwacht dat ik me meer kon bemoeien met mijn vriend, iets meer proberen om hem de leuke dingetjes van het trippen te laten zien. En hoewel tripsitten tot nu toe erg leuk is, en ook prima gaat, gaat ‘de leraar’ uithangen tijdens een trip me nog wel iets te ver eigenlijk. Geen problemen verder, maar ik was na een goed half uur al te erg aan het trippen om bezig te kunnen zijn met iets anders dan mijzelf. Ik besloot toen dat het fijn zou zijn om over mijn nek te gaan, zodat ik die onrustige opkomst van het effect achter me kon laten en met een opgelucht gevoel de piek in kon gaan. Zo gezegd zo gedaan, en het voelde inderdaad heerlijk daarna. Ik claimde een plek op de bank en begon me over geven aan het trippen.
Ik ging de trip in met het idee om weer eens dat denkwerk te verrichten, en ik denk dat ik gekregen heb waar ik om vroeg, maar dan op een andere manier.
Er waren nauwelijks visuals, maar mijn perceptie op de realiteit begon aardig op te rekken. Toen kreeg ik het idee om een ballonnetje lachgas te proberen, aangezien ik vaker lees dat de synergie tussen lachgas en psychedelica best sterk is. Ik zette de ballon tegen mijn mond en begon te inhaleren, en in en uit en in en uit en in en uit…
Niets !! Leegte, ongelofelijke snelheid. Wat is tijd, en wat is bestaan ? Mijn vragen resulteerden direct in meer vragen. Elke successie van loops werd een nieuwe. Mijn lichaam trilde, en paf, ik was terug. Wow, wat ongelofelijk DMT-achtig. Ik voelde me weer overweldigd, en besloot maar even van de lachgas af te blijven. Ondertussen bleek dat de paddestoelen mijn vriend prima bevielen. De beste jongen greep meteen zijn eerste ervaring aan voor een grondige zelfanalyse. Ik hoopte dat hij er niet in zou doorslaan, maar ik wist dat ik hem alleen maar kon vertrouwen en hopen dat het goed zou gaan.
Mocht het toch fout zijn gegaan dat zou ik er een flinke dobber aan hebben gehad om de situatie te redden. Maar vertrouwen deed het prima.
Een paar minuten later, de lachgas kijkt me aan. Ik voel elke paar seconden een andere emotie, en het is echt enorm verwarrend, het ene moment geniet ik enorm van het trippen, de volgende voel ik me totaal gestoord. Ik hoop dat ik mooie dingen ervaar, en steeds verder richting de ‘bron’ ga. Maar ik word gestraft, ik moet denken aan leed, aan pijn en aan oorlog. Ik kan het geen plaats geven in mijn wereld, en voel me op zo’n manier bevoorrecht dat het onrecht ervan me erg somber maakt. En dan luister ik weer even naar de muziek, en ervaar ik weer wat anders. Ik denk aan DMT, en de manier waarop ik probeer om te gaan met mijn angst voor het onbekende. Daarna moet ik nog een keer lachgas proberen van mezelf, mijn nieuwsgierigheid wint het dit keer.
Twee patroontjes dit keer, en braaf zorgen dat ik genoeg zuurstof krijg.
Ik ben wat minder terughoudend dan de vorige keer, net iets dieper en langer in en uit en in en uit.. en ik word uit elkaar gehaald. Ik ben een heleboel plakjes, fracties die allemaal los van elkaar ervaren. Het is slechts een spel voor het bewustzijn, totaal gedesoriënteerd, niet meer bewust van lichaam en tijd. Alsof je jezelf achtervolgt, en steeds sneller gaat.
Ik voel voor een seconde een soort knipoog van iets dat mij beter begrijpt dan ik dat iets begrijp. Het voelt goed, ik ben extreem dankbaar voor dit bestaan, en zo kom ik weer terug de kamer is. Ik moet oprecht lachen, en de euforie blijft nog even hangen en verdwijnt dan weer in een eindeloze stroom emoties.
Enn, nog een keer. Euforie is verslavend, kan je het je voorstellen ?
In en uit en daar gaan we weer, maar dit keer is het anders. Ik herinner me ineens dat ik een paar maanden terug hier in dit huis lachgas hah gedaan, terwijl ik in een warm bad lag (en me wel had verzekerd van niet onder water kunnen komen). En terug denkend aan die ervaring beleefde ik die ervaring nog een keer. Het moment op de bank tijdens de trip, en het moment in de badkuip waren hetzelfde geworden, de twee stukjes ruimtetijd waren verbonden. Ik dacht, echt dat ik er lag, en ik snap echt niet wat er nou precies
gebeurde. En ik was ineens weer terug, niet euforisch en ik begrijp dat ik het ff rustig aan moet doen. Lolletje gehad, genoeg nu. Ik kijk op de klok... tien uur ?! Nog maar twee uur bezig, ik heb nu al genoeg meegemaakt om tevreden te zijn. Of ik begin gewoon moe te worden, maar de trip laat zich niet negeren. Tripgenootje is ondertussen al een flinke tijd fanatiek op dit toetsenbord aan het hameren. Ik kan hem nog een zeggen “gooi niets weg, wat je nu schrijft is goud!”
Inmiddels zijn we na meditatieve sitarmuziek, en langzame midnight jazz beland bij Shpongle. Dat blijft het goed doen, ik blijf trippen associëren met de jungle, en dit past goed in dat plaatje. Ik zit nog steeds op de bank, rustig en warm. De bank en ik zijn niet meer zo los van elkaar als we vanmiddag waren. De emoties komen nog steeds langs, alsof ze uitgestald zijn op een lopende band. Ik voel me alsof ik zie wat hoger bewustzijn kan zijn, maar nog steeds niet staat om die taal te spreken. De eindeloze reeks symbolen, patronen en loops voelen leeg omdat ik ze niet kan interpreteren. Ik blijf vermoeden dat als ik dieper ga, ik leven tegenkom. Een simpel ‘hoi, ik ben er’ zou volstaan, maar misschien is mij dat niet gegund. Maakt dat het te makkelijk, of bestaat het gewoon niet ?
De vraag blijft, maar misschien is het arrogant van me om te denken dat ik na een jaartje of anderhalf voorzichtig psychonauten tot conclusies kan komen.
De comedown is in aantocht, en de gedachten gaan nog wel maar zijn best stuurloos. Ik heb zowel inzichten gehad, die ik meteen weer vergeten ben. Maar het geeft niet, ik weet dat ze er zijn, en ik weet dat het weer een fantastische herinnering gaat worden. Ik mag van mezelf beginnen met wat hash roken, weer wat rust in mijn hoofd.
Vervolgens draai ik een nogal te sterke joint en ga ik weer over mijn nek. Denk aan je gezondheid hoor ik in mijn hoofd. Fair enough.
De muziek gaat uit. We luisteren op verzoek van mijn vriend naar stilte, en het tikken van klokken die de stilte in stukken snijden. Ik heb het idee dat mijn vriend het jammer vind om zijn ‘verlichte staat’ weer achter te moeten laten. Sorry, ik kan er niets aan doen, het is niet anders. En het gaat om de integratie, om de toepassing van wat je geleerd hebt toch ? En het is zo simpel, je creëert je eigen wereld, en je uit jezelf in wat je creëert.
Is kunst dan niet een hogere vorm van communicatie en bewustzijn ? Op een bepaalde manier zou wiskunde dat dan ook zijn. Als je perfect wiskunde “spreekt” kan je meepraten met Einstein en Hawking. Als je perfect muziek ‘spreekt’ kan je mensen diep raken. Haast telepatisch, door tijd en afstand heen. Wat is het toch complex, en simpel tegelijk, de paradoxen, metaforen en symboliek blijven komen.
Maar het is genoeg, ik wil gewoon weer wat rust in mijn hoofd. Er word nog wat O.T.T. geluisterd en dan is het avontuur weer echt voorbij -nu weer een tijdje gewoon doen, en leven, neem ik mezelf voor...
)
Simpele vragen als wie, wat, waar en hoe zijn al verbazingwekkend. Ik geloof niet dat ik uberhaupt kon onderscheiden of ik zat, lag of stond. Dat doet er dan ook helemaal niet meer toe